George Knight

Debat tussen links en rechts

De gevaarlijke onzin van Café Weltschmerz over de massamedia. Pretentie en morele hoogdravendheid van Van Houcke en Hamelink

with 6 comments

Het begin van goede journalistiek begint met het geven van de context. Maar dat doen beide heren niet voor Café Weltschmerz. Ze geven niet de volledige context van het interview met Hubert Smeets. Opdat de kijker zelf kan oordelen. Dat de kijker zelf oordeelt aan de hand van de basale feiten lijkt nou ook weer niet de bedoeling van Hamelink en Van Houcke. Media-educatie is niet hun doel, ze richten liever hun pijlen op de vertegenwoordigers van wat ze zien als de establishment media.

Hamelink en Van Houcke proberen aan de hand van de in hun ogen bedenkelijk of lichtzinnige uitspraken Smeets vast te pinnen, maar om dat te kunnen aantonen voor hun bewijsvoering bedienen ze zich zelf van een bedenkelijke en lichtzinnige methode.

Hamelink en Van Houcke pretenderen aan metakritiek van de media te doen, terwijl Smeets in het voorbeeld een doorsnee analyse van een politiek, Russisch onderwerp geeft. Feitelijk ligt daardoor de lat voor de metakritiek van Hamelink hoger dan voor Smeets. Hamelink zou extra zorgvuldig moeten zijn met de context van zijn kritiek, maar is dit niet. Zo schieten Hamelink en Van Houcke met hun selectiviteit niet zozeer in de voet van Smeets, Nieuwsuur of de establishment media, maar vooral in hun eigen voet.

De analyse van Cees Hamelink schiet niet alleen tekort volgens de normen waarmee hij Smeets probeert te beoordelen, maar is ook nog eens ontzettend pretentieus en moreel hoogdravend. De vraag waarom beide heren niet gewoon met hun voeten op de grond blijven roept dit interview op. Wat het toevoegt aan de mediakritiek of -educatie valt niet makkelijk te beantwoorden.

De toelichting bij deze video, waarvan het onduidelijk is wie daarvoor verantwoordelijk is, bevat aantoonbare onzin als het zegt: ‘Het maakt niet uit welke krant of tv programma je informeert maar je krijgt steevast dezelfde verwarde verhalen over Rusland en/of Poetin.’ Dat is een normatieve mening die niet alleen te ongenuanceerd en te onzorgvuldig is, maar ook nog eens bewust een te simpel en te eendimensionaal beeld geeft van de westerse massamedia.

Het is namelijk onjuist dat de westerse media of de in het Westen beschikbare media identieke verwarde verhalen over de Russische Federatie, Putin of het Kremlin geven. Dat is onjuist en gaat voorbij aan de werking van de journalistiek die veelgelaagd, divers en zeer verschillend van kwaliteit, middelen en ambitie is.

Het is nogal een reductie van de werkelijkheid om te beweren dat de Russische correspondenten van Reuters, Bloomberg, de BBC, The Guardian, Meduza of de Russische oppositionele media die met gedetailleerde kennis ter plekke verslag doen ‘steevast met verwarde verhalen’ over Rusland en Putin komen. Het kan zijn dat de Trump- of Kremlin-gezinde media die nieuws in de doofpot willen houden dit zeggen, maar daarmee is het nog geen werkelijkheid.

Het is eerder omgekeerd: Café Weltschmerz maakt geen onderscheid tussen goede en slechte journalistiek en komt zelf met verwarde verhalen over de stand van zaken van de huidige journalistiek. Café Weltschmerz scheert de journalistiek en media onterecht over één kam en verliest daarmee het vermogen om te onderscheiden, en te verklaren aan de hand van de feiten. Café Weltschmerz pretendeert door het geven van ‘objectieve’ mediakritiek aan de ‘goede’ kant van de journalistiek te staan, maar maakt dat niet waar. Café Weltschmerz doet met Hamelink en Van Houcke aan politiek activisme en niet aan mediakritiek. De pretentie van Hamelink en Van Houcke maakt het onverteerbaar.

Advertenties

6 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Henry Kissinger is de afgelopen jaren herhaaldelijk genoemd in opinie-artikelen in de Nederlandse media, in tegenspraak met wat Hamelink en Van Houcke beweren. De verwijzing door Hamelink en Van Houcke naar de conservatieve en neorealistische Kissinger door Hamelink als een lichtend voorbeeld van een verstandig geluid is een voorbeeld van de omkering van waarden.
    https://georgeknightlang.wordpress.com/?s=Henry+Kissinger

    George Knight

    1 februari 2018 at 12:42

  2. […] 1 februari 2018 plaatste ik het commentaar ‘De gevaarlijke onzin van Café Weltschmerz over de massamedia. Pretentie en morele […]

  3. Dank voor dit gesprek tussen Stan van Houcke en Cees Hamelink. Vanaf !5:20 vraagt SvH zich af waarom de Volkskrant klakkeloos het verhaal over AIVD/MIVD overneemt (bravo voor de inlichtingendiensten, daar gaat het me niet om) zonder dat deze de middelen heeft om de berichtgeving op waarheid te checken. Daarna trekt SvH een vergelijk over de zogenaamde WMD die de inval in Irak moesten legimiteren. Nog geen half uur daarvoor zag ik een interview met ex-FBI agente Coleen Rowley over de Nunes Memo waarin binnen dezelfde context van noodzakelijke geheimhouding van het opereren van inlichtingendiensten het voorbeeld over Dick Cheney wordt gegeven die Scooter Libby de opdracht gaf om met journalisten van The New York Times te gaan praten en de NYT via een voorpaginabericht een leugenverhaal plaatste over aluminium buizen ontworpen voor het verrijken van uranium. Wat Cheney later weer gebruikte om de inval in Irak te legitimeren. https://youtu.be/7p62o9EMWxw?t=2m37s
    Rowley stelt dat er vergelijkingen zijn te trekken met het Steele dossier.
    Opvallend is dat de bepaald niet bange onderzoeksjournalist Max Blumenthal in hetzelfde interview het nodig vindt, Rowley volgend, om op te merken dat deze absoluut niet bezig is om Trump te verdedigen (wie wel).
    Een bekend slachtoffer van de bandwagon-journalistiek inzake Rusland, prof. Stephen F. Cohen, stelt dat de houding van mainstream journalisten gevaarlijker is dan gedurende mccarthyisme.
    http://therealnews.com/t2/index.php?option=com_content&task=view&id=31&Itemid=74&jumival=21038
    Nee, ik verdedig de politiek van Putin niet. Wat wil het westen eigenlijk? Dat dit roofdier over de tralies springt of is het slechts een dankbare afleiding van interne problemen?

    Arjan Fernhout

    4 februari 2018 at 11:07

  4. @Arjan
    Ik laat je mening voor wat het is, maar wil toch niet nalaten om te zeggen dat ik de Putin apologeet Stephen F. Cohen niet als slachtoffer van de vermeende bandwagon-journalistiek zie. Er zijn naar mijn idee meer smaken dan de volledige vereenzelviging met de staatsmacht in de Russische Federatie en de VS. Dat gemis aan onderscheidingsvermogen is ook de kern van mijn kritiek op Stan van Houcke. Zo zit de journalistiek of wetenschap die veelgelaagd is in mijn ogen niet in elkaar.

    Veelzeggend is overigens dat allerlei progressief-liberalen in de VS het nu opnemen voor de FBI. Soms terecht, soms onterecht. De nuance in zowel de aanval op als de verdediging van de FBI raakt zo steeds meer uit beeld.

    George Knight

    4 februari 2018 at 12:30

  5. George Knight

    5 februari 2018 at 14:27

  6. Arjan Fernhout

    5 februari 2018 at 19:07


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: