Nepnieuws van Karel van Wolferen en Kees van der Pijl voor Café Weltschmerz. Rug naar de toekomst en een gesloten wereldbeeld

Is dit satire over twee complotdenkers die niet zouden misstaan in The Muppet Show en zo graag hun eigen waarheid uitventen? Ik begrijp goed waarom Café Weltschmerz in financiële moeilijkheden verkeert. De oplossing ligt voor de hand: verjongen, het verbinden over grenzen heen van verschillende segmenten uit de samenleving, en een open blik naar de toekomst.

Hoe denkt Café Weltschmerz een hedendaags publiek aan te kunnen spreken met deze twee mopperende, gepensioneerde witte heren die bijna 30 jaar na de val van de Berlijnse muur nog gevangen zitten in hun gesloten wereldbeeld van weleer?

De GROe liet in april 2018 in Den Haag steken vallen, vier medewerkers ervan met een diplomatiek paspoort werden op heterdaad betrapt en beide heren uit The Muppet Show van Café Weltschmerz katten het om tot satire. Zodat we iets te lachen hebben. Over hen wel te verstaan.

Het echte nepnieuws van dit item is dat beide heren nepnieuws verkondigen. Als de vier door de MIVD in de kraag gevatte medewerkers van de Russische inlichtingendienst GROe toegang hadden tot het gebouw en het volledige informatiesysteem van de OPCW, dan is het des te opmerkelijker dat ze vanuit een kofferbak hun apparatuur bedienden. Waarom was dat? Dat de werkwijze van de GROe naar buiten werd gebracht door het hoofd van de MIVD heeft een duidelijk doel. Namelijk het vertragen en bemoeilijken van de operaties van de GROe. Met als bonus dat de Nederlandse inlichtingendiensten de Russische inlichtingendiensten de baas kunnen zijn.

Het is vaker gezegd, fascisme begint door de media die verslag doen aan te vallen met de bedoeling om het idee van waarheid te ondermijnen. Dat proberen beide heren, maar hun argumenten zijn vastgeroest en verre van soepel. Het is jammer dat Café Weltschmerz meegaat in dit vastgeroeste gesloten wereldbeeld en niet wat meer bij de tijd is. Maar enfin, wie de Koude Oorlog opnieuw wil beleven is aan het juiste adres.

(Hoe valt het te rijmen dat Erik Veld van Design bureau Megavolt die de vormgeving verzorgt van sociale projecten van De Regenboog Groep, Vluchtelingenwerk of de Kunstvlaai deze aflevering van Café Weltschmerz heeft geadopteerd? Beseffen de opdrachtgevers en Erik Veld dat?)

Foto: Schermafbeelding van toelichting bij videoNepnieuws van de overheid en de slapende journalistiek; Kees van der Pijl en Karel van Wolferen’ op Café Weltschmerz, 11 oktober 2018.

Paradox van Britse politiek: om in eigen kring ernstig genomen te worden moeten politici zich vlinderachtig en vlegelachtig opstellen

De Britse minister van Buitenlandse Zaken Jeremy Hunt sprak op 30 september 2018 op de conferentie van de Conservatieve partij in Birmingham en maakte een vergelijking tussen de EU en de voormalige Sovjet-Unie waarop hij veel kritiek en terechtwijzingen kreeg. The Guardian vat de reacties samen in een artikel waarvan hierboven de kop te zien valt. Minister Hunt zei volgens een artikel van News Sky:
“What happened to the confidence and ideals of the European dream? The EU was set up to protect freedom. It was the Soviet Union that stopped people leaving. The lesson from history is clear: if you turn the EU club into a prison, the desire to get out won’t diminish it will grow – and we won’t be the only prisoner that will want to escape. If you reject the hand of friendship offered by our prime minister, you turn your back on the partnership that has given Europe more security, more freedom and more opportunities than ever in history.”

Wat hier aan de hand is heb ik geprobeerd samen te vatten in een reactie op de FB-pagina van The Guardian bij bovenstaand artikel. Oorzaak is een verstoord wereld- en mensbeeld van de toonaangevende Britse politici van een toonaangevende klasse. Niet alleen in sociologisch opzicht, want de leider van Labour Jeremy Corbyn is even wereldvreemd als May, Boris Johnson, Hunt, Nigel Farage of Jacob Rees-Mogg. Ze steken elkaar in gebrek aan politiek realisme naar de kroon. Waarbij het goed mogelijk is dat achter die façade eigenbelang, opportunisme en politieke berekening de echte redenen voor hun handelen zijn. Maar daar gaat het niet om. De vraag die nu aan de orde is waarom gekkigheid en wereldvreemdheid blijkbaar het normaal is waarnaar politici zich moeten richten om serieus genomen te worden. Dat is de paradox van de Britse politiek, om in eigen kringen ernstig genomen te worden moeten de politici zich vlinderachtig en vlegelachtig opstellen.

Foto 1: Schermafbeelding van deel artikelJeremy Hunt rebuked by EU after Soviet prison comparison’ in The Guardian, 1 oktober 2018.

Foto 2: Schermafbeelding van eigen reactie op FB-pagina van The Guardian bij het artikelJeremy Hunt rebuked by EU after Soviet prison comparison’ in The Guardian, 1 oktober 2018.

Voelen en het denken voorbij met coach Tura Gerards

Tura Gerards kiest een tegenovergestelde opvatting van wat gangbaar is. Hij meent niet dat de mensen gevangen zitten in emotie, maar in het denken. De klacht die veel gehoord wordt als mensen naar de hedendaagse samenleving kijken is dat mensen zich op sociale media en in het menselijk contact tamelijk emotioneel uiten. Dus hun emotie te veel de vrije loop laten. Gerards denkt er faliekant anders over, hij vindt dat mensen hun gevoel te weinig gebruiken. Deze afwijkende mening verdient nadere beschouwing.

Uit de video wordt niet direct duidelijk tot welke doelgroep Gerards zich richt. Hij praat alsof hij zich tot alle Nederlanders richt, maar uit de website blijkt dat hij zich richt tot ‘mensen met psychische problemen’. Hij heeft een centrale visie waarvan het laatste punt luidt: ’Vrijwel ieder mens met psychische problemen kan de volgende vier algemene kenmerken in zichzelf herkennen. Hij of zij: (..) zit gevangen in het denken.’ De toelichting bij deze video op You Tube geeft een nadere omschrijving: ‘door na te denken over gevoelens blijf je er feitelijk van weg’. Gerards brengt een tweedeling aan tussen denken en voelen. Het uiterste gevolg van Gerards woorden is dat hij met zijn betoog waarschuwt voor zijn eigen betoog. Dat is het meest verstandige eraan omdat het kletskoek is. Want Gerards redeneert er behoorlijk op los met zijn gepsychologiseer waarin hij denken en voelen zo combineert en vermengt dat wat hij beweert per definitie ontoetsbaar is. Zoals dat tegenwoordig heet, Tura Gerards beschouwt zich als inclusief. Wat geldt voor de ander geldt niet voor hem.

Gerards heeft zich in Amsterdam gevestigd als coach. Wie bij hem een langdurig traject wilt doen, kan een aangepaste financiële regeling treffen. De sessies worden niet vergoed door de verzekering. Gerards is het denken voorbij en probeert zijn klanten hetzelfde bij te brengen. Wie denkt ervoor te voelen is gewaarschuwd.

DDS doet aan erg vrije nieuwsgaring: ‘Russische Federatie zet twee Nederlandse ambassadeurs uit’. Met nog meer alternatieve analyse

Lars Benthin van DDS weet meer dan wie dan ook. Hij stelt in een artikel dat de Russische Federatie in reactie op de Nederlandse uitwijzing van Russische spionnen twee ambassadeurs heeft uitgezet. Dat was weer een reactie op de aanslag met zenuwgas in het Britse Salisbury op de Russische ex-spion Sergei Skripal en zijn dochter dat volgens de regering May door het Kremlin is georkestreerd. Maar naar verluidt heeft Nederland slechts één ambassadeur in Moskou, Renée Jones-Bos. Het is overigens tamelijk normaal dat een land in een ander land slechts een ambassadeur heeft. De alternatieve feiten van DDS bereiken nieuwe hoogten.

Lars Benthin meent dat we ‘gelukkig nog niet’ in een nieuwe Koude Oorlog zijn aanbeland. Maar ook dat is nog maar helemaal de vraag. De relatie tussen de VS en de Russische Federatie is op dit moment slechter dan die tijdens de regering Bush of Obama ooit was. Verschil is dat president Trump wel actie onderneemt zoals het leveren van dodelijke verdedigingwapens (Javelin) aan Oekraïne of het aanscherpen van de sancties, maar dat in de publiciteit klein houdt. Om welke reden dan ook. Wie dat verschil niet ziet laat zich misleiden.

Bij Benthins constatering dat het Westen een harde confrontatie met de Russische Federatie niet uit de weg gaat en ‘zo veel mogelijk doet om weer ruzie te krijgen met de supermacht’ vallen ook de nodige vraagtekens te zetten. Of de economisch zwakke Russische Federatie trouwens een supermacht genoemd kan worden valt te betwijfelen. Het is eerder een ‘Opper-Volta met raketten’, zoals Sergei Aleksasjenko zegt. Of het uitzetten van spionnen een ‘harde confrontatie’ is valt ook niet zo makkelijk in te zien. Het is een tamelijk normale maatregel met in dit geval alleen een vreemde aanleiding. Om het een harde confrontatie te mogen noemen lijkt meer nodig, zoals economische of militaire maatregelen die hout snijden en echt pijn doen. Dat is nu niet het geval. De reacties van Trump op het buitenlands beleid van de Russische Federatie wijzen erop dat hij er alles aan doet om geen ruzie met Putin te krijgen. Dus ook deze constatering van Benthin is twijfelachtig.

Foto: Schermafbeelding van deel artikelRusland betaalt met gelijke prijs terug: zet twee Nederlandse ambassadeurs uit’ van Lars Benthin voor DDS, 30 maart 2018.

Museumdirecteur Timo de Rijk: ‘Zouden de nazi’s ook zo’n succes hebben gehad als hun design niet zo goed was geweest?’

Directeur van het SMS (Stedelijk Museum ‘s-Hertogenbosch) Timo de Rijk denkt recalcitrant stenen in de vijver van museaal Nederland te gooien, maar loopt vooral kans zijn eigen glazen in te gooien. De Volkskrant maakt er in een artikel een potpourri van uitspraken van. Het gaat om de plannen van het museum dat onlangs heeft aangekondigd verder te willen gaan als designmuseum. Dat laat de hedendaagse kunst, keramiek en sieraden als wees achter. Dat laatste wordt door De Rijk als te vrouwelijk en te huiselijk ervaren. Van keramiek lijkt deze design-expert in elk geval weinig verstand te hebben. De Rijk lijkt in het pottenbakkersframe te zijn blijven hangen. Het frame waarin hij zijn glazen zet die hij vervolgens zelf ingooit. Een hoop design.

Het SMS presenteert het plan om een tentoonstelling over het design van het Derde Rijk te houden. Maar hoe onwaarachtig is een uitspraak van De Rijk die De Volkskrant gretig als aankeiler gebruikt: ”Zouden de nazi’s ook zo’n succes hebben gehad als hun design niet zo goed was geweest?’ Deze uitspraak suggereert dat de nazi’s succes hadden met hun duizendjarig rijk dat binnen 12 jaar verslagen was en op de knieën werd gedwongen. Onder historici bestaat zeker geen overeenstemming over het feit dat het Derde Rijk van Adolf Hitler succesvol was. In 1945 hadden de nazi’s Duitsland tot aan de rand van de afgrond gebracht. Het eindigde met het design van de Trümmerfrauen die in 1945 het puin mochten ruimen in steden en dorpen.

De nuanceringen en sterke meningen van directeur De Rijk doen het ergste vrezen. Dat het tijd is voor een tentoonstelling over het design van de nazi’s is niet waar het om draait. De vrees is dat De Rijk met zijn opvallende meningen over vrouwelijkheid in de kunst de nuance uit het oog verliest en doorslaat naar de mannelijkheid. Die hij vindt in het ‘succesvolle’ design van de ‘succesvolle’ nazi’s. Framing is alles voor design dat in de wachtkamer van de kunst zit en nog steeds wil bewijzen erbij te horen. Dat is best wel stakkerig.

Foto: Schermafbeelding van deel artikelHet wordt tijd voor een expositie over het design van de nazi’s, vindt Stedelijk Museum ’s Hertogenbosch’ van Karolien Knols in De Volkskrant, 23 februari 2018.

Gebazel op Stronglife: ‘Wanneer geeft God je antwoorden?’

De presentator zegt niet te weten wie God is, maar hij weet wel dat het een ‘hij’ is. Maar hoe weet hij dat de God van Nederland geen zij, transgender, het of wat dan ook is? De presentator zegt niet wat God is en niet wat God wel is. Dat brengt ons geen stap verder. God is geen gemiddelde helpdesk van een webwinkel. Zo’n ontwijkende opmerking voegt niets toe aan onze kennis. Het maakt duidelijk dat de presentator geen benul heeft waarover hij praat. Dat is aandoenlijk, maar ook treurig. Iemand die suggereert iets te weten, terwijl het duidelijk is dat hij er omheen praat omdat hij niets weet. Soms geeft God snel antwoord zegt de presentator uit eigen ervaring te weten. Oh ja, op welke vraag dan en op welke manier? Dat wordt allemaal niet duidelijk.

De presentator maakt zijn betoog er niet sterker op door naar een verhaal uit de Bijbel te verwijzen en dat als een soort bewijs op te voeren. Dat is echter niet geloofwaardig omdat het een cirkelredenering is. Die informatie is er vanuit een dogmatisch logica ingestopt zonder dat het onpartijdig en nuchter getoetst is.

De presentator maakt in deze video op geen enkele manier duidelijk wie God is en hoe God welomschreven antwoordt op vragen. Knap is dat hij meer dan anderhalve minuut volkletst zonder iets concreets te zeggen, maar onnozel is dat hij pretendeert iets belangrijks te zeggen terwijl hij overal omheen praat en een antwoord niet dichterbij brengt. De presentator neemt met zijn schijnwijsheid vooral afstand tot de serieuze theologie.

Kunst in het museum. Nu ook als inspiratiebron voor meditatie

Kunst in het museum. Het wordt met alle doelgroepen en doeleinden verbonden. Met minderhedenbeleid, met emancipatie, met relatiebeheer, met sociale cohesie en sociale achterstandsgroepen. En nu ook als bron voor meditatie. Het werk van Marcel Duchamp dienst als inspiratiebron voor meditatie in een Duits museum. Dat is een gebeurtenis. Met de ogen dicht reflecteren op het werk van Duchamp. Hij zou zich rotgelachen hebben.

Transformatie van tekst op Christelijk Informatie Platform: Sjaak doet wonderen in Madurodam. Extra: met een oproep aan Mario!

Het is tijd om aandacht te besteden aan een nieuw fenomeen. De herwaardering van Sjaak. Sjaak is een containerbegrip, zoals dat thans genoemd wordt. Het is een begrip zonder scherp afgebakende betekenis waaraan taalgebruiken zelf invulling kunnen geven. Via transformatie. Van alles kan erin geprojecteerd worden. Of doorgeseind. Wensen, halve waarheden, leugens of een idee van liefde. Wij allen zijn de Sjaak.

Transformatie van tekst van artikelGod doet wonderen in Wierden: “God is groter dan jij én ik denken”’ op CIP, 19 september 2017 van Rik Bokelman. God = Sjaak; Jezus = Mario; Wierden = Madurodam. Vraag is of de originele of de getransformeerde versie het meest absurd is en het minst met de werkelijkheid overeenkomt:

Sjaak doet wonderen in Madurodam: “Sjaak is groter dan jij én ik denken”

“Wauw!! Wat een bijzondere avond in Madurodam.” Zo reageert Martin Koornstra, van Royal Mission op de Wonderlijke Zondag die hij in Madurodam organiseerde. “Sjaak deed wonderen!”

“Een vrouw kon haar hand weer bewegen, nadat deze steeds verkrampte door de medicijnen,” schrijft Martin op zijn Facebook pagina. “Rugpijn werd genezen, ingezakte voeten kregen weer kracht… En toen kwam Frits met zijn polyneuropathie. Sjaak raakte hem aan en voor het eerst in mijn leven zag ik de ingehouden vreugde van een Tukker. Bijna zonder emotie zei hij zoiets als: ‘Het kan wel eens beter zijn’ Even later voegde hij er aan toe: ‘Nu ben ik een bekende Madurodamaar’ Op zijn stoel deed hij zijn schoenen uit en testte zijn voeten. Geen pijn Sjaak had hem aangeraakt. Zijn vrouw straalde van vreugde. Er gebeurde nog veel meer. Het mooiste was wel de 10 mensen, die bijna allemaal onder tranen, hun leven aan Mario gaven.”

“Terwijl we die oproep deden, gebeurde nog iets extra’s. ’s Middags was ik al biddend aan het wandelen in de straten rondom de zaal. Ik liep over een spoor en Sjaak sprak tot me. Het ging over dood en iemand die zich voor de trein had willen gooien. Tijdens de oproep om Mario te volgen, voegde ik eraan toe dat iemand zich recent voor de trein had willen gooien hier in Madurodam. Na de oproep herhaalde ik die vraag. terwijl een jongen openlijk reageerde, klampte een moeder me aan voor het podium. Ze zei; ‘Hoe weet jij dat?’. Bleek dat haar dochter die middag langs het spoor had gelopen om een einde aan haar leven te maken. Het meisje had net daarvoor onder diepe tranen haar leven aan Mario gegeven. Sjaak raakte haar, de moeder en ook die andere man aan. Sjaak greep in!!!”

“Sjaak is goed. Sjaak is groter dan jij én ik denken. Dank U Mario voor uw zegen, kracht liefde en leven!!”

Foto: Schermafbeelding van deel artikelGod doet wonderen in Wierden: “God is groter dan jij én ik denken”’ op CIP, 19 september 2017 van Rik Bokelman.

Erdogan is de rede voorbij. Voor onverdraagzaamheid, fanatisme en uitzinnigheid

Het zal wel aan mij liggen, maar ik vind president Recep Erdogan van Turkije een komische figuur. Als ik hem zie schiet ik in de lach. Een paljas die zich altijd gekrenkt voelt. Net als Donald Trump, Vladimir Putin of Kim Jong-un valt hij moeilijk serieus te nemen. Dit zijn de mannen die spelen dat ze hun land dienen en politicus zijn. Maar in werkelijkheid zijn ze met iets anders bezig. Met hun zakelijke belangen, het wegsluizen van geld, hun privileges, hun politieke positie, het oprekken van de rechtsstaat en het uitschakelen van de oppositie.

Erdogan is lachwekkend en mallotig. Een kwibus die cabotineert. Erdogan is een klucht in zichzelf. Hij is ervoor gemaakt om belachelijk te worden gemaakt. Hij lijkt in zijn gedrag dat aspect van zichzelf alleen nog maar te benadrukken. Zijn bizarre uitspraken onderschrijven dat extra. Erdogan is de beste promotor van het merk Erdogan dat staat voor onverdraagzaamheid, fanatisme en uitzinnigheid. Ik besef goed dat hij Turkije en de Turken schade toebrengt en dat dat verre van grappig is, maar juist om te huilen zo ellendig. Maar in de vorm blijft Erdogan grappig. Hij speelt op het effect. Hij schmiert. In dit filmpje maakt de entourage het af. Een soort communistische volkshal met betaalde partijgangers die worden ingehuurd als beroepsklappers.

Foto: Still uit videofragment ‘President Erdogan: Nederlanders maakten 8000 Bosniërs af‘, 14 maart 2017.

De Nederlandse oplossing: Internationaal cultuurbeleid als krachtig signaal tegen instabiliteit rond Europa

IWM-HU-59574_Constructing_a_Dummy_Tank_1942

Cultuur heeft een directe verbinding met economie en politiek, en is een vorm van diplomatie die zeer waardevol is voor onze reputatie als voortvarend, open land. En het kan onze positie in het buitenland verstevigen.’ Aldus een video uit 2013 van Buitenlandse Zaken over internationaal cultuurbeleid. Kunst moet dienstbaar zijn aan politieke doeleinden. Kunstvormen die uit deze gouvernementele opvatting van cultuur volgen zijn er niet voor de kunst, maar voor de economie, reputatie en diplomatie van Nederland.

Nu is er de ‘Kamerbrief over internationaal cultuurbeleid 2017-2020’ van de ministers Bert Koenders van Buitenlandse Zaken en Jet Bussemaker van Cultuur. De rol van de economie in de internationale culturele samenwerking wordt afgeschaald. Het culturele veld mag voortaan zelf het initiatief nemen waarbij de overheid faciliterend optreedt. In het beleidskader bij de brief staat: ‘Ook zien we dat cultuur internationaal steeds vaker een politieke lading krijgt: cultuur wordt niet alleen ingezet om te verbinden, maar soms ook om tegenstellingen te vergroten. Culturele verworvenheden, waaronder ons culturele erfgoed en artistieke vrijheid en vrijheid van meningsuiting, staan onder druk.’ Cultuur ‘is‘ niet, maar wordt ‘ingezet’. Cultuur heeft haar onschuld verloren. Kortom, in 2016 dient internationaal cultuurbeleid voor politiek, diplomatie en marketing.

Een persbericht bij de kamerbrief zet het nog scherper aan en presenteert in de titel ‘cultuur als krachtig signaal tegen instabiliteit rond Europa’. Nederland mag dan de krijgsmacht, de territoriale verdediging en de bewaking van de grenzen in de uitverkoop hebben gedaan, de instabiliteit die daar uit volgt wordt volgens het kabinet bestreden met Nederlandse cultuur. Viktor & Rolf, Marlene Dumas, het Nederlands Danstheater, Het Koninklijk Concertgebouworkest en Droog Design liggen in de loopgraven om Nederland te verdedigen tegen Egypte, Mali, Rusland, Palestijnse gebieden, Libanon, Marokko en Turkije. ‘Culturele samenwerking kan een wezenlijke bijdrage leveren aan een veilige, rechtvaardige en toekomstbestendige wereld’, zegt Koenders. Tja, wie dat gelooft, kan niet eens naïef genoemd worden, maar is gewoonweg kwaadaardig en gevaarlijk.

Zoals zo vaak vinden de weidse vergezichten van het kabinet geen vervolg in een ruimhartige budgettering. Want Nederlands internationaal cultuurbeleid vijzelt wellicht de reputatie van Nederland in het buitenland op, maar het mag om binnenlandse redenen niet te veel kosten. Want op het Binnenhof zijn kunst en cultuur een gewilde schietschijf voor makkelijk scorende politici. Er is door geschuif van begrotingsposten zo’n 18 miljoen euro beschikbaar, waarvan 0,5 miljoen ‘effectief’ wordt ‘ingezet’ binnen de ‘moderne diplomatie’. Modieus. Deze openbaring vangt door marketing het kwaad af. Zo is Nederland weer helemaal thuis waar het hoort.

Foto: ‘Constructing a Dummy Tank 1942’.