Door te willen koloniseren en niet dekoloniseren gaat de Russische Federatie tegen de logica van de geschiedenis in

Russische troepen tijdens de Russisch-Turkse oorlog, 1878.

De Sovjet-retoriek heeft het beeld proberen te vestigen dat het ontstaan van het Keizerrijk Rusland organisch is verlopen en de centrale macht in Petersburg en Moskou geen kolonisator was zoals landen als Engeland, Frankrijk, Spanje, de VS en Duitsland die in de 18e en 19e eeuw landen koloniseerden. Dat is onjuiste beeldvorming.

Verschil is uitsluitend dat laatstgenoemde landen hun kolonisatie redelijk ver van huis op andere continenten realiseerden en het Keizerrijk Rusland dat deed op het eigen continent door het continue zuidwaarts en oostwaarts opschuiven van eigen grenzen en onderwerping van buurstaten. Daarmee is het enigszins vergelijkbaar met de VS waar de frontier naar het westen werd opgeschoven.

Het opvallende is dat de dekolonisatie na de Tweede Wereldoorlog niet aan landen als Engeland, Frankrijk en Spanje is voorbijgegaan, maar aan de toenmalige Sovjet-Unie en de huidige Russische Federatie tot nu toe wel.

Daar wacht dus achterstallig onderhoud wat genoemde Europese machten, of voormalige machten, al grotendeels verwerkt hebben, maar de Russische Federatie nog niet. Het probeert met propaganda, onderdrukking en Russificering het onafhankelijkheidsstreven dat met het proces van dekolonisatie een organisch vervolg kent te neutraliseren.

Uiteraard zijn daar grenzen aan. Denk aan regio’s als Schotland, Catalonië, Koerdistan, Azawad, Lombardije of Bretagne waar een streven naar onafhankelijkheid bestaat, maar dat proces om uiteenlopende redenen toch niet doorzet. Het heeft er ook mee te maken hoe autonoom genoemde regio’s binnen een staat mogen zijn en hoeveel autonomie over bijvoorbeeld cultuur, onderwijs, zorg en bestuur ze hebben. Dat heeft te maken met hoeveel autonomie de centrale macht aan de regio’s gunt. Hoe meer autonomie, hoe meer de roep om onafhankelijkheid afneemt.

De huidige macht in het Kremlin streeft ernaar om staten als Oekraïne, Wit-Rusland en Centraal-Aziatische landen die onderdeel van de Sovjet-Unie uitmaakten opnieuw te koloniseren. Dat is een opmerkelijk teken van neo-kolonisatie dat niet past in de ontwikkeling van dekolonisatie. Het gaat historisch tegen de tendens in. Als vanouds ontkent het leiderschap van de Russische Federatie dat de centrale macht in Europees Rusland een kolonisator is.

De Russische Federatie wordt niet voor niks een federatie genoemd. Het is een bond of bondgenootschap van afzonderlijke staten in een groter geheel. De Russische Federatie is een veelvolkerenstaat met vele naties waarin vele talen worden gesproken en verschillende religies worden aanbeden. Het is etnisch, geografisch en demografisch zo divers dat men zich kan afvragen of het een eenheid kan vormen.

Zo is de deelrepubliek Kalmukkië officieel een boeddhistische staat. In de Zuid-Kaukasus is de islam leidend. In republieken als Tatarstan, Karelië (voorheen Fins) en het Verre Oosten bestaat een streven naar autonomie dat bij de bevolking niet anders is dan zoals het bestond tijdens de tweede dekolonisatiegolf in Afrika en Azië van 1945 tot 1975.

Het misverstand bestaat dat de 20ste eeuwse grootmachten de VS en de Sovjet-Unie tegen kolonisatie waren. Dat waren ze in retoriek terwijl ze hun eigen invloedssfeer uitbreidden. Dat was zo om de invloed van landen als Engeland en Frankrijk terug te dringen. Zo moeten ook de half gelukte pogingen van president Wilson tijdens de onderhandelingen over de vredesverdragen na de Eerste Wereldoorlog opgevat worden om landen die dat zelf wensten autonomie te geven.

Waar de VS na de Tweede Wereldoorlog nieuwe vormen van kolonisering vond in culturele en economische vormen die praktisch leidden tot neokolonisatie op afstand bleef de toenmalige Sovjet-Unie steevast ontkennen dat het andere landen had gekoloniseerd. Dat gaat niet over landen die na de Conferentie van Jalta in haar invloedssfeer kwamen, maar om landen die in de 18de en 19de eeuw werden veroverd in oorlogen.

De Russische Federatie is veruit de grootste staat ter wereld. Vraag is of het niet te groot is om te besturen, evenwichtig te ontwikkelen en toch de eigen veiligheid te garanderen. De kritiek is dat behalve de steden in Europees Rusland de rest van het land het niveau van een ontwikkelingsland heeft en daar nauwelijks vooruitgang valt te bespeuren.

Het aspect van kolonisatie door het Keizerrijk Rusland, de Sovjet-Unie en de Russische Federatie staat in het debat over de ontwikkeling van de Russische Federatie te weinig centraal, zodat een belangrijk aspect ontbreekt. Mede om huidige pogingen van neokolonialisme door de centrale macht in het Kremlin historisch in de juiste context te plaatsen.

Advertentie

11 gedachten over “Door te willen koloniseren en niet dekoloniseren gaat de Russische Federatie tegen de logica van de geschiedenis in

  1. Na de bevrijding van Europa door de westelijke geallieerden en (gelukkig ook!) de Sovjet-Unie hield Stalin vast aan zijn in het Molotov-Ribbentroppact vastgelegde invloedssfeer. Terwijl de door het Westen bevrijde landen al spoedig hun eigen politiek mochten bepalen werden de Oostbloklanden ‘satellietstaten’ onder controle van Moskou. Pas het ineenstorten van de Sovjet-Unie betekende voor hen het einde van de Tweede Wereldoorlog.
    Hun massale aansluiting bij de NAVO moet een herovering door Rusland voorkomen. Wellicht waren de Baltische staten anders allang weer teruggekeerd in de Russische moederschoot.
    Duitsland moet zich realiseren dat Rusland in de Poetin-doctrine zijn invloedssfeer zelfs tot het oosten van het land uit zou kunnen breiden, omdat hij daar historische rechten op kan laten gelden.

    Geliked door 1 persoon

  2. Men heeft in Rusland en trouwens ook in China een beeld willen creëren dat hun imperia anders waren namelijk niet op handel en zeemacht en ongelijke verdragen gebaseerd maar op landmacht. Oorlogen en veroveringen volgen dan organisch dat wil zeggen de ene verovering lokt de volgende oorlog uit zonder dat dit gepland zou zijn, maar dat is uiteraard onzin. Oorlogen en veroveringen vinden niet per ongeluk plaats omdat mensen(mannen) nu eenmaal vechtlustig zouden zijn. Het zijn bewuste keuzes van een deel van de elite om hun macht en invloed te vergroten. Poetin wil oorlog. Hij heeft ook deze aanloop tot oorlog zorgvuldig gepland. Rechtvaardigingen vindt men altijd wel. Succes in oorlog werkt het beste. Daarna moet men wel verder. Men heeft immers geen keuze meer. En de tegenpartij laat geen andere optie open door onredelijke en oneervolle eisen te stellen. Dit blijkt in de praktijk nooit zo te zijn. Het is eerder precies het omgekeerde. De agressor heeft de oorlog jarenlang zorgvuldig tot in het kleinste detail gepland blijkt meestal. Natuurlijk laat dit onverlet om als een super opportunist kansen te grijpen als deze zich voor doen. Daarom dient men wil men in vrede te leven voorbereid zijn op oorlog en dat zijn we in Europa niet of nauwelijks.

    Like

  3. Hier een stukje van een progressieve Rus over het ”kolonialisme” van Rusland:

    It’s especially important that in the Soviet Union, we had a situation very different from the situation with the Empire, which had colonies where people were oppressed, poor, etc. It was more or less equal development. Baltic republics were richer than central Russia. Ukraine was richer than central Russia. Georgia was richer than central Russia. Now Baltic republics are richer than Russia. Georgia has less income and big economic problems. Ukraine is the same. Belarus is more or less like Russia. And other countries, except Kazakhstan, which is very friendly to Russia, more or less friendly to Russia. Other countries are in terrible situations after the collapse of the Soviet Union.

    There are a lot of people from these countries who are coming to Russia and are coming to these countries, and they dream about reunification. Not about big Russia, but the reunification of the Soviet Union. There is a real basis for the growth of the Soviet Union. Not because it was a Russian State, not because even though Russian language, it was international language, but it is not the main. Not because of our common culture— because wonderful singers, filmmakers, and scholars from very small Estonia— it’s only 1 million people. It was a very small part, less than 1% of the Soviet Union. It had fantastic artists who were extremely famous in all of the countries and all of the Soviet Union. People were thinking that they are our singers. Not Estonian, not Russian, not Belarus, not Ukrainian. The same with Ukrainians. The same with [foreign language 00:15:31] writer from Kirghizia, one of the best or maybe the best writer of the 20th century. He was Russian? No. Was he Kurgis? No. Was he Uzbekistanian? No. He was Soviet. It was a real unity of economy, technologies, education. It was the same wage everywhere. Absolutely the same wage for a doctor, teacher, broker, engineer, student, scholarship, everywhere, absolutely cool. In every town, every village, every city of the country. Can you imagine? And it was for 70 years. So people remember this, and they don’t want to have Russia. They want to have the Soviet Union. Of course, the Soviet Union had a lot of negative features.

    Part 2: A Progressive Russian on Ukraine – Aleksandr Buzgalin
    https://theanalysis.news/part-2-a-progressive-russian-on-ukraine-aleksandr-buzgalin/

    Like

  4. @Arjan
    Veelzeggend, dank. Opmerkelijk dat iemand die de Sovjet-Unie verheerlijkt zich progressief noemt. Daar zijn objectief gezien andere termen toepasselijker voor.

    Like

  5. @George
    Er is absoluut geen sprake van verheerlijking van de Sovjet-Unie van de zijde van Buzgalin in de twee delen van het interview. Er wordt een vergelijk getrokken tussen de belangen van de (economische) elite’s van VS en Rusland met hun miljardairs die opvallend op elkaar lijken en weer een hoop geld (hopen te) bij de westerse en Russische ”sabre rattling.” Putin zal wel gek zijn om Oekraïne binnen te vallen; zie andere interview’s bij http://theAnalysis.news. “We started this,” stelt Lawrence Wilkerson ergens.
    Wat ik voor eigen rekening neem, is er sprake van vooral een poging van Joe Biden om prestige te verwerven in aanloop naar de midterm elections. Omdat deze binnenlands zijn beloften niet waar kan maken door congress-leden ”both sides of the aisle” die eerder de belangen van een (economische) elite dient dan hun kiezers en die hun ”verkiezingskassen” vullen. Blatant corruption dus.

    Maar goed, wat jij schrijft over neo-neo kolonialisme van het Kremlin kun je net zo goed lezen bij anderen over EU/Brussel. Tip: lees eens ”De nieuwe burgeroorlog” van Ulrike Guérot. Het vergelijk met het onfrisse kolonialistische verleden van Europese grootmachten confronteer ik met de visie van Buzgalin. Dat is alles.

    Like

  6. @Arjan
    Uiteraard gunnen we elkaar een eigen mening. Als je ‘de progressieve Rus’ citeert die zegt dat Russen de Sovjet-Unie willen, dan kan ik daar niets anders dan verheerlijking van het Stalinisme in zien. Ook met de toevoeging dat de Sovjet-Unie negatieve aspecten had. Je kunt ook zeggen, de Sovjet-Unie was zelf een negatief aspect, kon zich economisch en politiek niet handhaven en kapseisde daarom rond 1990.

    Ik ben het met je eens dat Poetin wel gek zou zijn om Oekraïne binnen te vallen. Het kan het einde van zijn regime en zijn rijkdom betekenen. Maar het is niet onmogelijk dat hij dat toch doet. Poetin is een scherpe tacticus, maar niet altijd een goede strateeg.

    Ik ben het ook met je eens dat de Amerikaanse en Russische politiek in hoge mate verziekt zijn. In de VS stagneert het politieke debat en in de Russische Federatie is door Poetin het politieke debat volledig stilgelegd. Tel daar China bij op, waar de Communistische Partij de burgers onderdrukt en er resteert een somber beeld van falende grote staten waar leiders de macht en het profijt van de macht hebben gekaapt. Volgens mij geldt die analyse juist niet voor de EU. Door machtsdeling is het daar per definitie onmogelijk om de macht te grijpen of de democratie om zeep te helpen. Wel is de EU stroperig, complex en verdeeld. Maar dat is wat anders.

    Natuurlijk valt een aantal Europese landen hun kolonialisme te verwijten. Dat moet benoemd worden. In allerlei Europese landen is daarover een publiek debat losgebarsten in de politiek, op universiteiten en in de media. Het opmerkelijke wat ik probeerde te zeggen is juist dat in de Russische Federatie om actuele politieke redenen van hogerhand wordt ontkend dat het Keizerrijk Rusland een koloniale macht was, zoals de Europese 18de en 19de eeuwse staten dat waren. Die ontkenning leidt niet tot zelfkennis en een volwassen reflectie op het eigen verleden.

    Like

  7. Pingback: Hoe is het zover gekomen met een bevolking van de Russische Federatie die naar de pijpen van het Kremlin danst? | George Knight

  8. Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.