Een man en een vrouw: Nathan en Nancy

NFA08_MEE-8410-11_X

Nathan heeft zelfmoord gepleegd omdat-ie zich niet thuis voelde in een vrouwenlichaam. Nathan heette 42 jaar lang Nancy. Zelfs drie geslachtsoperaties hielpen niet. Nathan zag geen andere uitweg meer dan euthanasie. Als jongen geboren in een meisjeslichaam en als man gestorven in een lijf dat-ie niet wilde. Of dat niet kon worden hoe hij het wenste. Hln.be bericht.

Een bericht om ontzettend triest van te worden. Waarom kon Nancy niet slagen als Nancy? En waarom kon Nathan niet slagen als Nathan? Zo vaak gaat alles van een leien dakje. Maar soms zijn de rampen niet te overzien. En is het vanzelfsprekende niet vanzelfsprekend. Zoals het feit dat een vrouw of een man zich lekker voelen in hun lijf. Er zelfs volop plezier aan ontlenen.

Waarom de keuze voor dit onderwerp? Vaak komen hier onderwerpen aan de orde die tamelijk abstract zijn. Over privacy, spionage, politiek, cultuurpolitiek, religie of andere moeilijke dingen. Het zal wel, denken sommigen wellicht. Het is allemaal zo uitermate ernstig, maar raakt niemand direct. Het leven gaat verder. Elk kruispunt biedt weer nieuwe wegen. Bij dit onderwerp niet. Daar biedt de dood de oplossing. En da’s onherroepelijk.

10 gedachten over “Een man en een vrouw: Nathan en Nancy

  1. @GK: inderdaad een beetje ‘off beat’ onderwerp voor jou en je lezersgroep lijkt mij. Hoe dan ook, een erg boeiend en ook soms aandoenlijk onderwerp waar vermoedelijk de meeste mensen moeite mee zullen hebben om op te reageren. Toch is het een onderwerp waar veel mensen – die hun ogen niet in hun zak hebben zitten – wel eens een keertje mee in hun leven in aanraking komen. Vaak wordt het dan ‘afgedaan’ als een vorm van homoseksualiteit of travestie. Voor velen ook al moeilijke – of tenminste oncomfortabele – onderwerpen om serieus en respectvol (en met gevoel voor humor) over te discussiëren. En daarmee is de kous vaak ook verder af.

    Ik zit me suf te praktiseren over de naam van een geweldige Thaise film (waargebeurd verhaal) die daar ooit over is gemaakt. De werkelijk bestaande hoofdfiguur heeft het Thaise boksen een volledig ander aanzien gegeven.

    Ondanks dat de mannen in dat gebied van de wereld behoorlijk macho zijn hebben ze voor vrouwelijk gedrag van mannen – en andersom – toch een hoge tolerantie. Het is een vechtfilm waarvan de hoofdlijn eigenlijk de kleinering van een jongeman is, die zich niet lekker voelt in zijn lichaam en allerlei vrouwelijke voorkeuren vertoont. Hij moet van zijn ouders zich leren verdedigen tegen zijn pestende buurtgenootjes en doet dat door zich (gedwongen door zijn ouders) het Thaise kickboksen eigen te maken. Het bleek dat hij daar uiterst getalenteerd in was. Tegelijkertijd ontkende hij (op den duur) zijn vrouwelijke kant niet. Uiteindelijk wordt hij kampioen en door de toeschouwers op handen gedragen.

    Voor het gevecht gaf hij altijd een soort showtje waarbij hij kleurrijke vrouwelijke kleding en veel sieraden droeg en waarin hij ook allerlei vrouwelijke dansbewegingen maakten. In het begin was hij uiteraard het lachertje in de ring, totdat hij zijn tegenstanders uit dezelfde ring mepten of schopten. Hij genoot nooit van het gevecht, maar wel van de aandacht en het geld wat hij ermee verdiende. Uiteindelijk bleek zijn werkelijke beweegreden om voldoende geld bij elkaar te krijgen voor een ‘gender change’ operatie. Die was succesvol, maar zijn kracht en agressie nam navenant af en hij moest vervolgens vrij vlot uitscheiden met vechten.

    Tot op de dag van vandaag kan je bij sommigen Thaise bokswedstrijd genieten van de sierlijke vrouwelijke bewegingen, overdadige en kleurrijke kleding en sierraden die de combattanten maken en dragen voordat het gevecht begint. (wat trouwens vaak ook heel sierlijk is).

    Het is nu wachten totdat in ons ‘verlichte’ en “tolerante” westen (of alleen Nederland, is wmb ook goed) de eerste voetballers, hockeyers, boksers, rugbyers, judoka’s, enz. er ook eens durven vooruit te komen dat ze genieten van het op een vrouwelijke manier bewegen en showen (ik ken er wel een aantal persoonlijk, die dat nooit publiekelijk zouden durven). Andersom is al overal te zien dat er behoorlijk wat vrouwen zijn die het typisch vrouwelijk bewegen in de sport voor begrijpelijke sporttechnische redenen achter zich hebben gelaten.

    Leuk van je om hier eens een keertje over te bloggen.

    Like

  2. Je vraagt je inderdaad af of Nathan/Nancy slachtoffer werd van de westerse menselijke onbeschofte beperktheid van sexueel denken en anderen sexueel te min vinden..of van eigen, daardoor beïnvloedde twijfel aan toekomstzekerheid van eigen sexueel functioneren.. of dat het toch een verantwoorde persoonlijke keus was, dat verder leven voor hem/haar echt onmogelijk werd. Ik hoop dat het die laatste persoonlijke beslissing was. Ben echter bang dat zo’n persoonlijke beslissing in onze nog bekrompen westerse wereld bijna niet mogelijk was voor Nathan/Nancy. En dat hij toch door onze harde maatschappij de dood in werd gedreven. Voor de goede orde: ik ben slechts een empathische hetero. En George, ben blij dat je ook dit ter sprake brengt!

    Like

  3. Er is ontzettend veel ‘grijs’ (en kleurig!) tussen zogenaamd mannelijk en zogenaamd vrouwelijk. Hoog tijd dat dit wordt herkend en erkend. Mooie onderwerpkeuze.

    Like

  4. Als je het geluk hebt geboren te worden in een gezin dat je volledig accepteert zoals je bent, in al je facetten, m.a.w. als je niet opgroeit in een omgeving waarin de boodschap luidt; ‘Je bent niet goed genoeg’, dan heb je in je latere leven niet het verlangen een einde aan je leven te maken en zeker niet andere mensen af te luisteren, uit te buiten, te bekritiseren of iedere ander vorm van machtsuitoefening.

    I

    Like

  5. Naar de kern van het artikel, in feite was Nathan suïcidaal, hij kon de werkelijkheid in zichzelf niet aan en daar zouden anderen zich schuldig over moeten voelen?

    Like

  6. @GK: die aanzet tot een schuldgevoel lees ik er ook niet bij je in. Schuldgevoelens zijn nmm geen positieve bijdrage tot een harmonieuze menselijke ontwikkeling en als zodanig dan ook in mijn ogen – hoewel menselijk – gelijk verdacht. Maar ik begrijp net zo min je opmerking over een “menselijk tekort”.

    Kan je dat wat toelichten. Gaat het in jouw ogen om een individueel menselijk tekort, of menselijke tekortkomingen in de opvoeding of nog breder, een maatschappelijk menselijk tekort? En zie jij er helemaal geen culturele aspecten in die je als cultureel-maatschappelijke tekortkomingen jegens het individu mag duiden en dus als metamenselijke tekortkomingen gezien kunnen worden?
    (zeg maar een (wat ouderwetse) indeling van een menselijke tekortkoming op: micro; meso; macro of meta niveau)

    Like

  7. @Jack
    ‘Menselijk tekort‘ bedoel ik in filosofische zin. Wat is het doel van de mens op aarde, wat kan z’n streven zijn en waar liggen de grenzen. Met een duur woord, teleologie. Dus hoe om te gaan met de finaliteit en de onoplosbaarheid van dit menselijk tekort? Ertegen vechten, erin berusten, er zo min of zo veel mogelijk op reflecteren? Dus ik bedoelde hier geen individueel tekort mee. Nathan en Nancy passen in een patroon waar Jack en George ook in passen. En zo wordt het weer simpel.

    Like

  8. Maar dat is toch onzin Knight. Wat u nu zegt is: Hegel en Schopenhauer waren tijdgenoten, dus prop ik ze in hetzelfde vak. Ik neem aan dat u ook wel ziet dat dat onzin is,hoop ik althans.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.