George Knight

Debat tussen links en rechts

Bultrug Johannes leidt aandacht voor dierenleed af

with 3 comments

image-437168

De bultrug is dood. Levenloos op zandplaat de Razende Bol bij Texel. Dierenactiviste Lenie ’t Hart meldde het overlijden vanochtend als eerste. In zijn laatste dagen kreeg-ie om onverklaarbare redenen de naam ‘Johannes’. Dat betekent ‘God is verzoenend‘. Het heeft de bultrug niet geholpen. De gemeente Texel heeft op haar site een bevestiging van zijn dood geplaatst. Liefdadigheidsinstelling Sea Shepherd roept op tot een stille tocht over de dijk in Den Helder, aldus het Noordhollands Dagblad. Met lichtjes en lampionnen. Zucht.

Zijn de mensen gek geworden? Weten ze niet meer wat de gewenste afstand tot de dieren is? Het toeschrijven van menselijke eigenschappen aan dieren wordt met een moeilijk woord ‘antropomorfisme‘ genoemd. In de publiciteit kennen we dat verschijnsel zo goed van tekenfilms, strips of advertenties. Eend, muis, hond of kat handelen als mensen. Tot en met de manier van denken die menselijk wordt gemaakt. Door mensen.

Twee maanden zorgde de dood van bulldog Diesel in een Puttens bos voor veel steunbetuigingen. Hij werd door een echtpaar doodgetrapt. Op de aparte Facebook-pagina ‘Justice for Diesel werd stilgestaan bij zijn overlijden. Onder het motto: ‘Zeg NEE tegen dierenleed!!!‘ Een roep met uitroep. Een stille tocht die was georganiseerd werd uiteindelijk afgelast omdat de burgemeester van Putten een te grote toeloop verwachtte.

Moeilijk om niet te spotten met alle aandacht voor dit dierenleed. Hoewel het gemeend kan zijn. Maar het oogt zo selectief dat het op onderdrukking van gevoelens duidt. In een samenleving met een vee-industrie die groeit over de ruggen van de dieren, zoals Wakker Dier zegt. Consumenten kijken weg voor leed dat met deze industrie is verbonden. Zonder dierenactivist te zijn moet weldenkende burgers toch de tegenstrijdigheid opvallen. Het knuffelend koesteren van Johannes als aflaat voor ander dierenleed dat we verdringen.

7964148114_8029cb8f0e

Foto 1: Aandacht en zorg voor bultrug Johannes

Foto 2: Angus Clifford Racey Helps, Cinema de Luxe, ‘The Case of the Missing Carrots starring Bill Bunkin’.

Advertenties

3 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. @George: ik ben het volledig met je analyse eens. De enige verklaring die ik heb voor de behoefte aan stille tochten en kaarsjes branden voor door anderen of dieren geleden leed is dat mensen blijkbaar behoefte voelen om algemeen leed – dat ze wel ervaren maar dat ze zelf niet hebben geleden, en daarom ook geen plaats kunnen geven – met anderen te delen. En dat dit delen van leed een prettig gevoel oplevert.

    Ik kan het echter ook niet helemaal vatten. Het mondiale menselijke (en dierenleed) van elke dag is zo groot dat het mij logisch zou lijken om – als je behoefte voelt tot een stille tocht of kaarsjes branden – je daar de hele dag, 24 uur per dag 365 dagen per jaar, een heel mensenleven mee in de weer kunt zijn. In sommige gevallen komt het bij mij over als een vorm van massa hysterie.

    Ik weet trouwens niet of een stille tocht de behoefte van gedeeld leed bevredigt, of in sommige gevallen de behoefte om een protest te laten horen. Dat laatste kan ik me veel beter voorstellen.

    In het geval van de walvis kom ik echter met mijn eigen gevoelen in de knoop. Het gebeuren is natuurlijk droevig, maar ook iets zoals het nu eenmaal in de natuur er aan toegaat. De natuur is (soms?) wreed.

    Ik heb echter walvissen van heel dicht bij meegemaakt in Patagonia. Moeders met hun kleintjes – die ook al onwaarschijnlijk groot waren. Zoogdieren die me moeiteloos met een klap dood zouden kunnen slaan. Toch heb ik heel veilig en bijna (oer)geborgen tussen hen gevoeld. We hebben er in het water midden tussen gezeten. En ik moet toegeven, het geheel heeft mij buitengewoon geëmotioneerd. Een heel andere reactie dan die ik had bij pinguïns, walrussen en zeehonden. Zelfs een heel andere reactie dan die ik had zwemmende tussen dolfijnen, waar sommigen mensen ook een intens intieme relatie mee hebben.

    Dus wie ben ik om een normerende mening te hebben over emotionele reacties van mensen op dierenleed of nemport welk ander leed dan ook?

    jackpastoor

    16 december 2012 at 13:16

  2. Ook bij de Partij voor de Dieren passeert de publiciteit over ‘Johannes’ niet ongemerkt. De partij doet zelfs een extra duit in het zakje:
    https://www.partijvoordedieren.nl/recent/news/i/6967/bultrog-johannes-overleden

    De Partij voor de Dieren wil dat er een overheidsprotocol komt voor de omgang met gestrande zeezoogdieren, dat het karkas van dode zeezoogdieren in beginsel niet uit de natuur gehaald wordt maar als voedsel dient voor andere zeefauna en dat belanghebbenden zoals Naturalis en het Dolfinarium geen actieve rol meer krijgen in de besluitvorming rond gestrande zeezoogdieren.

    Marianne Thieme: “het is triest en zorgelijk dat de reddingspogingen zo gefrustreerd zijn, bij gebrek aan een adequaat overheidsprotocol, terwijl er zoveel deskundigen klaar stonden om de helpende hand te bieden”

    Het wachten is op de mening en het medeleven met ‘Johannes’ van koningin Beatrix, de bondscoach, Maarten ’t Hart, de paus, Ban Ki-moon, Barack Obama, Vladimir Putin en het veeltal(l)ig leiderschap van de EU. En niet te vergeten alle BN’ers van wie we nog nooit gehoord hebben.

    George Knight

    16 december 2012 at 14:59

  3. Wat een land!

    Wereldkampioen baggeren (Boskalis, Van Oord), uitdiepen, bergen (Smit, Svitzer), slepen.

    Hele tankschepen worden gered.

    Maar een walvis op het droge is een te grote klus voor de zeereuzen.

    Wat een land!

    Wereldkampioen euthanasie!

    Maar een walvis op het droge het eeuwige hemelwater bieden lukt niet. Prutsers.

    Wat een land!

    Eerst een dag niks doen en dan het bizarre einde als ramptoeristen afwachten.

    Waarin een groot land heel klein kan zijn!

    Zou dit gebeurd zijn als Dorus Rijkers of Jan Wolkers nog hadden geleefd?

    Schande!

    Er worden longen getransplanteerd,

    er wordt naar Mars gevlogen (mogelijk wonen daar binnenkort mensen),

    het Higgs deeltje is ontdekt,

    in Londen verrees een verticale stad van 300 meter hoog,

    vierjarige Japanse kinderen spelen vioolconcerten van Vivaldi,

    met DNA onderzoek kunnen jaren geleden gepleegde misdrijven worden opgelost.

    Maar een bultrug kunnen wij met al onze ministeries, goedbedoelende geitenwollensokken deskundologen, de kustwacht, de Koninklijke Marine, de Gemeente Texel, natuurbeheer, helikopters, netten, etc. etc. etc. etc. etc niet redden.

    Een land dat er prat op kan gaan ooit duizenden walvissen te hebben gevangen en verwerkt tot consumptiegoederen als baleinen en margarine, heeft een grote reputatie opgebouwd met het doden van deze weerloze dieren. Maar er eentje redden? Free Willy! Zie hoe het liep.

    Het woord walvistraan heeft dezer dagen een andere betekenis gekregen.

    Theodore van Houten

    17 december 2012 at 09:10


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: