George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Animatie

Delfts onderzoek over beleving van musea wint als het de eigen beperking beseft

leave a comment »

MuseumFutures van de Faculteit Industrieel Ontwerpen van de TU Delft onderzoekt hoe de beleving van musea door technologie en producten opgeroepen en vergroot kan worden. De faculteit ontwerpt belevingen. Dr. Arnold Vermeeren is directeur van dit studiolab. In een interview met BNR Radio licht Vermeeren toe hoe hij vooral de kleine musea wil helpen om via de beleving ‘op een creatieve manier nieuw publiek te bereiken‘. Vermeeren meent dat zijn onderzoek eraan meehelpt om dit soort musea levensvatbaar te houden. Kleine musea die met vrijwilligers werken en geen middelen of communicatieafdeling hebben zijn doorgaans onzichtbaar. De uitdaging is dan om de bereikbaarheid van die kleine musea te vergroten.

Vermeeren heeft interessante standpunten over musea, maar redeneert vanuit het programma van zijn faculteit: beleving. Dat is tevens de blinde vlek van zijn onderzoek. Want het plaatst het museum in de hoek van de evenementen, de attractie en de sensatie. Het is dan ook mogelijk om niet cynisch te worden over het uitgangspunt over musea dat Vermeeren met zijn studiolab inneemt. Voor de oplossing om de beleving te vergroten ligt namelijk de vraag of een museum daarmee gediend is en of het aansluit bij de doelstelling ervan. Daar gaat Vermeeren in het interview met BNR Radio al te makkelijk aan voorbij.

Net als kunst, kan een museum met presentaties schuren en aanscherpen. Tot nadenken aanzetten. Dat staat haaks op het plezieren van en tegemoetkomen aan de bezoeker die gereduceerd wordt tot een object van beleving. Toch kan het onderzoek MuseumFutures van belang zijn als de beperking ervan beter beseft en aangegeven wordt. Vermeeren is daar nu zo onduidelijk over dat het lijkt alsof hij de functie van een museum niet echt beseft. Het is aannemelijk om het vergroten van de beleving aan te laten sluiten bij de marketing en beleving die in musea al aanwezig zijn. Dus de meer commerciële en publieksgerichte onderdelen zoals museumwinkel, productielab met eigen label (Textielmuseum), museumrestaurant of een nevenprogramma dat samen met externe partners wordt georganiseerd. Het lijkt logisch om daar de beleving te vergroten.

Wat voorkomen moet worden is dat de beleving de kerntaken van een museum overneemt. En het museum een Efteling 2.0 wordt. Vermeeren verwijst in het interview enkele keren naar de Museumvereniging, maar het is onduidelijk waar de samenwerking uit bestaat. Het onderzoek MuseumFutures kan zin hebben als de beperking ervan beter beseft en uitgelegd wordt. Dat zal ook de weerstand ertegen bij de traditionele museummensen doen afnemen. Het onderzoek kan iets toevoegen aan de commerciële en publieksgerichte aspecten van een museum of presentatie-instelling, maar moet niet overschat worden. Het is begrijpelijk dat Vermeeren in de publiciteit het belang van zijn onderzoek uitvergroot. Maar hij zou er verstandig aan doen om dat te vermijden en minder vanuit zijn onderzoek en meer vanuit de museumsector te redeneren.

Foto: Folder MuseumFutures.

Advertenties

Zomaar twee fragmenten van Ozu en Welles. Leeft cinema nog?

leave a comment »

Pinscreen animatie van Alexander Alexeieff en Claire Parker voor de proloog van ‘Le procès’ (The Trial) uit 1962. De stem van Orson Welles vat Franz Kafka’s ‘Vor dem Gesetz’ samen. Een vergelijking van leven en wet.

De Japanse meester Yasujiro Ozu doet in Nagaya shinshiroku (Record of a Tenement Gentleman) uit 1947 het omgekeerde. Bombast tegenover leegte, uit de hoogte tegenover ooghoogte, ernst tegenover terloopsheid.

We hoeven niet te kiezen. Het heeft allebei waarde. Topregisseurs uit het verleden zijn tegenwoordig naar de marge van YouTube of de matinee in filmmusea verbannen. Ze sporen niet langer met onze tijd. Da’s zowel de loop der dingen als verarming. Film was altijd tegelijk kunst en vermaak. Wordt dat evenwicht ooit hersteld?

(Kan een kunstvorm die de eigen geschiedenis verwaarloost kunst genoemd worden? Wat zou de beeldende kunst van nu zijn als die slechts mondjesmaat Manet, Vincent van Gogh, Matisse of Gerhard Richter toonde?)

Cultureel ondernemerschap in het TextielMuseum. Eigen productie

with 3 comments

‘Het nieuwe label presenteert een spraakmakend assortiment huishoudtextiel ontworpen door topontwerpers. De ontwerpen in het assortiment kennen een belangrijke inspiratiebron; de collectie van het TextielMuseum bestaande uit meer dan 100 jaar oud erfgoed op het gebied van kunst en vormgeving. Het TextielLab vertaalt het verhaal van de ontwerper met moderne technieken naar fraaie, kwalitatieve en onderscheidende producten. Op deze manier zet het TextielMuseum een volgende stap in het cultureel ondernemerschap en brengt zo topdesign met een verhaal in de keuken van de Nederlandse huishoudens. Zoals cultureel ondernemerschap betaamt worden de opbrengsten bij succes van het label ‘by TextielMuseum’ aangewend om het aanbod van educatieve programmering en tentoonstellingen te versterken.’ Aldus het TextielMuseum in Tilburg in een toelichting bij de presentatie van tentoonstelling en nieuw eigen merk ‘by TextielMuseum’.

Animator Julia Veldman geeft in haar filmpje de impressie van een reisverslag. Een keer kijken is onvoldoende om te vangen waar het precies om gaat. Een koffer, een zesdaagse reis, huishoudtextiel en het gebruik ervan. Wordt ermee verwezen naar de ouderwetse handelsreiziger die met stalen en staalboeken verkooppunten bezoekt? Een uitgestorven traditie die eindigt in het museum om daar te herleven. Ook de vormgeving doet denken aan voorbije tijden zonder in nostalgie weg te glijden, maar die evenmin uit te sluiten. Of verwijst het filmpje naar een wereld zonder grenzen waar huishoudtextiel een eigen leven zoekt? Het kan allemaal. Het TextielMuseum fabriceert zelf producten die vroeger uit de fabriek kwamen. Best bijzonder ondernemerschap.

2012FH3941_jpg_l

Foto: Marian Mahler, meubelstof (print op katoen), 1952. Collectie V&A London.

Beeld van Erdogan aan diggelen: van Ankara tot Taiwan

with one comment

Het Taiwanese NMATV weet hoe het zit met de Turkse premier Erdogan. Het heeft te maken met een tulband, militairen, drank, porno, babies, pinguins, voetbalsupporters, Marokko, een winkelcentrum, protest, een park, politiegeweld en traangas. Ook de activistes van FEMEN komen langs. De feiten kloppen niet allemaal, maar het verhaal wel. Hieronder een foto van een muur in Ankara. Het symbool van Twitter met een gasmasker. Zoals bekend muilkorft Erdogan de media en geeft-ie de sociale media de volle laag. Veel animatie in Turkije en redenen voor animatie daarbuiten. Het beeld van Erdogan als rechtvaardig leider ligt aan gruzelementen.

BMEoR2ECMAAZ2c2.jpg-large

Foto: Muur in Ankara: Twitter, gasmasker en #OccupyGezi

Over WikiLeaks, Julian Assange en de patstelling: een overzicht

with one comment

Hoe zat het ook al weer met Julian Assange? De video van Infobytes.tv probeert een verklaring te geven voor enkele van de details met betrekking tot de beschuldigingen tegen Julian Assange. Het is ook gemaakt in de hoop de omstandigheden te verduidelijken die hebben geleid tot de huidige diplomatieke impasse. Losse eindjes, onwaarschijnlijkheden en een onlogische gang van zaken in Zweden waren eerder onderwerp van de Australische reportage ‘Four Corners‘. Zie ook de posting Sex, Leugens en Julian Assange: Four Corners. Het genre van de verklarende animatie wint aan kracht. Dit is ook leerzaam voor leden van de Tweede Kamer die willen bemiddelen, maar de feiten onvoldoende kennen. En denken dat Zweden de ideale rechtsstaat is.

Belastingcenten zijn in oorlog met het gezond verstand

with 11 comments

In 1961 waarschuwde de voormalige opperbevelhebber en uitgaande president Eisenhower voor het militair-industrieel complex. In de jaren daarna werkte de gewezen Dominicaanse president Juan Bosch dat uit. Hij muntte de term Pentagonisme. In Nederland lobbyen oud-spindoctors en oud-politici als Mat Herben en Jack de Vries om Nederland 14,6 miljard euro aan de JSF te laten uitgeven. Volgens velen onnodige uitgaven.

In de VS is Ron Paul de enige anti-oorlogs presidentskandidaat. Da’s de reden waarom Paul wordt genegeerd door de gevestigde media. Want: ‘Onder het principe dat de ideologie dat de samenleving stuurt in feite de ideologie is die de belangen van de machthebbers vertegenwoordigt, is een empirische conclusie dat de heersende gevestigde media het ideologische voertuig van het in stand houden van de politieke macht zijn.’