George Knight

Debat tussen links en rechts

Russell Brand houdt ons bij de les. Waar is het alternatief?

with 11 comments

rb

Russell Brand kan gezien worden als een westerse dissident en wordt daarom niet serieus genomen in de gevestigde media. Zoals hem in oktober 2013 overkwam in een interview met Jeremy Paxman in BBC’s Newsnight. Brand heeft kritiek op het politieke bestel. Hij ziet er geen perspectief meer in, maar leugens, verraad en bedrog. Daarom kan-ie het niet langer serieus nemen en vraagt om verandering van het systeem. Zelfs om een revolutie. Z’n stem uitbrengen bij verkiezingen doet-ie niet meer. Brand spreekt voor de jongere Occupy-generatie die het helemaal heeft gehad met de politiek en de politici. Heeft Brand gelijk? Natuurlijk. Krijgt Brand gelijk? Natuurlijk niet. Wat kunnen wij meer doen dan de sociale media vullen met ongenoegen?

Foto: Tweet van Russell Brand, 7 april 2014.

Advertenties

11 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. De woede kan ik mij heel goed voorstellen. Er is nog geen politieke uitweg zichtbaar en dat is niet het enige wat verontrust. Laten we nog even de uitslag van de mei-verkiezingen afwachten (…). Macht heeft de sterke neiging zich te handhaven. En wie heeft in het machtsspel meestal doorslaggevende invloed? De superrijken, de financiële sector, de multinationals of de politiek? Misschien komt er nog een uitweg, ergens in de naaste toekomst, maar dat begint steeds meer op wensdenken te lijken. Een uitweg was er ook niet voordat de revolutie in Frankrijk uitbrak (Als er geen brood is, waarom eten ze dan geen cake?). De kloof (juist ook psychologisch) tussen de superrijken, de financiële sector, de multinationals en de politiek (1) en de bevolkingen (2) neemt nog steeds toe. De politiek lijkt te worden gegijzeld door de andere “more significant others”. Uniek is in het huidige tijdsbestek wél de mate van geïnformeerd zijn van grote delen van de bevolking. Dat zou een zegen kunnen zijn maar het wordt uiteraard ook als bedreiging gezien door de gevestigden. Wie het weet mag het zeggen.

    A. van Gageldonk

    7 april 2014 at 13:13

  2. @A. van Gageldonk
    Nou, ik weet het niet. Ik verbaas me er met velen maar weer steeds over waarom de woede niet tot uitbarsting komt. Het geloof in verkiezingen heb ik met Brand verloren.

    George Knight

    7 april 2014 at 13:16

  3. Nog even een aanvulling op mijn reactie. Die uitspraak over brood en cake toonde aan dat de adel destijds geen enkel idee had van de omstandigheden waaronder de rest van de mensen leefden. Dat lijkt me nu niet meer vol te houden al durf ik mijn hand er niet voor in het vuur te steken. Gated communities bevorderen het contact niet en dus ook niet het inlevingsvermogen, eerder afstandelijkheid en onthechting van de ellende in de wereld.

    A. van Gageldonk

    7 april 2014 at 13:50

  4. Weinigen zijn echt kritisch op het politieke bestel en zelden is er besef dat die kritiek allang gegeven is. Bijvoorbeeld Talmon’s totalitaire democratie (http://en.wikipedia.org/wiki/Totalitarian_democracy)
    Wat m.i. voorop moet staan, is een alternatief voor de neiging om via de staat c.q. het politieke stelsel de maatschappij, de economie enz. te sturen.In Nederland is er niet voor niets vrijheid van vereniging. We hebben graag een eigen kring voor wat we willen verwezenlijken en die maatschappelijke celdeling is bij ons oneindig.
    Stel dat we in Nederland naar 50 verschillende maatschappijen.verlangen. Dat zou met een evenredige regionalisering en decentralisering zo kunnen. De Staten Generaal zou dan eens per zoveel tijd bij kunnen sturen wat dat stelsel bedreigt.

    artafterallart

    7 april 2014 at 16:57

  5. In aanvulling op A.van Gageldonk; we zijn op weg naar globaal feodalisme. Hoe bijvoorbeeld Mario Draghi te werk gaat, toont dat aan. De conclusie van bijv. William Black daaover:
    “We call this the road to Bangladesh strategy, in which everybody’s supposed to slash their wages to the point of very poor nations abroad. And that’s supposedly going to be the cure for European economic problems,” is dramatisch:

    http://therealnews.com/t2/index.php?option=com_content&task=view&id=31&Itemid=74&jumival=11690

    In Griekenland heeft men zich kennelijk geschikt in het ‘onvermijdelijke,’ zoals dat in dit korte tekstje van Russell Brand tot uitdrukking komt. Recente cijfers over Griekenland: tussen 2008 en 2014: economie 30% kleiner; beschikbaar inkomen 35% lager; min. loon 25% lager; werkloosheid 27%; jeugdwerkloosheid 60%; pensioenen 30% gekort; 33% heeft geen toegang tot gezondheidszorg; vrije onderhandelingen tussen arbeid en kapitaal zijn verboden en vervangen door inkomensdictaten van de trojka.
    Resultaten: inkomensongelijkheid met 10% gestegen. Rijkdom in het buitenland gestald. Staatsschuld blijft stijgen. Export blijft dalen. (cijfers Ewald Engelen, De Groene). De armoede is door slechte slechte voeding op de gezichten te zien.

    Eigen schuld, dikke bult klopt niet inzake Griekenland. Ongebreideld kapitalisme heeft van Europa een continent van creditors en deptors gemaakt. Toen het financiële systeem verrot bleek, werden de Grieken de dupe.

    Dit zijn geen hervormingen, dit is een aanslag. De fundamenten van de Engelse economie zijn ook slecht, maar men drijft daar op de financiële industrie. Veel steenrijke Russen en Grieken enz. enz. Jeremy Paxman is verworden tot een bewaker van de smalle marges van de mediacratie, die uit eigenbelang de corrupte en immorele politiek/economische kaste camoufleert. (misschien achterlijke politieke kaste?)

    Als Europa zich niet transformeert, dan worden we gemangeld tussen een Goldman Sachs-westen, Russisch autoritarisme, Chinees éénpartij-neoliberalisme en oligarchen (of is ‘tussen oligarchen’ voldoende?)

    Arjan Fernhout

    7 april 2014 at 18:12

  6. Komt opeens in mijn geheugen op dat Jemery Paxman destijds klaagde dat Tony Blair net zo goed de leider van de Tories had kunnen zijn. Dus wat verwijt hij Russell Brand nu precies? Dat commentaar van Bill Black is terug te vinden in een column van Marike Stellinga in NRC van een jaartje geleden:
    ‘Ik heb zin in een bankencrisis’ (e. 0,10 voor niet geabonneerden) Moeten we het nog over een complot hebben?

    Arjan Fernhout

    7 april 2014 at 21:19

  7. Men moet vooreerst vaststellen waarom verkiezingen plaatsvinden. Gemeenten, regio’s en landen moeten bestuurd worden. We kiezen dus, voor een deel, zelf die bestuurders. Dat die bestuurders (politiekers) mensen zijn met fouten is evident. Dat die mensen rekening moeten houden met machtsblokken zoals vakbonden, banken en multinationals is ook evident. De politiekers kunnen hooguit de accenten verleggen. Er moeten compromissen gezocht worden tussen liberalen en socialisten, m.a.w. tussen de werkgevers en werknemers. Vermits er veelal geen absolute meerderheid is, kan iedere strekking slechts een deel van zijn programma uitvoeren. Het is geven en nemen.

    armandmaes

    8 april 2014 at 06:01

  8. armandmaes heeft gelijk dat het systeem zo is bedoeld te werken en ten dele zal dat best nog zo zijn. Het is echter een variatie op de afgezaagde strofe dat democratie de slechtste van alle regeringsvormen is, maar er is helaas geen betere (Churchill zei iets dergelijks geloof ik). Toch miskent (níet ontkent, althans niet expliciet) deze reactie de invloeden van de andere sectoren, van de globalisering en van veranderingen in het politieke gedoe, niet in de laatste plaats zoals iedereen kan constateren onder invloed van de media. Deze “best of all possibilities”-redenering wordt ook wel in de “hoe moet het dan?”-variant gebracht. Het punt is denk eerder dat de nadelen van deze vorm van politiek zich steeds nadrukkelijker laten zien en dat is potentieel gevaarlijk, tenzij er een betere oplossing voor komt (serieus bedoeld, níet de PVV of zoiets). Maar een andere weg of koers weet vooralsnog niemand te formuleren laat staan te realiseren. De minst slechte regeringsvorm aller tijden (?) is steeds minder bestand tegen de veranderingen die er al jaren plaatsvinden. En er veranderd niet echt iets (Nederlands voorbeelden zijn het oude programma van D66, de grondpolitiek destijds en de Commissie Herstructurering Rijksdienst destijds onder de VVD-er Vonhoff). Het oude begrip “vested interests” erbij halen om de remmende factoren in beeld te krijgen, verheldert misschien maar helpt ook niet echt. De belangen van hen die (te)veel macht of invloed hebben zijn nog steeds het best beschermd of liever ze worden steeds beter beschermd (denk aan de lobby-clubs of aan de gigantische kosten van adviseurs op beleggingsgebied voor de pensioenfondsen) en dáár zou misschien wat moeten gebeuren maar dat zal niet gebeuren vrees ik.

    A. van Gageldonk

    8 april 2014 at 09:55

  9. Anoniem

    8 april 2014 at 11:28

  10. Integere systemen, daar draait het volgens mij om, vergen van iedere organisatie dat de subjecten/actoren onkreukbaar zijn en dat de structuur daarop georienteerd is. Hoe groter de schaal waarop dat samen gerealiseerd moet worden, hoe groter de kans is dat het ontspoort.

    artafterallart

    8 april 2014 at 12:07

  11. Een goed alternatief is zelfbestuur, wat ook op veel plekken al gaande is: https://www.youtube.com/watch?v=YJkajOPgkhw&feature=PlayList&p=F08E81711A0D23B1&index=0&playnext=1. Maar het is heel kwetsbaar. De grootste bedreiging komt van buitenaf, doordat de grote corporaties er hun hand niet voor omdraaien om je eventjes met hyperinflatie en dat soort geintjes op te zadelen. Zonder die macht van hen in te dammen zul je nooit echt iets van de grond krijgen.

    Joke Mizée

    8 april 2014 at 19:15


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: