George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘15 Khordad

Joris Demmink en Jimmy Savile: een gelijkenis

with 2 comments

Update 21 maart 2015: Advocaat Martin de Witte heeft gisteren een verzoek tot getuigenverhoor ingediend bij de Amsterdamse rechtbank, zo tekent Koen Voskuil op voor het AD. De zaak is aangespannen namens een voormalige minderjarige jongensprostitué. Op de lijst getuigen staan onder meer Ivo Opstelten, Fred Teeven en Joris Demmink. Nederland zou jarenlang pedofilie gedoogd hebben. De Witte maakt een vergelijking met de zaak Jimmy Savile: ‘Net als in Engeland bij de zaak-Savile moet ook hier de onderste steen boven komen’.

Een maand geleden barstte in Groot-Brittannië de bom over Jimmy Savile. De BBC-ster die jonge meisjes misbruikte. Tientallen jaren lang. En daar al die tijd mee wegkwam. De titel van een artikel vandaag in de New York Times zegt alles: ‘A Shield of Celebrity Let a BBC Host Escape Legal Scrutiny for Decades‘. Ofwel: ‘Een schild van beroemdheid laat een BBC-gastheer tientallen jaren lang aan wettelijk onderzoek ontsnappen’.

Nadat het establishment tientallen jaren wegkeek worden nu de gebruikelijke verdachten opgepakt. Afgelopen week de scharrelaars uit de showbizz Gary Glitter en Freddie Starr. Op z’n blog merkt Craig Murray op dat ze dienen om de wraak van het publiek te stillen. Maar dat de gedeelde ondeugden tussen Savile en zijn vrienden uit Koningshuis, politiek en ambtenarij laatstgenoemden niet onberispelijk maakt nu Glitter en Starr ‘hangen’. Vanwege de belangen zal de zaak echter nooit tot op de bodem uitgezocht worden vermoedt Murray: ‘I am sure there is a great deal more to know than Glitter and Starr. I fear we shall never be permitted to know it.’

De gelijkenis met de affaire Joris Demmink dringt zich op, hoewel er verschillen zijn. Parallel is dat ondanks aanwijzingen de rechtsgang door de zittende macht lange tijd werd gebruikt om een grondig onderzoek uit de weg te gaan. Verschil is dat de affaire Savile speelt in de ‘lossere’ wereld van televisie en showbizz en doet denken aan de Vlaamse affaire Jos Ghysen-Ireen Houben. De affaire Demmink is meer gegrond in de politiek en ambtenarij omdat Joris Demmink als hoogste ambtenaar van Justitie tot voor kort een actieve speler met directe invloed was. De invloed van Savile was indirect. In potentie maakt dit de affaire Demmink explosiever.

Begin oktober reageerde ik op het blog van Murray: ‘You also refer to alleged pedophile rings. (..) The Dutch government has not investigated the matter. As in your country, and in Belgium some years ago, rumours about high ranked politicians and a cover up are heard. And again the mainstream media are silenced.’ Er moet waarschijnlijk wat tijd overheen gaan en een nieuw machtsevenwicht ontstaan voordat een zaak als die van Jimmy Savile of Joris Demmink grondig door Justitie opgepakt wordt. Machtsposities moeten eerst wisselen. De Britten zijn nu eindelijk zover. Nederlanders moeten naar verwachting nog even geduld hebben.

Foto: Albert Hahn, Nederlandsche klasse-justitie, 1908. Credits: Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis, Amsterdam

Advertenties

Controverse Mohammed-film is lakmoesproef voor bestuurders

with 2 comments

Sommige bestuurders reageren onzeker op de onrust die de film ‘Innocence of Muslims‘ teweegbrengt. In Duitsland wil de minister van Binnenlandse Zaken Roger Lewentz (SPD)  van Rheinland-Pfalz de vertoning van de film voorkomen. Reden? Hij noemt het een provocatie. Wat het uiteraard is. Maar niet makkelijk valt in te zien waarom dat de inperking van de meningsuiting waard is. Lewentz klinkt weinig oprecht als-ie zijn aandringen om af te zien op vertoning geen verbod wil noemen. Want dat is het feitelijk wel. Lewentz laat zich door de dreiging van zowel rechts-extremisten als salafisten op de kast jagen. De grootste fout die hij maakt is dat-ie in het openbaar onvoldoende vertrouwen uitspreekt in de democratie en het publieke debat.

Burgemeester Ahmed Aboutaleb van Rotterdam (PvdA) weet de valkuil te vermijden waarin Lewentz valt. Hij spreekt zijn vertrouwen in de rechtsstaat en de open samenleving uit: Aboutaleb ziet niets in een verbod op het vertonen van de film. Hij vindt het tornen aan de vrijheid van meningsuiting te riskant. ‘’Vandaag is het dit, morgen een ander verhaal’’, voorspelt de burgemeester. (..) Hij roept Nederlandse moslims op ‘’om hier de humor van in te zien’’ of het met een korreltje zout te nemen. Demonstreren mag, maar de burgemeester wijst erop dat er ook andere manieren zijn om te protesteren: ‘’Als je het nodig vindt maak je zelf een filmpje YouTube, of je schrijft een verhaal’’, stelt hij. Aboutaleb wijst erop dat veel moslims juist naar Nederland vluchten omdat ze in hun geboorteland niet vrijelijk voor hun mening kunnen uitkomen. Maar ook hier hebben ze volgens de burgemeester niet het recht ”om niet beledigd te worden”.

Zo krijgt een trailer van een film die begon als project van de gemankeerde scharrelaar Steve Klein, verre van representatief is voor de VS, en daarna aangegrepen werd vanuit segmenten van de islam om moslims voor hun doel te winnen en tegen de VS op te zetten, steeds meer het karakter van een lakmoesproef voor zuiver bestuur en de juiste interpretatie van de rechtsstaat. Bestuurders als Aboutaleb reageren ontspannen en stutten zo de democratie, anderen zoals Lewentz reageren verkrampt en vreten de democratie van binnen uit. De laatsten eigenen zich daarbij een verantwoordelijkheid en mandaat toe dat ze helemaal niet bezitten.

Foto: Ahmed Aboutaleb, 2010. Credits: NRC

Salman Rushdie opnieuw in brandpunt van islamitische fascinatie

with 67 comments

Wie dacht dat moslims Salman Rushdie vergeven hebben onderschat het ijzeren geheugen en de werking van religie. De Iraanse religieuze stichting 15 Khordad heeft de beloning op het hoofd van de Brits-Indiase schrijver verhoogd met $500.000. Wie hem doodt krijgt nu $3.3 miljoen, ruim 2,5 miljoen euro. De logica achter de verhoging is dat als Salman Rushdie niet gestraft worden de beledigingen tegen de islam doorgaan. Tegen de schrijver is in 1989 door toenmalig Iraans leider ayatollah Ruhollah Khomeini een fatwa uitgeroepen wegens de roman ‘De Duivelsverzen‘ die een belediging voor de profeet zou zijn. Omdat Khomeini kort daarna overleed kan de fatwa niet herroepen worden. In 1998 nam de Iraanse overheid er echter afstand van.

Het is onaantoonbaar dat zonder Rushdie de film ‘Innocence of Muslims‘ niet gemaakt zou zijn. De film wordt nu in allerlei moslimnaties op allerlei manieren aangegrepen om allerlei rekeningen te vereffenen. De verwijzing naar Rushdie als de wortel van al het kwaad geeft de schrijver te veel eer. Zo’n beschuldiging probeert de angel uit de islamkritiek te halen door het te verpersoonlijken tot de kwade genius Rushdie. Paradox is dat de leidende manier van vertellen van Hollywood precies het terugbrengen van zaken tot personen is. Moslims hebben in de westerse moderniteit hun lesje geleerd en doen er hun voordeel mee.

Rushdie meent dat nu ‘De Duivelsverzen‘ door de intimidatie van de moslims niet meer gepubliceerd zou kunnen worden. Hij stelt dat sommigen die in 1989 tegen de roman protesteerden later toegaven fout te zitten. ‘Some of them seemed to accept the free speech argument and understood if they had the right to say what they felt, it was wrong to prevent people who felt differently from having their say.’ Alleen jammer dat het idee van een publiek debat waarin standpunten worden uitgewisseld niet doordringt tot de meer strijdbare en machtige afdelingen van de islam. ‘Innocence of Muslims‘ doet Rushdie af als een ‘boosaardig stuk vuil‘.

Foto: Protest in Teheran in 1989 na het uitroepen van de fatwa door leider Khomeini tegen ‘De Duivelsverzen’ van Salman Rushdie. Holly Koran!