George Knight

Debat tussen links en rechts

Waar blijft het antwoord op de Russische inmenging in Europa?

with 10 comments

8d25540v

Er moet me iets van het hart waar ik al drie jaar over peins zonder op een begin van een antwoord te stuiten. Sinds ik me in februari 2014 verdiep in de toestand in Oekraïne zit ik om een afdoend antwoord verlegen.

Het is verbazingwekkend dat westerse landen als Canada, Frankrijk, Duitsland, Verenigd Koninkrijk en de VS nog steeds geen antwoord hebben om de informatieoorlog van het Kremlin lik op stuk te geven. Terwijl de technische ontwikkelingen notabene in Silicon Valley plaatsvinden en onze wereld ingrijpend veranderen.

Waar is de westerse kennis over psychologische oorlogsvoering gebleven die met name Britten en Amerikanen tijdens de koude oorlog hebben opgebouwd? Vaak met behulp van Duitse en Russische specialisten. In het niets verdwenen? Is het moedwil of misverstand om het Kremlin niet van repliek te dienen? Of gewoon lamlendigheid? Waarom kan de kennis die tot 1990 in de koude oorlog werd opgebouwd niet teruggehaald en opgefrist worden en als basis dienen voor het formuleren van een antwoord op Russische acties?

Steeds wordt gezegd dat de urgentie in westerse hoofdsteden wordt beseft. Talking heads zeggen in hun wijsheid al ruim drie jaar hetzelfde zonder het idee te geven werkelijk stappen te maken en verder te komen. Ook verder te willen komen? De zogenaamde liberale democratieën zouden onder druk staan door de Russische informatieoorlog. Zo zeggen dan de talking heads. Wie weet, maar waarom wordt er dan geen zichtbaar gevolg aan die urgentie gegeven? Waarom merken we niets van een antwoord dat hout snijdt?

Steeds weer zeggen westerse beleidsmakers, wetgevers en communicatie-deskundigen dat de op Europa gerichte Russische propaganda niet met westerse propaganda beantwoord moet worden, maar met het geven van informatie. Propaganda met propaganda beantwoorden zou een valkuil zijn. Maar schiet zo’n ethische opstelling niet tekort in een tijdperk waarin de waarheid en de feiten zelf ter discussie worden gezet?

Propaganda valt op te vatten als een slag om de publieke opinie. Die staat onder druk zoals media dagelijks verkondigen. Propaganda is een vorm van psychologische oorlogsvoering. Het misleidt en zaait angst. Het verhult eigen zwakheden door die van de ander te benadrukken. De Russische informatieoorlog is een direct verlengde van militaire en politieke strijd en geïntegreerd in krijgsmacht en politiek. Het is een journalistiek middel zonder journalistiek te zijn. De schijn van journalistiek is het wezen van propaganda.

Wat kunnen westerse landen doen als het hun menens is? Bedreig Putin om de informatie over zijn onwettig vergaarde rijkdom openbaar te maken als hij 1) de inmenging in westerse verkiezingen (VS, Frankrijk, Duitsland) niet per direct stopt en 2) de steun aan Europese rechts-extremistische partijen beëindigt.

Omlijst dat met een opsomming van kenmerken van de Russische Federatie. Deze regionale macht is economisch en staatkundig zwak en verdeeld. Geen natiestaat, maar een veelvolkerenstaat zonder kern. Zelfs militair zo zwak dat het een oorlog tegen de NAVO binnen twee weken verliest. Die informatie neemt de angst en het gevoel van dreiging bij een deel van de Europeanen weg die nu in onzekerheid worden gehouden. Door Russen en westerse landen die een gemeenschappelijk belang lijken te hebben. Hoe bizar het ook klinkt.

Het is van tweeën een. Of de urgentie bestaat om pro-actief op te treden tegen de Russische agressie die de Europese veiligheidssituatie en rechtsorde bedreigt. Dan moet er uit zelfbehoud en vanuit een idee van weerbaarheid om de democratie te verdedigen hard opgetreden worden tegen de Russische inmenging die de normale bemoeienis van staten met elkaar te buiten gaat. Landen bemoeien zich immers altijd met elkaar, maar in dit geval gaat het om grensoverschrijdend gedrag van het Kremlin, zoals dat wordt ervaren en gedefinieerd. Inzet is dat de Russische inmenging op straffe van een hard antwoord per direct moet stoppen.

Waarom is er geen zichtbare westerse informatieoorlog die de Russen een koekje van eigen deeg geeft? Al sinds 2014 lezen we over voornemens, plannen, taskforces en missies die in Brussel, Londen, Riga of Washington worden vormgegeven. Of wat nog tragischer klinkt: voorbereid. Maar in de praktijk valt er niets van te merken. Hoe komt dat? Wat zou er wel kunnen gebeuren met de op dit moment beschikbare middelen?

Of die urgentie bestaat niet en dan moet er in westerse hoofdsteden niet meegegaan worden in de retoriek van een nieuwe koude oorlog. Of een situatie met een verhoogd dreigingsniveau. Zoals gezegd, dat jaagt de eigen bevolking onnodige angst aan. Dan lijkt het alsof de Russische militaire en publicitaire dreiging wordt omgebogen om westerse bestedingen aan wapens op een hoger peil te brengen. De paradox is dat in het geval van een dreiging een passend antwoord uitblijft en in het geval van geen dreiging een antwoord wordt gegeven dat geen antwoord op de dreiging is. Wie houdt wie voor de gek en zet ons geestelijk in de kou?

Foto: Esther Bubley, Washington, D.C. Girls window shopping, 1943. Collectie Library of Congress.

Advertisements

10 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Aardige vraagstelling, die meteen blootlegt wat er aan communicatie-problemen kunnen ontstaan als je vanuit een Russisch lose-lose perspectief tekeer gaat tegen een Westers win-win model.
    De kat zwaait vervaarlijk met zijn staart in aanvalsstemming en de hond kijkt het aan en heeft de indruk dat daar een enthousiast-zwaaiende soort-van-hond op hem afkomt die misschien wel wil spelen. George wijst erop dat dit niet lang zonder kleerscheuren kan doorgaan.
    WikiLeaks, PanamaLeaks, spionage en goede verslaggeving… niets lijkt een intern imploderend Rusland ervan te overtuigen dat ze niet in een houdbaar model verkeren. Gezocht: een vijand. Liefst eentje die zichzelf niet als boosaardig ziet, zodat de verrassingseffecten optimaal zijn. Zweden kan ervan meepraten.

    dutchguy1958

    17 februari 2017 at 18:23

  2. @dutchguy
    Om het te hebben over een Russisch lose-lose perspectief of een westers win-win-perspectief klinkt tamelijk vastliggend. Om zo’n versimpeling gaat het me niet. De Russen moeten hun mogelijkheden optimaliseren en de westerse landen zouden dat ook moeten doen.

    Landen zijn tot op zekere hoogte communicerende vaten. Het is te simpel om te zeggen dat wat de een nalaat de ander oppakt. Maar het komt wel in de buurt.

    Zeker is de grootste angst van de EU-lidstaten -en dan vooral Duitsland- een implosie van de Russische Federatie. Een opstand van de horden waarbij de Syrische exodus verbleekt. Maar ook een perspectief dat in het debat rond het Nederlandse Oekraïne-referendum als angstzaaien werd gekenschetst door de tegenstanders van Europese integratie.

    Putin heeft net als z’n alt/old pal Trump maar een optie. De vlucht vooruit. Weg van de feiten en en de waarheid. Om tijd te winnen en kritiek voorlopig de pas af te snijden. Het zal wel, maar dat interesseert me niet. Ik zie het als afleiding van Trump en Putin, maar ook van degenen in het Westen die niet op willen treden.

    Het gaat niet om de Russische kant van de zaak. Dat is de valkuil. Dat is het verkeerde frame. Bedenk, het uitgangspunt was het counteren van de Russische informatieoorlog in Europa. VS, Canada en EU moeten zichzelf centraal zetten. Militair, politiek, economisch en publicitair blazen ze de Russische Federatie weg als ze willen. Niet met moeite, maar met gemak.

    De Russische Federatie is zwak en zet alleen maar een hoge borst op omdat het zo zwak is. Maar het lijkt alsof die intimidatie werkt. Waarom wordt Nord Stream II niet afgeblazen? Waarom wordt Putin niet de wacht aangezegd? Waarom worden de garanties van het Boedapester Memorandum aan Oekraïne door Amerikanen en Britten niet nagekomen? Waarom bolstert Buitenlandse Zaken van de EU zich niet?

    Mijn vrees is dat ze al slaapwandelend bang zijn voor hun eigen kracht.

    Het gaat uiteindelijk niet om het counteren van de Russische Federatie die afglijdt naar een dictatuur en mensenrechten en vrijheden op een laag pitje zet. Het gaat erom dat de EU-lidstaten voor zichzelf durven kiezen. En mijn vraag was wat Europa op dit moment weerhoudt om dat niet ondubbelzinnig te doen. Welk psychisch mechanisme is er werkzaam in Brussel en andere Europese hoofdsteden? Naast de gewone politieke problemen die van alle tijden zijn.

    George Knight

    17 februari 2017 at 20:07

  3. Geen informatieoorlog? Deze site is er een gelikt voorbeeld van. Mag ik vragen: wie is de feitelijke persoon(en) achter deze haatzaaiende site? Alsof een oorlog met Rusland wenselijk is omdat zij naar hun mening de Krim hebben veiliggesteld. In twee weken zou Rusland op de knieen zijn. George geeft de aanzet. Wat een holle prietpraat. Krijgt u betaald om deze prut te schrijven of zit er een geperfeteerd brein achter. Hemel wie dit sirieus neemt leeft in een enge droom. Met welk belang wordt zulk een haatzaaiende rommel geschreven. Alsof een oorlog met Rusland en de NAVO wenselijk zou zijn? Hoe dom kun je zijn?

    Jeroen

    17 februari 2017 at 21:26

  4. @Jeroen
    Probeer u aub tot de zaak te beperken en persoonlijke opmerkingen te vermijden die niets met de onderliggende kwestie te maken hebben. Het is hier de regel dat deelnemers aan het debat elkaar niet beledigen of vragen bij elkaars motivatie zetten. Dat leidt alleen maar af. Dus houd voortaan rekening met die regel. Als u zich daar niet in kunt vinden, dan voldoet u niet aan de huisregels. Dan bent u elders beter op uw plaats.

    Hoezo geen informatieoorlog? Dat is niet wat ik beweer. Ik zie juist wel een informatie-oorlog.

    Ik pleit niet voor oorlog. De eerste keer dat ik mocht stemmen ging m’n stem naar de PSP. Pacifisme zie ik als een goed streven. Niet bewapening. In mijn commentaar stel ik vragen bij de opstelling van zowel de Russische Federatie als de westerse landen. Ze hebben elk op hun manier een grote wapen- en veiligheidsindustrie met veel macht die doorklinkt in hun beleid.

    Het Westen pleit ik niet vrij. Integendeel, de westerse landen val ik aan: ‘Dan lijkt het alsof de Russische militaire en publicitaire dreiging wordt omgebogen om westerse bestedingen aan wapens op een hoger peil te brengen.’ Dat vind ik ongewenst. ik pleit voor een antwoord op de dreiging. Ter afschrikking en om erger te voorkomen. Ik pleit niet voor een oneigenlijk gebruik van de dreiging die een stilzwijgend verbond tussen beide blokken niet uitsluit.

    En ik pleit evenmin voor de opstelling van Trump die tegelijk in zijn retoriek agressief klinkt en landen als China en de Russische Federatie te veel de vrije hand lijkt te geven. Dat verstoort het bestaande evenwicht wat een zekere stabiliteit gaf. Met als slachtoffer kleinere landen in de omgeving van die landen die daardoor dreigen onder de voet te worden gelopen.

    Elk land moet redeneren vanuit de eigen kracht. En zich niet bang laten maken en op de knieën laten dwingen door notabene een zwakkere partner. Dat is fatalistisch en decadent. Daar slaat mijn opmerking op dat als de NAVO het wenst de Russische Federatie met gemak in twee weken militair kan verslaan. Ik pleit niet voor een oorlog of voor de inzet van militaire middelen, maar voor het geloof in hoge kracht. Zoals ik zei, ter afschrikking.

    Maar dan moet wel de bereidheid doorklinken dat die middelen ingezet worden. Zonder ze daadwerkelijk in te zetten. Het slechtste van twee werelden is dat slechts een partij ze inzet en de ander niet. Zoals de Russen op de Krim in 2014 deden omdat Britten en Amerikanen hun verplichtingen van het Boedapester Memorandum niet nakwamen. Ook niet in het voortraject toen de Russische bezetting zich al aankondigde waarvan de voorbereiding jaren van tevoren was begonnen.

    George Knight

    17 februari 2017 at 22:00

  5. King Billy

    17 februari 2017 at 22:04

  6. George Knight

    17 februari 2017 at 23:00

  7. Er is zo veel verloren gegaan sinds de val van de muur en intellectuelen deden daar vrolijk aan mee: Het gevoel van urgentie om een antwoord te geven. De middelen (het kost veel geld om een media campagne te beginnen). In de Koude Oorlog was dit geen probleem. Maar nu hebben we niet eens maar een defensie. We hadden de verwachting dat de VS de kastanjes wel voor ons uit het vuur zou halen maar die hebben we onder Trump niet meer. De VS wenst alleen die landen te helpen die bereid zijn om zich zelf te helpen. Bijvoorbeeld om afspraken in NATO verband over de hoogte van ons defensie budget. Ik verwacht dat het volgend kabinet zich beter bewust is over de urgentie om iets te doen. Het gaat erom dat je een doctrine formuleert. Het hele idee van een Koude Oorlog is op zich al een doctrine. Namelijk een antwoord op vermeende agressie van communistisch Rusland.

    RaymondRaymond Horstman

    18 februari 2017 at 15:32

  8. @Raymond
    Ik weet niet wat er bij de EU-lidstaten nou precies aan schort om de ruim beschikbare middelen te coördineren en krachtig in te zetten tegen een externe dreiging die als een serieuze dreiging wordt erkend. Is het de interne verdeeldheid of de competentiestrijd tussen de centrale EU en de lidstaten die alle energie opvreet?

    Die urgentie wordt in Midden-Europa wel gevoeld, maar in West-Europa niet. Hemeltjelief, hoe kunnen Nederland en Duitsland dan medewerking verlenen aan Nord Stream II dat de Russische positie in de EU verstrekt?

    Het antwoord geeft de huidige campagne die gaat over procenten, tientjes, koopkrachtplaatjes en klagende mensen in de winkelstraat die de Vox Populi van de dag spelen. Tja, waarom zou je aandacht aan de grote lijn en de blauwdruk van de toekomst besteden als je ook kunt verzanden in onbenulligheden en volstrekt onbelangrijke verschillen tussen politieke partijen?

    De mentaliteit deugt niet.

    George Knight

    18 februari 2017 at 15:49

  9. Doordat Duitsland en Nederland de urgentie niet snappen gebeuren er “rare” dat wil zeggen raar als je verwacht dat er bijvoorbeeld een beleid bestaat om CO2-emissies te reduceren. Dan lijkt het heel raar dat je tegelijkertijd windmolenparken aanlegt en kolencentrales opent en gascentrales sluit. Het lijkt onbegrijpelijk tot je realiseert dat de politiek in Den Haag geen ene moer geloofd van het verhaal van de “”Klimat Katrofe”” waar de Duitsers zo over zwammen. Er is helemaal geen beleid en er is geen enkel gevoel voor urgentie. Alle plannen en alle akkoorden en verdragen zien er fantastisch uit en je kunt er prima zier mee maken. Maar papier is geduldig. Ik ga nu uitvoerig in over het klimaat beleid maar daar weet ik nu eenmaal iets meer van af. De analogie is het zelfde. Men weet wel dat klimaatverandering bestaat en dat het door de mens wordt veroorzaakt wordt maar men voelt geen enkele urgentie. het eind van de eeuw is ver en de volgende verkiezingen zijn dichtbij en klimaat is geen thema waar je deze keer op kunt scoren.

    RaymondRaymond Horstman

    19 februari 2017 at 14:35

  10. George Knight

    19 februari 2017 at 16:48


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: