George Knight

Debat tussen links en rechts

Over ongerijmdheden, woordenstrijd, nostalgie en dijken. Zoiets als een stemadvies om ja te stemmen bij het Oekraïne-referendum

with 4 comments

DankzijDijken

Ik krijg onderhand het idee dat het referendum niet alleen niet gaat over de associatie-overeenkomst van de EU met Oekraïne (zoals de bestuursleden van Burgercomité EU vorige week toegaven in een interview in NRC), evenmin over Oekraïne of de veiligheidssituatie in Oost-Europa met de vermaledijde Putin die dreigt met invasies, evenmin over de stand van de democratie van EU of Nederland, evenmin over anti-kapitalistische maatschappijkritiek, evenmin over de winstgevendheid en profilering van de initiatiefnemers zoals GeenStijl, evenmin over het referendum als referendum, maar vooral over de stand van het Nederlandse onderwijs en het gebrek aan argumentatieve vaardigheden van Nederlanders die zich goedopgeleid en goedgeïnformeerd achten. Waar velen (gelukkig niet allen) feiten vervangen door meningen, argumentatie door emotie en niet langer de basisregels van een debat met elkaar weten te hanteren. Die constatering baart me zorgen omdat het raakt aan burgerzin en het besef van democratie. Hoe kunnen we dat terugveroveren op elkaar?

Het lijkt te voorspelbaar om gebruikers van sociale media de zwarte piet toe te spelen, maar wie heeft deelgenomen aan digitale debatten kan niet veel anders concluderen. Nederlanders kunnen niet debatteren. Vele reacties bedienen zich van de argumentatie, ‘ik ben tegen omdat ik tegen ben, en dat voel ik zo’. En probeer niet om door dat emotionele harnas heen te breken, want dat wordt niet begrepen. Velen vertalen de maatschappijkritiek van Chomsky tot Klein en van Assange tot Piketty rechtstreeks in een stem tegen de associatie-overeenkomst van de EU met Oekraïne. Ik deel deze maatschappijkritiek en heb succesvol geijverd bij kamerleden voor kamervragen over Assange. Anders gezegd, de kritiek op de ontsporingen van het kapitalisme, de macht van corporate governance en de opbouw van de controlestaat kan me niet hard genoeg zijn. Maar ik zie geen direct verband tussen deze maatschappijkritiek en genoemde associatie-overeenkomst. Evenmin als Jesse Klaver van GroenLinks dat ziet die Thomas Piketty in de kamer heeft gepresenteerd vanwege diens kritiek op de inkomensongelijkheid, maar gewoon voorstander is van de associatie-overeenkomst.

Het digitale debat kenmerkt zich volgens het motto ‘de vijand van mijn vijand is mijn vriend’. Daarna stopt het denken. Daarbij komt dat veel opinieleiders en politici het verkeerde voorbeeld hebben gegeven door de grootste onzin over Oekraïne en Oost-Europa te verkondigen. Waarbij het lijkt dat de woordvoerders uit het NEE-kamp nog een groter loopje nemen met de waarheid dan die uit het JA-kamp. Allemaal heel verklaarbaar omdat het hun expertise niet is. Maar de burgers blijven -ondanks hun grote onderlinge verschillen- murw en onmachtig achter, terwijl ze toch menen een mening te moeten geven. Maar hoe kan ooit een evenwichtige meningsvorming ontstaan zonder voldoende argumentatieve vaardigheden, kennis van primaire bronnen en goede voorbeelden die richtinggevend zijn? Dat lukt niet in de gedemocratiseerde publieke opinie.

De grootste fout die naar mijn idee wordt gemaakt is dat de afweging ontbreekt. Zonder dat men naar beide kanten kijkt kan men in een debat de overkant niet bereiken. Het heeft geen zin om slechts nadelen van één kant te belichten. Ik lees het associatie-verdrag als een compromis tussen toetreding en afstand houden. Ook als resultaat van verhit debat tussen de EU-lidstaten waar Nederland zich verzet heeft tegen teksten in de overeenkomst die zicht op lidmaatschap van Oekraïne gaven. De overeenkomst laat Oekraïne niet in de steek, maar is het indirecte signaal dat EU- en NAVO-lidmaatschap niet aan de orde is. Het werkt dus omgekeerd. Als er geen associatie-overeenkomst is, dan drijft dat Oekraïne eerder richting NAVO. Want dat het land enige bescherming zoekt tegen de agressie van Putin ligt voor de hand. Laat dat dan maar met een halfslachtige associatie zijn. Typisch EU, maar gelukkig anders dan de hardliners in de VS of Rusland voor ogen hebben.

428607

Ik ga op 6 april met de pest in m’n lijf ja stemmen, omdat ik de nadelen van de associatie het kleinst acht. Wat is de oplossing voor de toekomst? Geleidelijke hervorming, terugdringen van ongelijkheid en machtsdeling met de burger zonder bemiddeling van Wilders, Baudet of De Telegraaf. Werken aan de democratisering van de EU, verdieping voor uitbreiding, en afstand nemen van populisten, nationalisten en extremisten. Bitsheid in het debat moet vervangen worden door losheid. Grenzen kunnen niet te scherp gedefinieerd worden omdat ze zo hun magie verliezen. Het idee van het NEE-kamp om terug te gaan naar de natiestaat biedt het slechtste antwoord op de uitdagingen van nu (klimaat, milieu, invloed geld in politiek, geopolitiek, globale ongelijkheid, vluchtelingenstroom). Laten we niet denken dat we ons achter de Nederlandse dijken terug kunnen trekken.

Foto 1: ‘Keileemdammen worden opgeworpen met behulp van grijpers. Bron: Nieuw Land Erfgoedcentrum, Lelystad, fotocollectie Dienst der Zuiderzeewerken.’

Foto 2: Dijken langs de Westerschelde, 1976. Collectie: Beeldbank Rijkswaterstaat.

Advertisements

4 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. GeenPeil: Zeker geen 430.000 en volgens de wet een dikke nul
    5 apr. 2016 bijgewerkt
    https://www.evernote.com/shard/s1/sh/856ccd9d-f377-4dc6-95b1-b35e61aeb29a/37afd0aa2687ab3904747fc1913254ca

    Door: Michiel Trimpe

    Hoe stemfraude op grote schaal en een dubieuze rechter Nederland een onrechtmatig referendum in de maag splitsten.

    Het referendum staat om de hoek en eigenlijk weet niemand wat ze er van moeten maken. Na een intense campagne met een immers rooskleurige voor-campagne en een nee-campagne die blik na blik met onwaarheden en overdrijvingen heeft opengetrokken is Nederland is nog steeds verdeeld… maar niet alleen over wat te stemmen.

    Wat bovenal opvalt is het gebrek aan draagvlak in alle hoeken van de maatschappij. Waar je ook kijkt voelt een meerderheid van de Nederlanders er niet voor om te gaan stemmen. Sommige mensen hebben er gewoon geen zin in maar voor nog meer Nederlands voelt dit referendum ze in de maag gesplitst; een ongepast en ongewenst spektakel.

    Er wordt dan vaak verwezen naar de 430.000 handtekeningen die opgehaald zijn als bewijs dat het wel leeft maar wat bijna niemand weet is dat daar dus niks van klopt.

    GeenPeil is namelijk ooit begonnen met een onschuldig lijkend mailtje aan die KiesRaad met de vraag of elektronische handtekeningen op papier ingediend mochten worden. Nog wennend aan zijn nieuwe taak heeft iemand die wet toen snel opengeslagen en gekeken waarom ondersteuningsverklaringen afgewezen mochten worden, daar niks over elektronische handtekeningen gevonden, en geantwoord dat het wel zou mogen.

    Wie dat ook geweest is, hij of zij had geen idee van de trein die hij daarmee in beweging heeft gezet want zoals we nu weten ging GeenPeil daar grandioos mee aan de haal en zette een app op om massaal ondersteuningsverklaringen op te halen. Met niets meer dan gegevens uit het personenregister, een email adres en een handtekening kon iedereen binnen een minuut een verklaring indienen en dat is ook bijna een half miljoen keer gedaan.

    Maar wat we niet weten is hoeveel er daarvan ook echt waren want volgens de referendumwet waren elektronische verklaringen helemaal niet toegestaan. Wat die ene KiesRaad medewerker namelijk over het hoofd had gezien was dat iets daarvoor in de wet expliciet stond aangegeven dat het elektronisch afleggen van verklaringen verboden was.

    Omdat de referendumwet uitging van papieren verklaringen was namelijk besloten dat om de uitvoering laagdrempelig te houden handtekeningen niet gecontroleerd hoefden te worden. Het afleggen van een valse verklaring was immers ook een misdrijf.

    Voor de GeenPeil app betekende dat dus dat je kon stemmen namens iedereen wiens naam, geboorteplaats en -datum je wist zonder enig risico op vervolging want de informatie die daarvoor nodig zou zijn werd nooit aan de KiesRaad overgedragen. Als je dus even je Facebook vrienden afliep of een uitdraai uit het ledenregister van je voetbalclub maakte kon iedereen moeiteloos tientallen of zelfs duizenden stemmen uitbrengen.

    Zoals sommigen mensen wel weten is precies hierover een beroep aangespannen en ik heb bij dat beroep mogen zitten en kan me nog goed herinneren hoe de rechter GeenPeil aansprak dat afleggen expliciet niet elektronisch mocht en dat de term afleggen zelf ook expliciet gedefinieerd was. Op de vraag of de mensen met de app dus op op een officieel KiesRaad formulier tekenden moest de GeenPeil advocate na een paar halfslachtige ontkenningen toch erkennen dat dat inderdaad niet gebeurd was.

    Enige dagen later ging ik enthousiast bekijken wat de uitspraak van het beroep was aangezien het voor iedereen in de zaal meer dan duidelijk was dat de elektronische stemmen volgens de wet inderdaad niet toegestaan waren en GeenPeil volgens de wet dus geen enkele geldige stem had uitgebracht.

    Tot mijn spijt en grote verbazing zag ik daar dat de rechter waarschijnlijk niet bekend wilde komen te staan als de man die de denderende trein van GeenPeil tot stilstand had gebracht en tot het uitermate dubieuze besluit was gekomen dat een gewone burger zonder speciaal belang geen recht had een beroep in te dienen. Aangezien de Raad van State mij vertelde dat ze niet zagen hoe ik, als LHBT-er met Oekraïense partner, een belang bij het beroep zou hebben toen ik me wilde aanmelden als belanghebbende van het beroep vraag ik me dan af wie dat wel zou hebben.

    Al met al blijkt dus dat dit referendum, dit ‘feest voor de democratie,’ tot is stand gekomen met dank aan stemfraude op grote schaal en een dubieuze rechter. Het mag dan dus misschien wel geen pro-Russische referendum zijn… het is hoe dan ook wel nét een Russisch referendum.

    George Knight

    5 april 2016 at 18:45

  2. Het blijkt altijd nog erger te kunnen.

    horl

    5 april 2016 at 19:46

  3. Zo ongeveer het verstandigste dat ik over dit ‘referendum’ heb gelezen, compliment! Degenen die willen dat Oekraïne minder dicht bij Europa komt, zouden dus eigenlijk ‘ja’ moeten stemmen. De afweging ontbreekt, niemand kan overzien wat er met zijn stem gebeurt. We hebben gezien hoe gemakkelijk dit soort uitkomsten gemanipuleerd kunnen worden (Griekenland?). Maar het is natuurlijk apekool om voor zoiets een referendum te willen organiseren. De positie van Nederland in Europa wordt bij ‘nee’ en misschien ook wel bij ‘ja’ niet bepaald versterkt. Ik breng alleen bij echte verkiezingen mijn stem uit, hier laat ik mij niet voor gebruiken.

    Blewbird

    5 april 2016 at 20:28

  4. @horl
    Ja.

    @Blewbird
    Dank je. Ik begrijp je overweging.

    George Knight

    5 april 2016 at 21:20


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: