Annexatie van ‘ongelovigen’ door paus van Rome gaat over grens van het betamelijke

Moeten we ons iets aantrekken van de paus van Rome? Nee. Gelovigen trekken hun eigen plan maar. Ze zijn in Nederland vrij zich te laten inspireren door hun hogere wezens die ze voor zich persoonlijk mogen houden. Of ze die God, JHWH, het Vliegend Spaghettimonster, Allah, Boeddha, Satan een Magische cirkel of hun huisgod noemen. Het maakt niet uit. Maar het wordt anders als religieuze leiders niet de verleiding kunnen weerstaan om zich met andersdenkenden te bemoeien en die willen annexeren in hun religie. Volgens een artikel in het Vlaamse De Morgen heeft de rooms-katholieke paus Franciscus in een open brief gezegd ‘dat God ongelovigen zal vergeven als ze hun geweten volgen’. Waar haalt hij de impertinentie vandaan? Laat hij zich bekommeren om de gelovigen van zijn eigen godsdienst en zijn annexatie van andersdenkenden stoppen.

Kunstenaar Glenn Priester vertelt in De Vleeshal te Middelburg

De in het Zeeuws-Vlaamse Hoofdplaat wonende kunstenaar Glenn Priester vertelt in de Middelburgse Vleeshal zijn levensverhaal. Na 18’20’’. Over gestuurd worden en niet gestuurd willen worden. Met een gezonde wrok tegen overheid en mensen met witte jassen. Het publiek hoort het overdonderd aan. Het verhaal kent opvallende wendingen en overeenkomsten met de huidige instroom van migranten. Priester is van alle markten thuis. Ook als spion en iemand die zich onderdeel voelt van de wereldgeschiedenis. Hij schuwt de levensvragen niet. Zijn werk is onderdeel van de Winterexpositie 2015-2016 van de Zeeuwse Kunstkring.

gp

Foto: Still van Glenn Priester voor zijn werk tijdens de de Winterexpositie 2015-2016 van de Zeeuwse Kunstkring (tot en met 3 januari 2016).

Beschuldigingen van Westfries Museum aan adres Oekraïne nog steeds niet onderbouwd

ab1

Terwijl Veronika Melkozerova in een artikel voor de Kyiv Post gaten schiet in het door De Telegraaf op 6 december gepubliceerde artikel over betrokkenheid van Oekraïense rechts-nationalistische leiders bij de schilderijenroof in het Westfries Museum, gaat De Telegraaf verder op het pad van de complottheorie. Het hangt als los zand aan elkaar met suggesties en verdachtmakingen. In een artikel van 25 december laat Jolande van der Graaf zonder dat te vermelden beschuldigingen aan ex SBU-chef Valentin Nalivaisjenko vallen. De als hard gebrachte feiten van begin december blijken steeds zachter te zijn. De door het Westfries Museum  in de arm genomen Arthur Brand die onderzoek gedaan zou hebben in Oekraïne praat op Twitter over zijn eigen media-aandacht, maar niet over de onderbouwing van zijn claims. Hij blijft aan de oppervlakte.

Nog steeds is het onduidelijk wat de feiten zijn over de Oekraïense connectie. Maar beschuldigingen zonder onderbouwing wijzen niet op zorgvuldig gedrag. Wie a zegt moet b zeggen. Een beschuldiging dient samen te gaan met bewijs, of anders teruggenomen te worden. Op z’n minst dient een voorbehoud gemaakt te worden. Dat alles ontbreekt. Het Westfries Museum maakt zo zichzelf ongeloofwaardig. De claim dat door openbaarmaking de schilderijen niet meer verkocht kunnen worden lijkt er aan de haren bijgesleept omdat de kans dat ze door die openbaarmaking vernietigd worden aanzienlijk is vergroot. Het ministerie van Buitenlandse Zaken had stille diplomatie aanbevolen. Maar het Westfries Museum gaf daar geen gehoor aan. Dat geeft te denken over het doelmatig opereren van museumdirecteur en onderzoeker in deze kwestie.

Passen de aantijgingen van directeur Ad Geerdink, Arthur Brand en Nederlandse rechts-populistische media in een patroon en hebben zij zich laten gebruiken en zijn daar beschaamd achter gekomen, maar willen nu geen gezichtsverlies leiden? Niet ondenkbaar is dat de berichtgeving in De Telegraaf  en op de website van TMG-dochter GeenStijl volgt uit een opzetje van de Russen om in de informatieoorlog Oekraïne in een kwaad daglicht te stellen. Geen Stijl voert campagne in het referendum over de associatie-overeenkomst van Oekraïne met de EU op 6 april 2016 en is ontvankelijk voor elk gerucht dat Oekraïne kan beschadigen.

Foto:  Schermafbeelding van deel artikelVeronika Melkozerova: Revisiting case of stolen Dutch art work’ in Kyiv Post, 24 december 2015.

Kersttoespraak Willem-Alexander is komedie van gelijkwaardigheid

ker

Op Eerste Kerstdag was het op televisie weer tijd voor de registratie van de jaarlijkse kersttoespraak van het staatshoofd. Geaffecteerde elegantie van Beatrix is sinds 2013 ingewisseld voor de vlakke houten klazerigheid van Willem-Alexander. Kersttoespraken moeten van alles tegelijk en zijn daarom een kruising van talloze ambities, doeleinden en beperkingen. Een smal pad van politieke correctheid. Het moet verbinden, maar niet tegenover elkaar stellen. Het mag in aanraking brengen, maar niet laten botsen. Het mag over hogere waarden praten, maar geen politiek standpunt innemen. Kortom, een kersttoespraak mag aanstippen, maar niet bijten.

De wisseltruc van staatshoofd en tekstschrijvers is om de Nederlanders iets voor te houden dat klaarblijkelijk ergens over lijkt te gaan door het strooien met begrippen en idealen, zonder daar een standpunt over in te nemen dat aanstoot kan geven, maar door dat weefwerk van abstracties toch een idee van een standpunt te geven dat ergens over lijkt te gaan. Het staatshoofd heeft geen politieke macht, maar de enige manier om iets naar buiten te smokkelen en voor de bühne een idee van macht te suggereren dat geen macht mag zijn is de kersttoespraak. Het is het ultieme rollenspel van een acteur met een klem op de mond die niets aanvechtbaar mag zeggen, maar door laat schemeren iets te zeggen zonder dat hij uiteindelijk werkelijk iets zegt. Complex.

Maakt de klungelige acteur Willem-Alexander nog iets geloofwaardigs van zijn tekst? Nee, maar dat valt niet hem alleen te verwijten. De tekst is een slalom de berg af van ongevaarlijk naar ongevaarlijk waar geen eer aan te behalen valt. Wat te denken van een passage als ‘Maar ons land – onze plek in de wereld – is ons dierbaar. Nederland is een land om je thuis te voelen!’ Tja, is het een wonder? Zo kachelt het verder ‘Wat past, is trots op onze vrije en open manier van leven. Op onze overtuiging dat iedereen in ons Koninkrijk op voet van gelijkwaardigheid mee moet kunnen doen. En op onze rechtsstaat die beschermt wat weerloos is en voorkomt dat alleen de hardste stemmen worden gehoord.’ Is dat een verwijzing naar rechts-nationalisten die tegen de lokale azc demonstreren, naar de VVD die de verworvenheden van de rechtsstaat wil uitkleden of naar het staatshoofd zelf die weet nooit gelijkwaardig aan die andere 17 miljoen Nederlanders te hoeven zijn?

Foto: Kersttoespraak 2015 met koning Willem-Alexander.

Bij een foto met rouwende vrouwen bij boerenbegrafenis in Stroe, 1949

SFA001019880

De dood. Ook zoiets waar rekening mee te houden is. ‘Rouwende vrouwen in het zwart en in boerenkleding bij boerenbegrafenis in Stroe, 25 augustus 1949’ zegt het bijschrift. Een dorp in de gemeente Barneveld. De kleren hangen klaar voor het geval de dood toeslaat. Die sluipmoordenaar. Deze foto lijkt een still uit een kostuumfilm uit Scandinavië, zoals Babettes gæstebud die speelt in de 19de eeuw. Of Das Weisse Band in het Duitsland van vlak voor 1914. Bij zwart-wit denken we nu eenmaal aan films over toen. Hier met veel zwart van vijf rouwende vrouwen. Arme grond, hard labeur, traditie van het gemeenschappelijk afscheid nemen.

De foto ontroert door stemmigheid, stijlvastheid die in 1949 misschien helemaal niet zo werd gezien. Het is een verleden dat verder weg lijkt dan het is. Moderniteit blijft buiten. Rouwende vrouwen gedenken de dood. Zijn ze de naasten van de overlevende? Hier is iets ernstigs aan de hand. Daarover bestaat geen misverstand.

Correctie: Het gaat om Stroe op het voormalig eiland Wieringen, nu gemeente Hollands Kroon.

Foto: ‘Rouwende vrouwen in het zwart en in boerenkleding bij boerenbegrafenis in Stroe, 25 augustus 1949’. Credits: Pim Stuifbergen.

Peiling: Trump legt het electoraal af tegen Sanders. Wat zegt dat?

Gevestigde media praten continu over Donald Trump. In de VS, maar ook in Europa. Waarom? Omdat media altijd graag over populisten praten die de nuance schuwen. Het vergt weinig moeite om een radicale kant-en-klare mening over te nemen. Van Hugo Chavez, Geert Wilders, Marine Le Pen, Vladimir Putin of Donald Trump die beweren dicht bij het volk te staan. Het volk zelf denkt daar vaak heel anders over. Cenk Uygur gaat in op een opinieonderzoek van Quinnipiac University. Trump legt het af tegen zowel Hillary Clinton die aan de leiding gaat bij de Democraten als Bernie Sanders. De laatstgenoemde presteert zelfs nog beter. Hoe kan dat? Want Sanders komt nauwelijks in beeld bij de gevestigde media. Uit het onderzoek blijkt dat het karakter van de kandidaten een grote rol speelt. Vertrouwt men een kandidaat en zou men er trots op kunnen zijn? Dan valt Trump door de mand: 50% van de kiezers zou beschaamd zijn als hij president werd. Dus soms is het voordelig om aardig te zijn, maar maakt dat een goede president? Barack Obama bevestigt dat dat niet zo is.

Gedachten bij de benauwenis van de geestelijke klem om niet te kunnen zeggen wat men wil zeggen. Wie valt dat te verwijten?

SFA006005426-3

De ondertitel van dit blog is ‘Debat tussen links en rechts’. Een dubbelzinnige titel die verwijst naar breedte, tegenstelling en verbinding van het debat. De postings nemen vaak een scherpe positie in, bij voorkeur tegenover structuren en systemen, en liever niet tegenover personen en vertegenwoordigers ervan. Dat op scherp zetten is altijd gemeend, maar soms aangedikt om tot een goed uitgangspunt voor debat te komen.

Het wereldbeeld erachter is bijna omgekeerd en valt te omschrijven als het innemen van een middenpositie. De inhoud is milder dan de vorm. Eerder met een pleidooi voor hervorming dan revolutie. Pro-EU, zonder de fouten van de EU niet te zien en er nou veel liefde bij te voelen. Pro-rechtsstaat, zonder dat als zaligmakend te zien en de onoverbrugbare maatschappelijke verschillen niet te herkennen. Pro-secularisme en pro-open samenleving met een gezonde scepsis tegenover claims van religies die zich met hun moralisme uniek wanen.

SFA007002435

Dat is het verhaal achteraf. De vertekening van de terugblik. Na de verijdelde aanslag in de Thalys schreef ik op 22 augustus: ‘Mijn Arabische buurvrouw vraagt zich af waarom de Nederlanders zo naïef zijn om allerlei radicale moslims binnen te laten. Voor wie ze vreest omdat ze ook haar in de winkel ter verantwoording roepen volgens de regels van hun religie. Ik denk ook dat Nederland naïef is. En niet optreedt om Wilders niet in de kaart te spelen. Maar de grenzen sluiten kan niet. Juridisch en praktisch niet. Ik verlang terug naar 1980 toen Nederland op weg was naar een maatschappij waar religie of pseudo-religie aan de zijlijn stond. We zijn er in 35 jaar op achteruit gegaan. Ziet de God van Nederland het tevreden aan? Al die religieuze uitvreters?

Het is de visie van een hoogopgeleide, welgestelde, seculiere klasse waartoe ik behoor. Of ik het wil of niet, opgevoed in een liberale omgeving en gevoed met scepsis jegens vertegenwoordigers van religie en overheid met hun verschil tussen schijn en wezen. Ze zeggen vaak het één, maar doen het ander. Dat menselijk tekort waaraan iedereen lijdt, leidt vaak tot absurdisme dat het leven vermakelijk maakt. Omdat het een lichte toets aan de tragiek geeft. Alleen dan blijft het verteerbaar. Verbittering daarover is de valkuil. Aristoteles zei in de eerste formulering van wetten voor drama dat om geloofwaardig te zijn de held niet te goed en niet te slecht moet zijn. Dat geldt nog steeds. We verplaatsten ons het best in mensen die zijn zoals wij: gewoontjes.

Tegenstrijdigheden stapelen zich op. De EU fragmenteert en blinkt uit door gebroken afspraken, verdeeld en traag handelen. Er is de rechtsstaat en de vluchtelingenwet die migranten gelijke rechten geeft. Er is echter ook de overheid die geen regie voert en overzicht heeft, en in vliegende paniek uitvoeringsinstanties overvalt zodat die geen maatwerk kunnen leveren. En die uitvoeringsinstanties overvallen vervolgens u en mij, en mijn buurvrouw die zich juist geëmancipeerd heeft in Nederland en ontworsteld aan de greep van de islam door de overheid radicale moslims naast zich geplaatst ziet. Het schrikbeeld dat ze was ontvlucht is het kerstgeschenk van de Nederlandse overheid. Is dat maatwerk, is dat redelijk, wekt dat vertrouwen? Het is de geestelijke klem die benauwt, want in beroep gaan wordt maatschappelijk niet getolereerd en door de media veroordeeld op straffe uitgemaakt te worden voor aanhanger van een partij waarvan men helemaal geen aanhanger is.

SFA002003393

Foto’s: Walter Blum uit de collectie van het Nationaal Archief. Uit 1950, 1950 en 1959.

Viering kerstmis in Brunei aan banden gelegd. Ter bescherming van islamitisch geloof

br

Indirect maakt dit artikel van 5 december 2015 in de Borneo Bulletin duidelijk dat het slechter met de vrijheid van godsdienst is gesteld in Brunei dan in Nederland. Het is gericht op het op Borneo gelegen Brunei en de Maleisische deelstaten Sabah en Sarawak. De onder staatscontrole staande imams voeren het beleid uit van de Bruneise overheid en dan vooral van het ministerie van Religieuze Zaken. Moslims wordt geadviseerd om de kerstviering niet te volgen. Het zou hun geloof kunnen beschadigen. Dit advies toont eerder zwakte dan sterkte. Want iemand met een sterk geloof laat zich niet van de wijs brengen door andersdenkendheid. In Brunei meent de overheid dat er maatregelen nodig zijn om het geloof van moslims te beschermen. Dit is een bevoogdende houding. Brunei is net iets groter dan de provincie Gelderland en voelt zich blijkbaar bedreigd.

Sommigen denken misschien dat dit een frivole zaak is en het geen probleem is. Maar als moslims en dhikr-natie moeten we vieringen van andere religies buiten de deur houden als het ons islamitische geloof zou kunnen beïnvloeden.’ Van homeopathie heeft de leiding van deze islamitische dictatuur blijkbaar nog nooit gehoord. Een beetje christendom zou de islam dan juist sterker maken. ‘Bescherming’ van het geloof van de Bruneise moslims door de overheid resulteert niet alleen in een verbod op de viering van Kerstmis dat nog opgevat zou kunnen worden als steun voor het christendom, maar ook tegen uiterlijkheden als een kerstboom, de Kerstman of kerstwensen. Dit terwijl christenen met 31% toch geen kleine minderheid vormen.

In 2013 bezochten de toenmalige koningin Beatrix en kroonprins Willem-Alexander en zijn vrouw Brunei op staatsbezoek. Prinses Maxima zei volgens Willem Pekelder in Trouw bij het afscheid tegen heerser Hassanal Bolkiah Mu’izzaddin Waddaulah ‘Majesteit, het was geweldig om hier te zijn’. Het is geweldig om in Brunei kerst te vieren. Alleen jammer dat het maximaal 5 jaar gevangenisstraf kan opleveren. Dat is een beetje dom.

Foto: Schermafbeelding van artikelMuslims prohibited from celebrating Christmas: Imams’ in de Borneo Bulletin, 5 december 2015.

Amnesty: Russische luchtaanvallen in Syrië leiden tot honderden burgerslachtoffers

Volgens een rapport van Amnesty International hebben aanvallen van de Russische luchtmacht in Syrië geleid tot honderden burgerslachtoffers. De Russische krijgsmacht intervenieerde officieel op 30 september 2015. Amnesty associeert de onderzochte en gedocumenteerde aanvallen  met oorlogsmisdaden: ‘In some attacks, the Russian armed forces appear to have directly attacked civilians or civilian objects by striking residential areas with no evident military objective and even medical facilities, resulting in deaths and injuries to civilians. In others, they seem to have attacked military objectives and civilian objects without distinction, or caused disproportionate harm to civilians when striking military targets. Such attacks may constitute war crimes.’

Dat er veel burgerslachtoffers vallen is geen verrassing omdat de Russische luchtmacht in Syrië conventionele vliegtuigen met vrije val bommen inzet die chirurgische (pinpoint) ingrepen onmogelijk maakt. Zoals de Tu-22M3 Backfire bommenwerper. Vooraf waarschuwden militaire analisten dat de Russische interventie niet anders dan tot grote aantallen burgerslachtoffers zou leiden. Het rapport van Amnesty bevestigt die analyse.

De Russische interventie in vooral West-Syrië heeft de exodus van vluchtelingen vanuit Syrië naar Europa versneld. Het vermoeden bestaat dat zowel de Syrische president Assad, Turkije als de Russische Federatie de vluchtelingenstroom als politiek middel gebruiken om de EU onder druk te zetten en te verzwakken (Russische Federatie) of als onderhandelingsmiddel te gebruiken voor wisselgeld (Turkije). Dat is politiek bombarderen.

Migranten in Italië eisen draadloze Wi-Fi en schoonmaker. Absurd?

lo

Een merkwaardig bericht op TheLocal.it. 24 Afrikaanse migranten die sinds afgelopen zomer gehuisvest zijn in het Noord-Italiaanse Cerevano zijn in opstand gekomen. Ze eisen draadloze Wi-Fi en een schoonmaker. Ze willen naar huis kunnen Skypen. Uit protest blokkeerden ze wegen in het dorp en stortten vuilnis op de hoofdweg. Het is een bericht dat absurd oogt en ontregelt. Wat moeten we ervan vinden in alle redelijkheid, realisme en compassie zonder hard te oordelen? Zijn draadloze Wi-Fi en een schoonmaker een mensenrecht?

De actie speelt iedereen in de kaart. Partijleider Matteo Salvini van het rechts-nationalistische Lega Nord stelde als grap voor om de centrumlinkse voorzitter Laura Boldrini van de Kamer van Afgevaardigden de boel op te laten ruimen. Maar het verkleint ook het draagvlak voor het vluchtelingenbeleid van de EU dat niet daadkrachtig is, weinig voortgang maakt en onvoldoende onderscheid maakt tussen vluchtelingen en economische migranten. De laatsten zouden worden uitgezet, maar dat gebeurt slechts mondjesmaat. Tevens geeft het voorstanders van open grenzen argumenten in handen om migranten niet te detineren in centra. Dat zou onmenselijk zijn. Het is een dankbaar onderwerp voor het bevestigen van de eigen beeldvorming.

Foto: Schermafbeelding van FB-bericht ‘Refugees in Italy revolt over lack of Wi-Fi’, 22 december 2015