Nieuwe werkelijkheid op een plein is een drama

Wat is drama? Welke onderdelen heeft het nodig om tot een hoogtepunt te komen? Wat verbaast het publiek? Is dit theater of werkelijkheid? Maar is de werkelijkheid niet te flauw om aan te zien? Is het theater zoals we dat kennen van de nieuwe media niet de nieuwe werkelijkheid? Wat moet er verkocht worden? Want verkoop is waarom het draait. Begrijpen we op welke knop we drukken? Hoeveel kost dat eigenlijk? Is dat drama, of niet?

4 gedachten over “Nieuwe werkelijkheid op een plein is een drama

  1. Dit drama had ik al eerder gezien, werkelijk kostelijk. Het dekt wel een zekere triestheid af, omdat er inmiddels veel geweld is tegen welzijnswerkers. Ook wanneer het escaleert hebben ze nagenoeg geen mogelijkheden om dit aan te geven, gezien de represailles die daarop zouden kunnen volgen.

    Like

  2. @GK: het drama ligt voor mij in het verhaal achter dit drama. Blijkbaar heeft de mens behoefte aan drama waarin agressiviteit de kern is.

    Like

  3. @netwerk
    Ja, kostelijk in de uitvergroting. Dat laatste is ook precies het kenmerk van drama. Zoals je al zegt is het antwoord op de escalatie tegen de ambulancebroeders niet makkelijk te vinden. Hier neemt dat antwoord groteske vormen aan. Maar de sluipende, minder groteske antwoorden die hier buiten beeld blijven zien velen als een groter probleem van onze tijd.

    @Jack
    Heeft de mens behoefte aan drama waarin agressiviteit de kern? Zou kunnen. Je kunt er ook het omgekeerde in zien. Dat mensen de agressiviteit beu zijn, maar die klacht alleen nog maar bezwerend kunnen uiten door de uitvergroting die eindigt in geweld. De hedendaagse mens wil ontsnappen aan geweld en loopt het vluchtend in de armen. Als de nieuwe dood in Isfahan.

    Like

  4. @GK: hmmm, we raken hier aan mensbeelden die we als mens hebben. Ik merk en weet dat ik opgevoed ben met het credo van mijn vader – oud Engelandvaarder, BBO commando en saboteur, Korea militair (2 tours) enz, erkend oorlogsheld (geen prettige man) – dat oorlog de natuurlijke staat is tussen groepen mensen. Geloven, nationaliteiten etnische groepen enz. Tot nu toe heb ik geen (mondiale of lokale) signalen gekregen dat hij met die cynische opmerking ongelijk heeft gekregen.

    Wellicht draag ik dat mens, maatschappij en wereldbeeld uit mijn jeugd voor een leven lang mee.
    Hoe dan ook, het lijkt erop dat we het kankergezwel van de dodelijke agressiviteit niet kwijt kunnen raken. Ik weet niet of theater daar veel toe bijdraagt, anders dan het helpen van het verwerken van die tweespalt (zoals ik het zie) in onze ziel.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.