Russische Federatie stuurt militaire troepen naar Venezuela

Verschillen tussen China en de Russische Federatie zijn groot. Eerstgenoemde lijkt vooruit en laatstgenoemde achteruit te kijken. China jaagt Europa door haar economische macht vrees aan. De Russische Federatie probeert door haar militaire macht te imponeren. Dat is een opvallend verschil in strategie. De AI van de 21ste eeuw tegenover de kanonneerboot-diplomatie van 19de eeuw. Het Kremlin handelt in het moment en voor de korte termijn. In Syrië, Oost-Oekraïne en Venezuela steunt het Kremlin met haar inmenging een regime dat zonder Russische steun allang gevallen zou zijn. In Oost-Oekraïne heeft het dat zelfs zelf geïnstalleerd. Het zit hiermee vooral aartsvijand de VS dwars. Zo handelen landen vaker tegenover elkaar, dit is niet uniek voorbehouden aan de Russische Federatie. Maar het is geen constructieve opstelling die de inwoners van de Russische Federatie verder helpt. En bijvoorbeeld hun welzijn of welvaart verhoogt. Of de Russische steun de inwoners van Syrië, Oost-Oekraïne of Venezuela verder helpt of vooral hun lijdensweg verlengd is de vraag. Ethische politiek kan niet afgedwongen worden. Dat is een trieste constatering. Een ideale wereld is anders.

Verwachting is dat de in het nauw gebrachte Trump voor zijn binnenlandse problemen afleiding zoekt in de Syrische oorlog

Wat nu in Washington gebeurt lijkt de schets voor een spannende politieke thriller. De president ligt al twee jaar onder vuur en weigert zijn belastingopgaven te openbaren, opsporingsdiensten doen een inval bij diens persoonlijke advocaat en nemen documenten in beslag die kunnen dienen als doorslaggevend belastend bewijsmateriaal in de zaak tegen de president en vervolgens zoekt die de afleiding van zijn juridische en politieke problemen in een vlucht vooruit door escalatie te zoeken in een oorlog ver weg. Met als detail dat een van de tegenstanders in betreffende oorlog de Russische Federatie is die in de binnenlandse zaak een medestander van de president is. Een ander detail is dat de nieuwe nationale veiligheidsadviseur die bekend staat als havik zijn reputatie als houwdegen moet bewijzen in het Witte Huis. Een complicatie is dat zoals Phyllis Bennis voor Democracy Now! opmerkt het volgens de grondwet niet de president, maar het congres is dat een ander land de oorlog kan verklaren. Het ziet er niet naar uit dat dat gebeurt. Hoeveel wetten worden er geschonden door de president voordat de president geen president meer is? Angstaanjagende misleiding.

Trumps afleiding in Syrië kan ongewild tot een verslechterde relatie met het Kremlin leiden

Het bombarderen van een Syrisch vliegveld met zo’n 50 kruisraketten in antwoord op een gifgasaanval door het Syrische leger door het Amerikaanse leger wordt in veel analyses uitgelegd als een afleidingsmanoeuvre van president Trump. Hij probeert zijn historisch lage populariteitscijfers op te krikken door het tonen van vastberadenheid en de aandacht te verleggen van de onderzoeken naar zijn banden met het Kremlin. Zoals Nahal Toosi in een artikel voor Politico beredeneert, de aanval gaf Trump geloofwaardigheid doordat het haaks leek te staan op zijn hechte banden met de Russische leiders. De redenering is hoe iemand die tegen het Russische belang ingaat toch geen instrument van het Kremlin kan zijn. Behalve als men gelooft dat dit een actie betreft die wellicht niet strak gecoördineerd is, maar zowel de Russen als Trump goed uitkomt.

Maar wat is het verschil tussen Trump die acteert en net doet alsof hij een rode streep trekt omdat het regime van de Syrische president Assad te ver is gegaan en Trump die het werkelijk meent? Het gaat om de acties. Daarbij komt dat andere politici het toneelspel van Trump aangrijpen om hun eigen agenda door te drukken en de Amerikaanse president vast te pinnen. Zo slaan ze twee vliegen in één klap. Ze maken van Trumps toneelspel ernst waarop hij niet meer terug kan komen en behartigen hun eigenbelang. Vandaar dat er in reactie op het Amerikaanse bombardement zoveel verschillende geluiden opklonken vanuit de Amerikaanse regering die elkaar soms tegenspraken. Moet Assad weg of niet? Moet Putin gestraft worden of niet?

Zo wordt Trumps vlucht vooruit tot nieuw beleid. Gaandeweg bemoeien allerlei betrokkenen zich ermee en geven er hun duwtjes naar links of rechts aan. Zo krijgt het vorm. De Britse minister van Buitenlandse Zaken Boris Johnson die op zondag een staatsbezoek aan Moskou afzegde pleit zelfs voor strengere sancties voor de Russische Federatie vanwege haar Syrië-politiek. De eis is dat het Kremlin de banden met het Assad-regime verbreekt. Dat is ondenkbaar omdat het historische banden zijn die onderdeel zijn van de Russische strategie in het Midden-Oosten. Als Putin weigert zal Johnson bij de G7 ministers voor strengere sancties pleiten. Zo heeft Trump het omgekeerde bereikt van wat hij beoogde. Een afleiding voor zijn binnenlandse problemen is geleidelijk een beleidswijziging geworden die hem een kant opduwt waarop hij niet meer kan terugkomen.

Foto: John Gielgud in Hamlet.

Mogherini doet verslag van gesprek met Lavrov in persbericht. Waar duiden haar naïviteit, onbeduidendheid en onmacht op?

mog

Onmacht, onbeduidendheid en gebrek aan urgentie van de EU kunnen niet beter uitgedrukt worden dan in bovenstaand persbericht van buitenlandcoördinator (‘hoge vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid’) Federica Mogherini. Het persbericht is beschamend. Beseft de EU niet hoe belachelijk het zich ermee maakt door dit verslag van een telefoongesprek met Lavrov te publiceren? Want onmacht is één ding, er vervolgens  mee te koop lopen is de overtreffende trap van onbenulligheid en onbeduidendheid.

Vliegtuigen van de Russische Federatie bestoken onophoudelijk woongebieden in Oost-Aleppo en West-Syrië die in handen zijn van de rebellen. Ze bombarderen bewust bakkerijen en ziekenhuizen om het moraal te breken en de infrastructuur te vernietigen. Veel kinderen zijn het slachtoffer. Het regime van Assad en de bondgenoten Hezbollah, Iran en de Russische Federatie nemen de menselijke tragedie niet alleen op de koop toe als ‘collateral damage‘ van de oorlog, maar maken het in een nietsontziende campagne tot hoofddoel.

De regering-Obama heeft om deze redenen de gesprekken met de Russische regering opgeschort, maar wat doet de EU? Het laat Mogherini met Lavrov in een telefoongesprek ‘the need to act with a sense of urgency’ bespreken. Alsof de Russische regering een buitenstaander is en zelf niet actief optreedt. Mogherini maakt zich door dit persbericht belachelijk. Het roept historische vergelijkingen op van een naïeve buitenstaander die midden in de geschiedenis staande nog steeds niet doorheeft wie de boeven zijn die de oorlogsmisdaden plegen. Het is nog tot daar aan toe dat de EU onmachtig, verdeeld en onbeduidend is, maar dat het zich belachelijk maakt door die onmacht uit te meten in een persbericht is onverteerbaar. Deze EU is armzalig.

Foto: Schermafbeelding van persberichtFederica Mogherini’s phone call with Russian Foreign Minister Sergei Lavrov’ van de EU, External Action, 3 oktober 2016.

Russische luchtaanvallen op burgerbevolking van Oost-Aleppo gaan door. Waarom doet de EU niets?

Waarom doet de EU niets tegen de Russische luchtaanvallen op de bevolking van Oost-Aleppo? Het doet denken aan Screbrenica, de Killing Fields van Cambodja of Rwanda. De geschiedenis herhaalt zich. De wereld is onmachtig en kijkt toe. De EU kan de economische sancties tegen de Russische Federatie aanscherpen die in 2014 werden ingesteld wegens de Russische annexatie van de Krim en de Russische agressie in Oost-Oekraïne. De sluipende massamoord op de stadsbevolking van Oost-Aleppo voelt verkeerd en onrechtvaardig. Zelfs een hulpkonvooi van het Rode Kruis dat het geïsoleerde Oost-Aleppo probeerde te bereiken werd door vliegtuigen van de Russische Federatie gebombardeerd. Door de uitblijvende reactie van de EU wordt het ook een Europees probleem. Zie ook een verslag van AP Beirut voor Al Arabya English. De Amerikaanse regering dreigt alle gesprekken over Syrië met de Russen te verbreken als de aanvallen op Oost-Aleppo doorgaan.

Five-year-old Omran Daqneesh, with bloodied face, sits with his sister inside an ambulance after they were rescued following an airstrike in the rebel-held al-Qaterji neighbourhood of Aleppo, Syria August 17, 2016. Picture taken August 17, 2016. REUTERS/Mahmoud Rslan EDITORIAL USE ONLY. NO RESALES. NO ARCHIVES TPX IMAGES OF THE DAY

Five-year-old Omran Daqneesh, with bloodied face, sits with his sister inside an ambulance after they were rescued following an airstrike in the rebel-held al-Qaterji neighbourhood of Aleppo, Syria August 17, 2016. Picture taken August 17, 2016. REUTERS/Mahmoud Rslan EDITORIAL USE ONLY. NO RESALES. NO ARCHIVES TPX IMAGES OF THE DAY

Een wonderlijke Syrische oorlog zonder oorzaak of daders

src

Een verklaring van het Internationale Rode Kruis, de Syrische Halve Maan en de Internationale Federatie van Rode Kruis- en Rode Halve Maan Verenigingen over een aanval op een hulpkonvooi in Orem Al Kubra bij Aleppo verwijst niet naar oorzaak of daders. Met op z’n minst 12 doden. Een en ander hangt nauw samen. Als het een luchtaanval was, dan sluit dat de oppositie uit die geen luchtmacht heeft. Volgens getuigen van de Syrische Halve Maan was het een luchtaanval. Zodat de schuldigen gezocht moeten worden bij de Russische of Syrische luchtmacht of bij de Amerikaanse coalitie. Omdat de coalitie in een andere regio meer naar het Oosten opereert blijven de Russische en Syrische krijgsmacht over als dader. Het Kremlin ontkent. Maar het mag niet worden gezegd. Dat is te delicaat voor … het vredesproces? Waarbij elke dag doden vallen. Syrië, het nieuwe Rwanda. Een sluipende volkerenmoord zonder dat enig land de leiding neemt om tot een oplossing te komen. Een oorlog zonder oorzaak en daders. Precies zoals bij de aanval op het hulpkonvooi bij Aleppo.

Foto: Schermafbeelding van tweet van de Syrische Halve Maan, 20 september 2016.

Verwoestende Engelse partijpolitiek gijzelt nieuwe regering May

Na het terugtreden van Andrea Leadsom gingen lijstjes rond die de humoristische racist Boris Johnson als minister voor Sport en Cultuur noemden. Theresa May heeft deze anti-diplomaat met ideeën over onder meer Rusland die haaks staan op het beleid van de centristische regering-Cameron tot minister van Buitenlandse Zaken benoemd. Putin en Assad kunnen juichen. De benoeming  komt onverwachts en is ongewenst. Naar de reden is het gissen. Is het het aloude gezegde zoals president Lyndon Johnson op zijn eigen ongelikte wijze formuleerde? ‘It’s probably better to have him inside the tent pissing out, than outside the tent pissing in’?

Als dat zo is, dan zet de verwoestende werking van de Britse partijpolitiek die tot de verkeerd uitgepakte gok met het referendum leidde zich voort in de benoemingen. Deze ministersploeg is in de kern conservatief, met de right wingers Liam Fox, David Davis en Boris Johnson. Het wordt tijd voor vorming van een middenpartij zoals de oud Liberaal-Demoratische politica Shirley Williams onlangs opperde nu Labour zo in slechte vorm is en de Tories geen tegenspel biedt. Het is ongewenst dat een rechtse minderheid van een rechtse minderheid het land gijzelt. En de Schotten steeds meer argumenten biedt om uit de unie te stappen. De Engelse politieke klasse helpt zichzelf om zeep en ziet het schaterend en zelfvoldaan aan. Geïsoleerd in buitenissigheid.

Gegevens 22.000 IS-strijders uitgelekt. Wie zit er achter deze operatie?

Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Een USB-stick met de registratieformulieren van 22.000 strijders die bij IS zijn aangesloten die in handen van Westerse geheime diensten zijn gevallen. Zodat het netwerk in kaart kan worden gebracht en ook de slapende leden in het Westen die nu niet in beeld zijn opgepakt kunnen worden. Het wordt gepresenteerd als een grote doorbraak en doodsteek voor IS. Round up the usual suspects.

De stick met gegevens zou door de overloper die zich ‘Abu Hamed’ noemt in Turkije aan het Britse Sky News overhandigd zijn. Hij wordt gepresenteerd als een eerdere overloper van het Vrije Syrische Leger. Zodat het niet onmogelijk is dat het hier gaat om een zorgvuldig voorbereide en succesvol uitgevoerde spionage-operatie. Mogelijk wordt ‘Abu Hamed’ gebruikt om de echte bron of de reden van de digitale inbraak in het netwerk van IS te maskeren. In elk geval is het onwaarschijnlijk dat hij geen vooroverleg zou hebben gehad met Westerse veiligheidsdiensten. Daarbij worden de resultaten politiek uitgespeeld om IS te beschadigen.

Reden voor ‘Abu Hamed’ zou zijn dat IS een loopje neemt met de islamitische beginselen en overgenomen is door de Iraakse leden van de oude Baath-partij van Saddam Hoessein. Daarnaast zou volgens deze overloper IS samenspannen met het bewind van Assad en de Syrisch-Koerdische YPG-militie tegen de Syrische oppositie. Die uitleg is in lijn met de uitleg die de meeste Westerse regeringen aan het conflict in Syrië geven.

Tijdelijke wapenstilstand in Syrië als excuus om niet in te grijpen

Wordt volgende week een tijdelijke wapenstilstand in Syrië van kracht? Voor wie het wil geloven wel, maar wie realistisch is zal het niet geloven. Het is het verschil tussen schijn en wezen. Tussen het één zeggen en het ander doen. De Russen beloofden vrede in Oekraïne. Maar Minsk-I en Minsk-II zijn een dode letter gebleken. En tegelijk excuus voor de goedgelovigen om niet in te hoeven grijpen. Syrië is hetzelfde. Het sluiten van een akkoord is een politieke schijnbeweging. Voor de aanvaller en degene die de aanvaller zou moeten weerstaan. De dode letter laat de agressie voortbestaan en dringt niet aan om de agressie te beantwoorden.

Wapenstilstand zonder harde garanties en sancties is de ultieme overgave. Intrede in een schijnwerkelijkheid van hoop, verwachting en wegkijken. Het levert de zwakkeren nog meer over aan de arrogantie van de macht. Die niet gestopt wordt. Het idee dat zo’n wapenstilstand de oplossing zou zijn is pervers. De schijn bedriegt.

Amnesty: Russische luchtaanvallen in Syrië leiden tot honderden burgerslachtoffers

Volgens een rapport van Amnesty International hebben aanvallen van de Russische luchtmacht in Syrië geleid tot honderden burgerslachtoffers. De Russische krijgsmacht intervenieerde officieel op 30 september 2015. Amnesty associeert de onderzochte en gedocumenteerde aanvallen  met oorlogsmisdaden: ‘In some attacks, the Russian armed forces appear to have directly attacked civilians or civilian objects by striking residential areas with no evident military objective and even medical facilities, resulting in deaths and injuries to civilians. In others, they seem to have attacked military objectives and civilian objects without distinction, or caused disproportionate harm to civilians when striking military targets. Such attacks may constitute war crimes.’

Dat er veel burgerslachtoffers vallen is geen verrassing omdat de Russische luchtmacht in Syrië conventionele vliegtuigen met vrije val bommen inzet die chirurgische (pinpoint) ingrepen onmogelijk maakt. Zoals de Tu-22M3 Backfire bommenwerper. Vooraf waarschuwden militaire analisten dat de Russische interventie niet anders dan tot grote aantallen burgerslachtoffers zou leiden. Het rapport van Amnesty bevestigt die analyse.

De Russische interventie in vooral West-Syrië heeft de exodus van vluchtelingen vanuit Syrië naar Europa versneld. Het vermoeden bestaat dat zowel de Syrische president Assad, Turkije als de Russische Federatie de vluchtelingenstroom als politiek middel gebruiken om de EU onder druk te zetten en te verzwakken (Russische Federatie) of als onderhandelingsmiddel te gebruiken voor wisselgeld (Turkije). Dat is politiek bombarderen.