George Knight

Debat tussen links en rechts

Groot-Brittannië trekt de stekker uit het Iraanse Press TV

with 2 comments

De Britse mediawaakhond Ofcom ontnam de Iraanse staatsomroep Press TV gisteren de licentie. Het is Engelstalig en was in Groot-Brittannië op satelliet te zien. De onafhankelijke Britse journalist Phil Rees denkt dat onregelmatigheden aan Iraanse zijde worden gebruikt om het station te sluiten. Zoals de druk door de Iraanse machthebbers op de Canadees-Iraanse Newsweek-journalist en filmmaker Maziar Bahari om te bekennen dat-ie betrokken was bij de ‘groene‘ beweging van 2009. Bahari kwam na 4 maanden vrij.

De sluiting speelt tegen de achtergrond van verhoogde spanningen tussen Groot-Brittannië en Iran. Zoals de bestorming van de Britse ambassade in Teheran in november 2011 in antwoord op aangescherpte Britse sancties. Iraanse veiligheidstroepen grepen niet in. En de recente Iraanse dreiging om de Straat van Hormuz af te sluiten. Volgens Rees is dat de echte reden en gaat het niet om journalistieke redenen. Rees denkt dat de Britse regering een en ander aangrijpt om dit Iraanse tegengeluid voorgoed tot zwijgen te brengen.

In Nederland werd Press TV bekend toen in 2009 de Zwitsers-Egyptische islamoloog Tariq Ramadan het door de gemeente Rotterdam gefinancierde bijzondere hoogleraarschap aan de Erasmus Universiteit moest neerleggen vanwege zijn programma Islam and Life. Ramadan had hiermee het Rotterdamse gemeentebestuur verrast. Rotterdam wilde niet met het Iraanse regime geassocieerd worden. Ramadan vocht het ontslag aan, maar werd in het ongelijk gesteld. De rechter vond in 2010 Ramadans ontslag door Rotterdam rechtmatig.

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. @GK: Ik vind dit soort zaken altijd bijzonder moeilijk om een mening over te hebben. Het gemakkelijkst is om vast te houden aan een soort principieel beleid voor jezelf. In mijn geval zou dat zijn totale vrijheid van meningsuiting. Ik ben een mordicus tegenstander van welke vorm van censuur dan ook, daar waar het gaat om de vrije meningsuiting. Zelfs als die aanwijsbaar bedreigend is voor de maatschappij. Hier kan natuurlijk een hele boom over worden opgezet, wanneer is iets een gevaar voor de veiligheid, maatschappelijke stabiliteit, moraal, enz.

    Ik weet echter niet of ik tijdens een oorlog een principieel tegenstander ben van censuur. Censuur kan dan absoluut noodzakelijk zijn om de eigen strategische positie niet te verzwakken. Tijdens een oorlog gelden natuurlijk ook andere spelregels op het gebed van democratie. Hoewel de democratie op politiek gebied voor mij ook nooit ter discussie staat, weet ik niet of ik dat op uitvoerend niveau op een slagveld of frontlinie ook vind. Ik bedoel, daar waar er strijd wordt gevoerd door ‘generaals’ en ander type oorlogsstrategen lijkt mij op uitvoerend niveau democratie een bepaald gevaar in zich te hebben.

    Waarom nu dit lange en zeer incomplete verhaal?
    Ik weet niet of we niet al in een oorlog met Iran zijn verwikkeld. Ik denk wel dat de Iraanse leiding zich in een (beginnende?) oorlogssituatie waant en daar waarschijnlijk ook gelijk in heeft. Het geluid van de oorlogstrommel vanuit Iran (en trouwens, ook steeds vaker Turkije) wordt met de maand luider. Dit waarschijnlijk omdat de Iraanse leiders zich al onder beleg voelen.

    We zijn voor mijn gevoel al zonder twijfel terecht gekomen een warmer dan koude oorlogssituatie met de niet Arabische Islamitische landen in het MO’en. Landen die tot voor ‘kort’ modern en seculier waren. Landen die vanuit hun Islamitische ideologie voor kracht en ruggensteun richting de Arabische landen kijken. Landen waarvan wij in het westen schijnen te denken dat die aan het democratiseren zijn – iets waar ik anders over denk – maar hun weg nog niet hebben weten te vinden. Landen waarvan het – weer in mijn ogen – lijkt dat er maar twee seizoenen bestaan. Een (zeer korte?) lente en een (extreem lange?) winter.

    Indien de beleidsmakers en militaire strategen in het westen zich geen illusies maken en tot de slotsom zijn gekomen dat ‘for all practical purposes’ we in een staat van oorlog met Iran verkeren, dan vind ik het niet vreemd dat er ook een aanval wordt ingezet met het monddood maken van hun propaganda verspreidende mogelijkheden. In dit geval, de zeker niet vrije – maar door de ondemocratische regering en militaire Iraanse strategen misbruikte – pers de deur te wijzen. Voor ons in het westen is het dan zaak om waakzaam te blijven dat onze eigen pers niet in die stroom wordt meegenomen en er vrije nieuwsgaring en meningsuiting blijft bestaan.

    Ik moet eerlijk bekennen dat ik een zucht van verlichting heb geslaakt toen de affaire met Tariq Ramadan was afgelopen en dat ik een gevoel van een kater heb overgehouden aan het slappe knieën gedrag van een aantal van onze volksvertegenwoordigers in R’dam in die tijd.

    jack pastoor

    22 januari 2012 at 10:58

  2. @Jack
    Ik reageerde toentertijd anders op Tariq Ramadan en bekeek het vanuit een andere hoek. Hij was bijzonder hoogleraar en die staan relatief los van de onderwijsinstelling. Hij was geselecteerd en benoemd door de gemeente Rotterdam en werd daardoor ook betaald. In mijn optiek is de man een vaardige en kundige politicus en prediker, maar geen wetenschapper.

    Jammergenoeg staat de affaire-Ramadan niet op zichzelf. Er zijn in Nederland tientallen bijzondere hoogleraren die de stem van hun betaalmeester spreken. Dat heeft niets met waardevrije wetenschap van doen. Het is op zijn slechts propaganda en op zijn best maatschappelijke verbreding. Daarom slaakte ik een zucht van verlichting toen Ramadan door de Rotterdamse lokale politiek opzij werd gezet. Maar wat een begin had kunnen worden van een brede discussie over bijzondere hoogleraarschapppen werd een discussie tussen voor- en tegenstanders van Tariq Ramadan. Voorspelbaar en saai.

    Ramadan was in dienst van de gemeente Rotterdam ook nog bruggenbouwer die de verschillende bevolkingsgroepen moest verbinden door hun integratie te bevorderen. Dat vond ik vanaf het begin een gotspe. De bevolking van Rotterdam is te divers om die taak bij een islamoloog en prediker neer te leggen. Kortom, in mijn ogen had Ramadan het verkeerde profiel om een succesvol bruggenbouwer te kunnen zijn. Wat ook wel bleek. Hij wist alleen zijn eigen achterban aan te spreken. Men vraagt zich dan ook af wat het toenmalige Rotterdamse gemeentebestuur bezielde om iemand met een scherp profiel als bruggenbouwer aan te zoeken.

    Censuur ja. Press TV censureert en op haar beurt censureren de Engelsen Press TV weer. Oorlog, voorbereidende oorlog of geen oorlog. Maar ik begrijp de uitzondering die je voor dreigende oorlog reserveert. Het is jammer dat de Engelsen zich tot het niveau van Iran hebben verlaagd door het afsluiten van Press TV van de satelliet. Dat huurde het bij Sky.

    George Knight

    22 januari 2012 at 11:40


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: