George Knight

Debat tussen links en rechts

Verplaatsing Armando Museum uit Amersfoort naar …

with 2 comments

BMC-partner Marco van Vulpen wordt per 1 september 2011 de nieuwe directeur van Amersfoort-in-C. Hij volgt Gerard de Kleijn op die sinds 1 oktober 2010 directeur van museumgoudA is. Onduidelijk wordt of Van Vulpen de band met BMC definitief verbreekt. Op de site van Amersfoort-in-C is het persbericht over de benoeming niet te lezen. Onduidelijk blijft welke organisatie het persbericht de wereld in stuurt.

Da’s van belang omdat er een zinsnede in staat die een voorschot neemt op komende ontwikkelingen. Het zegt namelijk: Bij Amersfoort-in-C staat Marco van Vulpen voor de uitdaging om sturing te geven aan een herstructurering van de Amersfoortse musea, die onder andere voorziet in verplaatsing van het Armando Museum naar Utrecht, als onderdeel van een op te richten Museum Oud Amelisweerd. Maar da’s nog maar helemaal de vraag en afhankelijk van financiële haalbaarheid en randvoorwaarden van het behoud van de waarden van het monumentale ensemble.

Onduidelijk blijft wie verantwoordelijk is voor de uitspraak dat Amersfoort-in-C voorziet in verplaatsing van het Armando Museum naar Utrecht. Die wolligheid en indirecte, weinig transparante manier van communiceren is sinds november 2010 een constante in dit dossier. Verkenningen worden als intenties gepresenteerd. Intenties worden tot plannen. Plannen worden tot haalbare plannen. En haalbare plannen worden als feiten gepresenteerd zonder dat de afzenders zich bekend maken.

Van Vulpen suggereerde eerder op 3 juni 2011 in een interview met het AD dat het vertrek van het Armando Museum naar Oud-Amelisweerd zo goed als beslist is. Hij ging zelfs uit van een bedrijfsmodel van zo’n 30.000 bezoekers per jaar. Een volstrekt onhaalbare optie die niet samengaat met de status van een rijksmonument. Directeur Yvonne Ploum van het Armando Museum voegt zich in dezelfde vlucht vooruit met folders en perspectieven.

In Amersfoort is het afgelopen jaar het Armando Museum als zwartepiet doorgeschoven. De gemeente Utrecht lijkt het op te pakken en zegt voorwaarden te formuleren waarvan binnen enkele weken zal blijken hoeveel ze waard zijn. Gemeente Amersfoort wil bezuinigen door het Armando Museum naar een plek buiten Amersfoort te verplaatsen waardoor de structurele subsidierelatie met dit museum vervalt.

De kans dat dit lukt schat cultuurwethouder Barendregt in een overleg met de raad positief in. Maar wie is volgens de wethouder de ontvangende partij? Sinds november 2010 zijn er bestuurlijke plannen om het Armando Museum in landhuis Oud-Amelisweerd onder te brengen, maar da’s wat anders dan de verplaatsing van het Armando museum zoals wethouder Barendregt stelt. Of directeur Van Vulpen.

Een breed Museum Oud-Amelisweerd dat naast andere collecties een deel van de Armando collectie presenteert mist immers de samenhang, de presentatie, de organisatie en het inhoudelijk perspectief van een volwaardig Armando Museum. Zo is de Amersfoortse raad toegezegd. Het is opvallend dat Barendregt de formulering verplaatsing van het Armando museum naar een plek buiten Amersfoort gebruikt. En niet verplaatsing van de Armando collectie

De eigenaar van landhuis Oud-Amelisweerd, namelijk de gemeente Utrecht geeft tot nu toe naar buiten de indruk bestuurlijk zorgvuldig te werk te gaan. Het heeft de commissie Mens en Samenleving gevraagd om vóór 1 september 2011 met een advies te komen dat de museale functie en het cultuurhistorisch behoud in samenhang bekijkt. Ook de Toekomstvisie 2010-2030 Landgoederen Amelisweerd en Rhijnauwen beperkt de mogelijkheden van een middelgrote tot kleine museale bestemming in een rijksmonument.

Binnen twee weken weten we in welke vorm het Armando Museum buiten Amersfoort wordt ondergebracht en hoever de cultuurhistorische voorwaarden daartoe door het openbaar bestuur worden opgerekt. Hopelijk handelt de gemeente Utrecht zorgvuldig met respect voor zowel het rijksmonument Oud-Amelisweerd als de landgoederen. Anders gaat de volgende fase in van deze culturele soap met onzichtbare hoofdrolspelers.

Foto: Detail muurschildering ‘Hier werkt de elite’ van Moritz Ebinger in KAdE Amersfoort

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Beste George Knight,
    ik lees je berichten met veel belangstelling. In dit kader wil ik je wijzen op het bidboek dat mw. Ploum, directeur van het Armandomuseum heeft geschreven. Het bidboek is bedoeld om fondsen te werven. Het is een fraai voorbeeld van wishfull thinking, dus hoe verkenningen omgevormd worden tot intenties en ineens haalbare plannen lijken te zijn, terwijl dat nog volstrekt niet zeker is. En het is ook zeer de vraag hoe deze plannen zich verhouden tot het kwetsbare interieur van zowel het landhuis als het koetshuis.
    Het bidboek is te lezen via de link:
    http://www.armandomuseum.nl/uploads/pdfs/bidboek%20webversie%201-7-2011.pdf.
    Met vriendelijke groet,
    Anneke Visscher

    Anoniem

    18 augustus 2011 at 10:45

  2. @Anneke
    Bedankt voor je verwijzing naar het bidboek. Het was me bekend en ik had het zelfs in gedachten toen ik hierboven de opmerking maakte: Directeur Yvonne Ploum van het Armando Museum voegt zich in dezelfde vlucht vooruit met folders en perspectieven. Het is zeker een exercitie in wishfull thinking.

    Toch heb ik enig begrip voor mw. Ploum die niet goed weet wat de toekomst voor haar Armando Museum brengt. Ze kan zich niet veroorloven om op haar handen te zitten. Dan verliest ze tijd. In Amersfoort is ze eerder aan het lijntje gehouden door de lokale politiek die beloften net zo makkelijk inslikte alsof het een kinderasperientje was. Zo’n lijdensweg wens je niemand toe.

    Het is logisch dat iemand als mw. Ploum onder het mom van ‘dat zal me geen tweede keer gebeuren’ vervolgens in de overdrive schiet. Samen met haar partner en directeur van het Centraal Museum bedenkt ze een plannetje om herhaling te voorkomen en het initiatief naar zich toe te trekken. Partners worden warm gemaakt met mooie verhalen. Ze worden erin getrokken met beloften en halve waarheden. Aan de details komt niemand toe. De eigen intentie en de opportunity telt, niet de feiten.

    Binnen de logica van de projectgroep die uit drukke bestuurders bestaat aan wie niet meer dan een hoofdlijn wordt verteld, wordt een verkenning een intentie, wordt een intentie een plan, wordt een plan een haalbaar plan en wordt een haalbaar plan een feit. Dat vervolgens in de lokale pers wordt geplaatst die door personeelsgebrek en organisatie weinig kritisch vermogen kent.

    Zo werkt in de praktijk het omzeilen van politieke en publicitaire verantwoording. Het Armando Museum brengt het mechanisme tot grote hoogte, maar lijkt alleen de tegenstand en de complexiteit van Oud-Amelisweerd wat onderschat te hebben. Uiteindelijk wist mw. Ploum evenmin waarover ze echt praatte.

    Dat bij zo’n project dus wat geheimzinnigheid, bestuurlijke onzorgvuldigheid en oprekken van de waarheid past is de collateral damage die ingecalculeerd wordt door de initiatiefnemers. Het is alleen jammer dat die altijd weer op het bordje van anderen terechtkomt. Maar daar kan een directeur zoals mw. Ploum die geen tweede keer het bos ingestuurd wil worden zich natuurlijk niet meer druk om maken. Ze moet vooruit. Hoe dan ook.

    George Knight

    18 augustus 2011 at 12:46


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: