Het gat in de politiek

Moran & Storey, The Gap, from the bed of the river. Additional title: Scenery in the region of the Delaware Water Gap, Pennsylvania. Collectie: ROBERT N. DENNIS COLLECTION OF STEREOSCOPIC VIEWS van de New York Public Library Digital Collections.

Met enige fantasie kan men zich voorstellen dat dit een still is uit een stomme film met Buster Keaton, de droogkomische acteur van de Amerikaanse filmkunst. Het gaat echter om een stereoscopische foto van een landschap met kloof in Pennsylvania met ruime datering: 1850-1930.

Het Engelse woord ‘gap’ heeft vele betekenissen: kloof, gat, opening, hiaat, leemte, lacune, bres, gaping, poort of schaard. Dat laatste woord kende ik niet en betekent zoiets als ‘kerf of breuk in een mes’. De betekenissen duiden op gemis, tekort, leegte. Op iets wat er niet is, maar indirect wel.

Een reportage van Openbaar Kunstbezit uit 1968 in de collectie van het Instituut van Beeld en Geluid heeft als titel ‘Het gat in de beeldhouwkunst‘. Het is oproepbaar via EUscreen. Het verslag is droger, om niet te zeggen meer verdord dan Buster Keaton in zijn verbeelding ooit had kunnen dromen om te zijn.

Het gat in de kunst thematiseert waar ontstaan en verdwijnen samenkomen. Dat roept noties op als schemering, transitie, changement, kentering, omslag, overgang, wending, omkering, inversie.

Het gat bestaat indirect dankzij wat er omheen is. Zo werkt dat in de architectuur of in een landschap. Er wordt ruimte gemaakt door de omgeving. Dat wat nabij is. Dat is het omgekeerde van een scheur in een schilderij van Lucio Fontana of een theoretisering over de architectonische ruimte van architect Dom Hans van der Laan.

Het onvervalste gat mist het idee om op zichzelf te bestaan en bewust de aandacht op zichzelf te vestigen, maar bestaat vanuit het omgekeerde: het indirect terloopse en doelloze via een omtrekkende beweging.

Bestaat er ook zo’n gat in de politiek? Is dat gat wat ons sinds zo’n vijf jaar dwarszit en in verwarring brengt? Moeilijk eraan is dat het niet direct benoemd en aangepakt kan worden, maar alleen indirect. Als in een schaduwspel. Daarom blijft het zaniken in de geest van onze samenleving. Wellicht klinkt zo’n benadering abstract en gekunsteld, maar is het toch de beste manier die we hebben om verder te komen. Laten we proberen de politieke leegte reliëf te geven. Want willen is kunnen.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.