George Knight

Debat tussen links en rechts

Waarom is het politieke bestel in veel landen een schijnvertoning?

with 5 comments

Wat is er in hemelsnaam met de politiek aan de hand? Er is geen keuze meer. In vele landen is het politieke systeem dood. In het Verenigd Koninkrijk kunnen de leden van de Conservatieve partij kiezen tussen de radicaal-rechtse Andrea Leadsome en de rechtse Theresa May die weinig op heeft met mensenrechten en haar land uit het Europees Hof wilde terugtrekken. Allebei beroepen ze zich in hun handelen op God. Dat valt niet te toetsen. In de VS is er de onberekenbare Donald Trump die erop speculeert dat hij zijn presidentschap verkoopt als hij gekozen wordt en de volstrekt onbetrouwbare en corrupte Hillary Clinton die gekocht is door het bedrijfsleven. In Frankrijk gaat de strijd om het presidentschap mogelijk tussen de onbekwame en aarzelende François Hollande en de rechts-nationalistische Marine Le Pen die haar partij geld laat ‘lenen’ van het Kremlin. In Nederland is er de weglachende Mark Rutte die een land als een bedrijfsmodel ziet en de koploper in de peilingen de rechts-populistische Geert Wilders. De politiek is de kiezers ontstolen. Dit alles nadert de schertsvertoning in Rusland waar burgers mogen kiezen tussen Putin en Putin terwijl de uitslagen vooraf zijn bepaald. Hoe kunnen de burgers hun politiek terugveroveren? Of kan dat alleen via revolutie?

5 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Wij zijn nog lang geen Rusland. Er is keuze zat. Het probleem lijkt me dat kiezers vaak te hoge verwachtingen hebben van wat de staat en politiek kunnen leveren. Ze raken dan snel teleurgesteld. Verder geld dat extreme standpunten nu eenmaal beter opvallen dan genuanceerde standpunten.

    Raymond Horstman

    10 juli 2016 at 09:50

  2. @Raymond
    Nee, de zogenaamde Westerse liberale democratieën zijn nog lang geen Rusland. Hoewel dat ook komt doordat sinds 2012 dat land zich in rap tempo verwijdert van dat concept van democratie.

    Kijk naar het Verenigd Koninkrijk waar de leden van de Conservatieve partij beslissen over de volgende premier. Daar komen geen algemene verkiezingen aan te pas. En in de VS is het nog droeviger gesteld. Daar gaan de twee grootste partijen kandidaten nomineren die historisch lage favorietcijfers hebben. Met als gevolg dat kiezers straks niet stemmen voor iets of iemand, maar tegen iemand. Ik zie dat als het failliet van de politiek.

    Gelukkig is het niet in alle landen zo. Maar VS en VK zijn wel twee belangrijke landen. Dat geeft dus te denken. Gaat het in Nederland wellicht ook die kant op? Ik maak me zorgen. De VVD van 15 jaar geleden was sociaal-economisch linkser dan de PvdA van nu. Die constatering is er ook een teken van dat de keuzevrijheid afneemt.

    George Knight

    10 juli 2016 at 10:28

  3. Een verschijnsel dat ik tijdens de Oekraïne referendum periode heb kunnen toetsen is, dat de politieke partijen een eenmaal ingenomen standpunt intern niet meer ter discussie willen stellen. Dat gebrek aan ‘zelf-georganiseerde tegenspraak’ en onwil om met aangedragen argumenten genuanceerd om te gaan maakt de zoekers en aandragers, fact-checkers en gelovers in democratische waarden van redelijkheid en pragmatisme erg defaitistisch en cynisch. Er wordt (werd) immers niet meer geluisterd in de zin van een fatsoenlijk antwoord op prangende vragen. Het referendum mocht het beslissen, dat is hoe het volk het gewild heeft en de politiek moet daarnaar handelen. Bij politici kweek je met die houding ook weinig inschikkelijkheid of zin in debatten, al is de noodzaak schijnbaar nooit zo hoog al juist in de aanloop naar het voor/tegen-stemhokje.
    Volk teleurgesteld, politiek gemarginaliseerd.
    Mes snijdt dus aan twee kanten, verwijdering tussen stemmers en politiek neemt toe, vertrouwen neemt af.
    De pers heeft – publieksgericht – veel aandacht voor het onderwerp, maar de politiek lijkt daar allerminst makkelijk mee om te kunnen gaan.

    dutchguy1958

    10 juli 2016 at 23:36

  4. @dutchguy
    Wat mij bij het Oekraïne referendum opviel was dat bij de voorstanders het heilig vuur ontbrak. Ze wilden er niet echt voor vechten. Tja, met zo’n houding geef je het weg. Noem het lafheid, noem het luiheid, noem het gebrek aan urgentie of dynamiek. Ik denk dat dat overeenkomt met de constatering dat de politieke partijen die voor waren niet genegen waren hun standpunten te verdedigen.

    George Knight

    11 juli 2016 at 08:26

  5. Mee eens, dat de houding ‘er niet voor willen opkomen of vechten’ de resultante was van een infrastructuur aan gedragingen die ik hierboven schetste. Ben vooral op zoek naar oorzaken en verklaringen, waarbij de kloof tussen politiek en publiek juist als het spannend wordt niet kleiner lijkt te worden.

    dutchguy1958

    11 juli 2016 at 09:18


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: