George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Al-Akhbar

Laïque Pride in Libanon tegen religieus sektarisme

with 9 comments

De Libanese journalist en filmmaker Walid el Houri is in AlAkhbar English kritisch op de Libanese ‘Laïque Pride‘. Deze optocht door anti-sektarische demonstranten wordt op 6 mei in Beiroet voor de derde keer gehouden. Houri ziet in de demonstranten die ‘in waardigheid en gelijkheid met andere medeburgers willen leven’ en ‘gaan voor een seculiere burgerlijke staat gebaseerd op burgerschap’ een groep die bestaat uit bevoorrechten uit de gegoede burgerij die hun doel niet dichterbij brengen. Hij spot met hun sociaal streven.

In 2011 namen aan de Laïque Pride 700 mensen deel. Libanon heeft 18 erkende sektes die binnen een door allen geaccepteerd model samen de macht verdelen. Zo is de president altijd een Maronitisch christen, de premier een soenniet en de parlementsvoorzitter een sjiiet. Zoals demonstrant Talal Ammouni in 2011 zegt: ‘In de Arabische wereld heeft men slechts een dictator, maar wij hebben er velen. Ik geloof in anti-sektarisme omdat we dat niet meer willen.’ De machtsdeling is een model voor continuïteit, maar ook voor stagnatie.

El Houri ziet secularisme als een lastig te doorgronden eis. Hij koppelt het aan de economische situatie van werklozen, arbeiders en boeren. De volgende bewering begrenst-ie niet: ‘After all, secularism as such is a vague and meaningless demand if not coupled with a clear cut position in regards to the economy and the organization of the state’. Mogelijk probeert de elite onder het mom van secularisme sektarische krachten te neutraliseren en haar eigen economische positie veilig te stellen. Maar een optocht die het uitschreeuwt duizend bloemen te laten bloeien hoeft niet afgerekend te worden op denkbeelden over economie en politiek.

El Houri stelt terecht dat een optocht het politieke systeem niet omverwerpt: ‘Achieving a secular state is not a demand that one asks for (nicely) from the very people who profit from the sectarian system. It is a political project that requires more than civil marriage, inter-religious love, or a society where people do not ask each other about their religious identities’. Een ‘Gay Pride’ doet dat evenmin, maar richt zich op bewustwording.

Het meest veelzeggend aan de kritiek van El Houri is dat wat-ie niet zegt. Hij verzwijgt het karakter van de Arabische wereld waar belangengroepen zich rond religieuze stromingen groeperen. Hij verwijt secularisten politiek en economisch geen man en paard te noemen, maar doet dat zelf evenmin. Walid el Houri is er het sprekende bewijs voor dat in de regio kritiek op religie slechts indirect kan klinken. Dan resteert de sociale demonstratie uit onmacht. Een optocht die niet de macht, maar de geesten aanspreekt is het hoogst haalbare.

Foto: Protestanten tegen de sektarische regelgeving in Libanon. Credits: Haitham Moussawi

Gaat de Nobelprijs voor de Vrede naar Arabische bloggers?

with 10 comments

Update 7 oktober: Afgelopen week was er een conferentie van bloggers in Tunis. Conclusie is dat gelekte WikiLeaks-documenten een belangrijke rol hebben gespeeld bij het verdrijven van de zittende macht. Op TuniLeaks werden in het Frans vertaalde artikelen gezet en samenwerking gezocht met de linkse Libanese krant Al-Akhbar. De rol van Julian Assange was echter niet beslissend want bloggers wezen al zeven jaar op de tegenstrijdigheden van Ben Ali’s regime. Door de gewonnen geloofwaardigheid benaderden burgers de bloggers met video’s met controversiële inhoud. Zo werd de loper voor Twitter en Facebook uitgerold. 

Volgens Reuters maken Arabische bloggers kans om de Nobelprijs voor de Vrede te winnen. Deze wordt op 7 oktober bekendgemaakt. Het gaat om de  Tunesische Lina Ben Mhenni en de Egyptische Wael Ghonim en Israa Abdel Fattah. Mogelijk krijgen ze de prijs gezamenlijk. Duidelijk is dat toekenning het meest liberale segment van de zogenaamde Arabische Lente ondersteunt. En met Lina en Israa twee autonome vrouwen. Onderhand wint het inzicht veld dat de lente te kort is geweest om bestaande machtsstructuren fundamenteel aan te tasten. Militairen en fundamentalistische moslims zijn het best georganiseerd en weten elkaar te vinden.

Lina Ben Mhenni presenteert zichzelf als cyber-activiste en haar blog is bekend onder de naam A Tunisian Girl of Bnaya tounsia. In een interview stelt ze dat de toekenning jaloezie oproept en niet iedereen zal behagen: On m’a critiqué injustement et même accusée de travailler pour les Américains, les Français et les Allemands. Ze wordt er dus vals van beschudigd voor de Amerikanen, Fransen of Duitsers te werken. Maar ze voelt zich een gewoon meisje uit het volk dat er als kandidaat voor de Nobelprijs voor de Vrede trots op is Tunesisch, moslim en vooral vrouw te zijn.

In Noorwegen is afgelopen week een storm opgestoken over de vermeende onafhankelijkheid van het comité dat de Vredesprijs toekent. Het vormt een evenredige vertegenwoordiging van het Noorse parlement. Voorzitter en sociaal-democraat Thorbjørn Jagland vindt elke discussie over de onafhankelijkheid en samenstelling surrealistisch. Merkwaardig is dat-ie aangevallen wordt door partijgenoot Raymond Johansen. Deze stelt dat in het buitenland het onderscheid tussen regering en comité niet wordt gezien. Zeker niet als prominente oud-politici er deel van uitmaken. Zo heeft China na de toekenning van de Nobelprijs voor de Vrede 2010 aan Liu Xiaobo de banden met Noorwegen verbroken.

Raymond Johansen heeft gelijk dat de buitenlandse Noorse politiek doorkruist kan worden door het comité dat de prijs toekent. Het maakt Noorwegen kwetsbaar voor internationale druk die zelfs kan leiden tot tegenmaatregelen van buitenlandse regeringen. Een oplossing is om minder prominente Noorse oud-politici te benoemen en de samenstelling te internationaliseren. Maar dat laatste is weer in strijd met de doelstelling en tast op andere wijze de onafhankelijkheid van het comité aan. Waar de prijs ook valt, de speculaties over de afwegingen zullen dit jaar nog sterker zijn dan anders.

Foto: Tunesische blogger Lina Ben Mhenni