George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Bank of America

Controverse rond ‘Julius Caesar’ van Public Theater in New York met een evenbeeld van Trump die op toneel wordt vermoord

with 4 comments

Theaterproductie ‘Julius Caesar’ van regisseur Oskar Eustis door the Public Theater in New York moet het sinds afgelopen weekend doen met twee sponsors minder. Delta en Bank of America trokken zich als sponsor terug om politieke redenen. Aanleiding is dat een evenbeeld van Donald Trump met messteken om het leven wordt gebracht in de slotscène van Shakespeare’s tragedie. De voorstelling is onderdeel van de jaarlijkse Shakespeare in the Park serie in het Delacorte Theater in Central Park. Deze sponsoractie trekt veel publiciteit.

De enscenering roept drie vragen op. Namelijk in hoeverre een klassiek stuk bewerkt en geactualiseerd kan worden. Daar zijn eigenlijk nog nauwelijks grenzen aan te stellen. Alles is mogelijk en verdedigbaar als de geest van het stuk wordt gerespecteerd. In de toelichting zegt het Public Theater dat het stuk gaat over de broosheid van de democratie: ‘The Institutions that we have grown up with, that we have inherited from the struggle of many generations of our ancestors, can be swept away in no time at all.’ Gezien zijn optreden tot nu toe is het goed verdedigbaar om te zeggen dat president Trump de snoodaard is die de democratie weg wil vagen. Zoals de historische Julius Caesar als dictator rond 48 voor Christus de Romeinen alle rechten ontnam.

Het terugtreden van beide sponsors toont de kwetsbaarheid van de Amerikaanse culturele sector. Die is grotendeels afhankelijk van het grote geld van bedrijven. Hoewel veel culturele instellingen eigen vermogen hebben en min of meer onafhankelijk kunnen opereren. Maar ze blijven afhankelijk van schenkingen door schenkers die hun eisen stellen. Zolang alles binnen de normen van de gevestigde orde blijft is er niets aan de hand. Dit heeft twee bij-effecten. Instellingen worden om economische omstandigheden gedwongen binnen die normen van de gevestigde orde te blijven of er niet te ver van af te wijken. Op straffe van uitsluiting. Dat is een preventief effect dat leidt tot het vermijden van te radicale politieke stellingname. Zeker voor grotere instellingen. Als ze dat niet doen, dan worden ze gekort en dreigt uitsluiting en publicitaire tegenwind.

Een reactie van Bank of America reduceert kunst tot iets dat niet gevaarlijk mag zijn en moet inschikken. Die getemd is en zich als getemd moet gedragen. Volgens een bericht van RawStory heeft deze financiële instelling in een reactie gezegd waarom het zich als sponsor heeft teruggetrokken. Namelijk omdat de productie was bedoeld om te provoceren en aanstoot te geven (‘intended to provoke and offend’). Maar laat dat nou exact de functie van kunst zijn. Aan bedrijven die vele doelgroepen en belangen willen representeren zonder aanstoot te geven is dat uiteraard niet besteed. Begrijpelijk, maar dat toont tegelijk de onmogelijkheid van bedrijfssponsoring aan. Trumps zoon Don jr tweette hierover het volgende ‘Serious question, when does ‘art’ become political speech & does that change things?’. De antwoord op deze vraag is er afhankelijk van hoe men kunst inschat en wil zien. Als ongevaarlijk en een vehikel voor bedrijfsbelangen of als iets dat kan bijten, op scherp zet en zich niet laat temmen? En al helemaal niet door een president als Donald Trump die zelf de ene na de andere dolkstoot toebrengt aan de Amerikaanse democratie en democratische instituties.

Aanval op Omidyar vanwege blokkade WikiLeaks door PayPal

with 2 comments

Advocaat Stanley Cohen prikt het verhaal van Pierre Omidyar door. De multimiljardair begint met gelouterde journalisten als Glenn Greenwald en Jeremy Scahill een nieuwsorganisatie. Ze beloven het anders te gaan doen. Maar Cohen ziet in Omidyar de nieuwe Rupert Murdoch. Omidyar is eigenaar van eBay en dochterbedrijf PayPal. Hij verzette zich er eind 2010 niet tegen dat er via PayPal geen geld meer overgemaakt kon worden naar WikiLeaks. Zonder enige wettelijke basis blokkeerde PayPal WikiLeaks op aandringen van de regering-Obama samen met Visa en Mastercard. Volgens WikiLeaks tot op de dag van vandaag. Het kwam hiermee aan de rand van de afgrond kwam te staan omdat zo’n 95% van de donaties wegvielen. Maar nu wast in de ogen van Cohen Omidyar zijn straatje schoon door een ethische houding aan te nemen die niet rijmt met zijn zakelijk opereren. Cohen doet Omidyars artikel in The Huffington Post als onwaarachtig en schijnheilig af.

Cohen verdedigde een van de 14 PayPal demonstranten die eind 2010 met DDos-aanvallen tegen PayPal reageerden op de blokkade van WikiLeaks en aangeklaagd werden. Het gaat om de vraag of een DDos-aanval onder de vrijheid van meningsuiting valt. Is het een ‘hack’ of een gewoon protest? Cohen legt uit dat er een deal gesloten is. De PayPal 14 geven een overtreding toe, maar geen misdaad. Als ze in de tussentijd niet opnieuw een DDos-aanval uitvoeren zijn ze binnen een jaar vrij. Na betaling van een boete van 5600 dollar.

WikiLeaks-medewerkster Sarah Harrison die Edward Snowden begeleidde van HongKong naar Moskou opende deze week in Stern de aanval op Pierre Omidyar. Lastig om te weten hoe haar beschuldiging luidt omdat de originele tekst niet online staat. The Guardian pakte het op met een verslag onder de titel ‘WikiLeaks’ Sarah Harrison: ‘How can you take Pierre Omidyar seriously?‘ Met de kernzin: ‘How can you take something seriously when the person behind this platform went along with the financial boycott against WikiLeaks?‘ In een parallelle ontwikkeling vertaalde The Guardian dat in de tweetWikiLeaks’ Sarah Harrison: ‘You can’t take Omidyar and Greenwald seriously‘ die Glenn Greenwald op de kast joeg. Hij verliet kortgeleden The Guardian en stapte over naar Omidyar. Terecht tweette hij dat-ie geen deel uitmaakte van de blokkade tegen WikiLeaks. Pierre Omidyar wel dus. Hij is beschadigd. Maar WikiLeaks en Julian Assange vallen hem niet frontaal aan.

Freedom of the Press Foundation omzeilt bankblokkade WikiLeaks

with 3 comments

logo

Vandaag is de Freedom of the Press Foundation officieel gelanceerd. Gedragen door gerenommeerde journalisten en voorstanders van vrije expressie zoals Daniel Ellsberg, Glenn Greenwald, John Perry Barlow, Trevor Timm, John Cusack en Laura Poitras. De Foundation is opgezet om onafhankelijke journalistiek te ondersteunen en zo de transparantie te vergroten. Directe aanleiding is de buitengerechtelijke, economische blokkade van WikiLeaks sinds november 2010 door de Amerikaanse bedrijven MasterCard, Visa en PayPal. Door deze bankblokkade is Wikileaks naar eigen zeggen 95% van haar inkomsten misgelopen.

Door de brede opzet hoopt de Freedom of the Press Foundation deze blokkade te breken. Behalve WikiLeaks zijn er telkens drie andere journalistieke organisaties die gesteund worden. Dat wisselt elke twee maanden. Niet dus voor WikiLeaks. Nadrukkelijk stellen de initiatiefnemers dat de bijdrage voor WikiLeaks ten goede zal komen aan journalistieke projecten. En niet dient voor juridische bijstand aan Julian Assange.

Af te wachten valt of MasterCard, Visa en PayPal de Freedom of the Press Foundation zullen blokkeren zoals ze WikiLeaks tot op de dag van vandaag blokkeren. Is hun rugdekking nog onveranderd groot als twee jaar geleden? Overigens zonder dat er een juridisch besluit aan ten grondslag ligt. Feitelijk gaan deze bedrijven hun boekje te buiten. Bizar is dat ondanks dit besef de blokkade nog steeds niet is beëindigd. Gevestigde mediabedrijven hebben hun steun voor WikiLeaks ingetrokken. In een recente ontwikkeling kwam het Europarlement met een wetsvoorstel om voortaan scherpe voorwaarden aan zo’n blokkade te stellen.

Freedom

Foto’s: Freedom of the Press Foundation

Julian Assange pleit tegen controlestaat en presenteert Cypherpunks

with 4 comments

Interview met Julian Assange dat over de inhoud gaat. Een verademing voor Julian Assange na het interview met CNN’s Erin Burnett dat de angel uit zijn kritiek dat de VS een controlestaat is probeerde te halen met een verwijzing naar Ecuador. Die focus tekent het failliet van de gevestigde media dat zich beroept op journalistieke codes, maar intussen kritiek neutraliseert. Democracy Now! geeft Assange wel de ruimte.

Assange praat over de Europese Commissie die aanschurkt tegen het bedrijfsleven en in tegenstelling tot het Europarlement niet vindt dat het Amerikaanse credit card bedrijf Visa WikiLeaks onrechtmatig blokkeert. Deze zaak loopt nog. Assange presenteert zijn boek Cypherpunks dat-ie samen met Jacob Appelbaum, Jérémie Zimmermann en Andy Müller-Maguhn schreef. Julian Assange is verre van positief over het internet en de internetvrijheid. Hij ziet er juist een middel in dat de overdracht van macht van individuen naar de staat faciliteert. Burgers zijn zich daar naar zijn idee veel te weinig bewust van. Ze onderkennen niet dat de controlestaat al bestaat en zij onder controle staan. Waarom Assange en WikiLeaks door de Amerikaanse overheid met buitengerechtelijke middelen worden tegengewerkt wordt duidelijk uit dit interview. Assange is belangrijk in de bewustwording van de burger door te wijzen op de inperking van de burgerrechten in de VS en de verregaande samenwerking tussen overheid en bedrijfsleven in een corporate state zonder weerga.

OR Book Going Rouge

Foto: Omslag Cypherpunks; Freedom and the Future of the Internet door Julian Assange, en Jacob Appelbaum, Jérémie Zimmermann en Andy Müller-Maguhn. Uitgever OR-Books.

Europese Commissie negeert wensen Europarlement over onderzoek economische blokkade WikiLeaks

with 2 comments

Rechtse Amerikaanse politici Peter King en Joe Lieberman zaten achter de buitengerechtelijke blokkade van WikiLeaks, zo blijkt uit gelekte documenten van de Europese Commissie die WikiLeaks heeft geopenbaard. Op 19 november kwam het Europarlement met een wetsvoorstel om voortaan scherpe voorwaarden te stellen aan een dergelijke blokkade. Naar nu blijkt weigert de Europese Commissie een onderzoek in te stellen naar de economische blokkade door de door de Amerikanen gecontroleerde betaalmaatschappijen. Potsierlijk in de toelichting van MasterCard is een verwijzing naar het toenmalige Nederlandse ‘Interpay Nederlands B.V‘ dat in 2004 haar diensten staakte aan een website die pornografie met dieren toonde. De vergelijking slaat de plank volledig mis omdat tegen WikiLeaks nergens een aanklacht ingediend is. De weigering van de Europese Commissie om een onderzoek in te stellen oogt willekeurig en onterecht. Het Europarlement is weer aan zet.

Europarlement wil macht Visa, MasterCard en PayPal inperken

with 4 comments

WikiLeaks wordt sinds 7 december 2010 geblokkeerd door de Amerikaanse bedrijven Bank of America, VISA, MasterCard, PayPal en Western Union. Ze domineren de markt. WikiLeaks ziet de blokkade als een vergelding van de Amerikaanse politiek vanwege de publicaties van Amerikaanse overheidsdocumenten. Het vat het op als een onwettige en willekeurige blokkade. Volgens WikiLeaks zijn door de blokkade van nu al ruim 700 dagen de inkomsten met 95% gedaald. De paradox is dat de Amerikaanse regering zelf heeft toegegeven dat er geen wettelijke grond voor een blokkade door Amerikaanse bedrijven is, maar toch blijft het in stand.

De blokkade is een manier om een opposant economisch te wurgen. In een hearing voor het Amerikaanse congres legde Google’s Katherine Oyama een jaar geleden uit hoe overheden een politiek opponent uit kunnen schakelen zonder naar grove middelen te hoeven grijpen, zoals de inperking van de meningsuiting of de blokkade van het internet: ‘Kijk naar WikiLeaks. (..) Ik denk dat [auteursrecht inbreukmakende sites] bestaan omdat ze reclame kunnen verkopen of omdat ze betalingen krijgen van abonnees. Als je de hele industrie op een lijn krijgt en inkomsten uit reclame en donaties blokkeert, dan kun je ongelooflijk effectief zijn zonder de invoering van ongewenste neveneffecten op de vrije meningsuiting of de internet architectuur.’

Nu is er Christian Engström die namens de Zweedse piratenpartij in het Europarlement zit. Hij wil een einde aan de macht van Bank of America, VISA, MasterCard, PayPal en Western Union. In elk geval in Europa. Volgens Rick Falkvinge heeft Engström met een cruciale passage bijgedragen aan een wetsontwerp. Als het aangenomen wordt zijn  er voortaan harde en objectieve criteria vereist om een organisatie als WikiLeaks te blokkeren: ‘It is the opinion of the European Parliament that the amount of enterprises, whose operations are wholly dependent on the ability of receiving payment by credit card, is likely to increase. The Parliament therefore considers it to be in the public interest to establish firm and objective regulations that determine the circumstances and processes, by which a card payment program can unilaterally refuse service.’

In een persbericht geeft Christian Engström commentaar: ‘It is not reasonable that Visa, MasterCard, and PayPal can shut Swedish entrepreneurs out from trading online when they sell horror movies or sex toys, just because the payment providers are scared of American fundamentalist moralism. Another example is when Visa, MasterCard, and PayPal blocked donations to WikiLeaks. This happened without legal grounds and shall be regarded as the three companies collaborating in helping the American government to silence an inconvenient voice. It is unacceptable that private corporations has that kind of power over free speech.’ 

Foto: Logo’s van MasterCard, Visa en WikiLeaks

Hoe WikiLeaks volgens Google financieel gewurgd kan worden

with 11 comments

De vrijheid van internet staat onder druk. In de VS staan twee wetten op de rails die de vrijheid van internet uit economische redenen inperken. De Protect IP act of 2011 en de ‘Stop Online Piracy Act‘ (SOPA).

Een hearing voor het Amerikaanse congres over de SOPA bevestigde gisteren 16 november dat er een scheidslijn bestaat tussen voor- en tegenstanders van de vrijheid van meningsuiting. Voorstanders als Disney, Viacom en Time Warner komen uit Hollywood en de mediaindustrie. Tegenstanders als GoogleYahoo, Facebook and AOL uit Silicon Valley. Het is het oude tegen het nieuwe amusement. De eersten hebben te winnen bij inperking van de vrijheid, de laatsten niet. Maar het eigenbelang staat voorop.

In de hearing sprak Google’s Katerine Oyama ernstige bezwaren uit tegen het SOPA-ontwerp in zijn huidige vorm. Onder de tegenstanders schaart ze de internetindustrie, geldschieters, de universitaire wereld, mensenrechtengroepen en internetbeveiligingsdeskundigen. Ze ziet als een voorwaarde voor nieuwe wetgeving dat intellectueel eigendom wordt beschermd ‘met behoud van de legitieme online activiteiten die de economische groei en de vrijheid van meningsuiting voeden’.

Als voorbeeld hoe een site kan worden verstikt noemde Oyama het economisch wurgen van WikiLeaks. ‘Kijk naar WikiLeaks. (..) Ik denk dat [auteursrecht inbreukmakende sites] bestaan omdat ze reclame kunnen verkopen of omdat ze betalingen krijgen van abonnees. Als je de hele industrie op een lijn krijgt en inkomsten uit reclame en donaties kunt blokkeert, dan kun je ongelooflijk effectief zijn zonder de invoering van ongewenste neveneffecten op de vrije meningsuiting of de internet architectuur.’

Hoewel Google zich het afgelopen jaar afzijdig heeft gehouden van de niet juridisch onderbouwde blokkade door Amerikaanse bedrijven van WikiLeaks en verwijzingen bleef doorgeven, tekent zich hier een onderscheid af. In de SOPA zijn voorzieningen opgenomen die kunnen uitpakken zoals WikiLeaks nu economisch wordt gewurgd. Google offert WikiLeaks graag op als het zelf vrij kan blijven opereren.

Volgens Trevor Timm, een juridische activist van de Electronic Frontier Foundation kent de SOPA nauwelijks rechterlijke toetsing. ‘Zelfs als websites onschuldig zijn, is dat moeilijk aan te vechten zonder te worden afgesneden, al is het maar voor kort. Dat plaatst energieke nieuwkomers in een moeilijke positie als ze niet over een advocaat beschikken die hier mee om kan gaan en geeft grote bedrijven een reusachtig voordeel.’

WikiLeaks heeft niets te verwachten van bedrijven die het auteursrecht boven de internetvrijheid plaatsen. Die hun eigen economische wettelijkheid belangrijker achten dan juridische principes. Toevallige steun van internetbedrijven kan ontstaan als belangen parallel lopen. Maar daarop valt niet op voorhand te rekenen. Ook zij onderschrijven de handelwijze dat betaalmaatschappijen en adverteerders websites mogen censureren.