George Knight

Debat tussen links en rechts

Landhuis Oud-Amelisweerd verdient passende huurder

with 13 comments

Er is nooit een goede afweging gemaakt over de ideale bestemming van landhuis Oud-Amelisweerd, tevens is nooit een goede afweging gemaakt over de ideale bestemming van het Armando Museum. Dat wringt naar twee kanten.

Gesprekspartners Amersfoort-in-C/BMC, provincie Utrecht, gemeente Utrecht, gemeente Amersfoort, Centraal Museum en Armando Museum plus aanvullende stichtingen doorkruisten eind 2010 de evaluatie van de bijna afgeronde restauratie van zomerverblijf Oud-Amelisweerd met hun overval er een Armando Museum te huisvesten. In de publiciteit ging men voorbij aan alle kanttekeningen zoals de gemeente Utrecht die in een besluitenlijst van 31 mei 2011 formuleerde.

Kanttekeningen zijn 1) de aantasting van de monumentale waardes van het Landhuis; 2) de optie om het ensemble te verkopen; 3) nog niet uitgewerkte en vastgestelde financiële afspraken met Amersfoort, Amersfoort in C en de Provincie; 4) mogelijke niet haalbaarheid van de vestiging van de Armandocollectie en het vinden van een andere exploitant; 5) financiële risico’s die nog niet volledig in kaart zijn gebracht; 6) de huurprijs voor een toekomstige exploitant.

Op de eerste aspecten ben ik eerder ingegaan, zie tag Armando Museum. Ik beperk me nu tot de laatste drie. De frase Indien vestiging van de Armandocollectie niet haalbaar blijkt dient een andere exploitant gevonden te worden is merkwaardig. In dezelfde besluitenlijst praat men over de planvorming van het museum Oud Amelisweerd met daarin de huisvesting van de Armandocollectie in Oud Amelisweerd.

Wat opvalt is dat Museum Oud-Amelisweerd in de bestuurlijke sfeer en de publiciteit nauw verknoopt blijft met het Armando Museum en de Armandocollectie. Dat wordt ondersteund in de publiciteit van het Armando Museum dat een fotosimulatie toont waarin de eigen huisvesting in Oud-Amelisweerd al een feit is. Zie foto hierboven. Dat past niet bij een evenwichtige en open besluitvorming die zegt dat nog vele opties mogelijk zijn. Het Armando Museum suggereert dat het een gelopen race is.

Hier wreekt zich het feit dat het Armando Museum als rattenvanger van Hamelen de anderen een bestuurlijke fuik heeft ingelokt. Enkel en alleen naar de huisvesting in Oud-Amelisweerd is opdracht tot onderzoek gegeven. Naar allerlei andere opties is nooit onderzoek verricht, zoals landgoed Beverweerd in Werkhoven, paleis Soestdijk of het Raf-Staffhorstgebouw in Utrecht. De eindrapportage van het onderzoek naar Oud-Amelisweerd is naar mijn weten niet openbaar gemaakt.

Antwoord waarom dat zo is gaat over geld. Beverweerd kost 8 miljoen, opknappen Soestdijk al gauw 90 miljoen en het Staffhorst-gebouw kost meer dan 5 miljoen. En dan heeft men een opgeknapt gebouw en nog geen museum met beveiliging, inrichting en klimatisering. Soortgelijke monumentale lokaties kosten al snel tussen de 5 en 10 miljoen. Maar wat kost Oud-Amelisweerd het Armando Museum eigenlijk?

Wat wordt de huidige huurprijs van het Armando Museum dat in naam een Museum Oud-Amelisweerd wordt genoemd? De besluitenlijst zegt dat de huurprijs voor een komende exploitant nog niet is vastgesteld. Wordt dat een marktconforme prijs of niet? Of subsidieert en scheldt eigenaar gemeente Utrecht een huurprijs van tonnen per jaar in een beweging kwijt?

Waarom heeft de gemeente Utrecht nooit een open inschrijving voor andere initiatieven gehouden? Bijvoorbeeld op wetenschappelijk, cultureel of natuur & milieu gebied? Waarbij het grootste bezwaar van het Armando Museum is dat het op gespannen voet staan met de monumentale waarde van landhuis en landgoed. Volgens directeur ad interim Van Vulpen van Amersfoort-in-C mikt het Armando Museum in Museum Oud-Amelisweerd op ten minste 30.000 bezoekers per jaar.

De verfunning van de landgoederen is sowieso een dreiging. Nationale Waterliniecentrum Fort Vechten ligt op loopafstand van de landgoederen en verwacht vanaf 2013 een bezoekersstroom van 100.000 bezoekers. De Hollandse Waterlinie projectorganisatie heeft grootste plannen die de aard van het gebied niet ongemoeid laten. Het bureau Must ontwerpt een gebied dat volledig van karakter wordt veranderd en eindigt in een pretpark.

De druk op het gebied Amelisweerd in combinatie met de ontsluiting van landgoederen richting Utrecht geeft aan hoe wankel het evenwicht is. Als men consequent kiest voor rust en natuur dan passen daarin geen grootschalige projecten die veel bezoekers trekken. Da’s een reden te meer om het Armando Museum of een museum met de ambitie van 30.000 bezoekers niet in landhuis Oud-Amelisweerd te huisvesten. Nog los van het feit dat een rijksmonument dat niet aankan.

Een en ander pleit ervoor om Museum Oud-Amelisweerd te laten zijn wat de naam suggereert te zijn. Namelijk een museum dat de historie van 18e en 19e eeuwse landgoederen toont. Het cultuurhistorisch zeldzame en kwetsbare landhuis Oud-Amelisweerd verdient een goede afweging over de bestemming. Nu de restauratie is afgerond is het eindelijk tijd voor een goede afweging over de bestemming. Zodat het Armando Museum dat op eigen kracht ook eindelijk eens kan gaan doen.

Foto: Armando Museum in landhuis Oud-Amelisweerd?

Advertenties

13 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Uiteraard wordt die huurprijs marktconform. Wat heeft de restauratie ook alweer gekost? Die kosten hebben in de hand gewerkt dat er nu een draagkrachtige huurder in moet, en daarmee een intensief gebruik.

    Ken je de recente geschiedenis van Fort Pannerden? Daar heeft een groep mensen door jarenlange strijd (letterlijk: het fort werd in 2006 door het leger ontruimd) het voor elkaar gekregen dat de overheid overstag is gegaan: geen high-brow gedoe, maar cascoherstel en een kleinschalig museum.

    Joke Mizée

    25 juni 2011 at 19:26

  2. @Joke
    Uiteraard wordt die huurprijs marktconform.

    Jij weet meer dan ik. En dan ga ik niet uit van vestzak-broekzak financien van de gemeente Utrecht. Waarop baseer je dat de huurprijs marktconform wordt. Ook voor de huisvesting van de Armando collectie?

    Geschiedenis Fort Pannerden ken ik niet. Naar mijn idee is bij Oud-Amelisweerd het omgekeerde aan de orde. Ofwel, juist het tegenovergestelde van de basis die optreedt.

    George Knight

    25 juni 2011 at 21:18

  3. Ik durf er wat om te verwedden, omdat alles tegenwoordig marktconform is of wordt – of het nou publiek of particulier eigendom is. Ik weet niet wat je bedoelt met “vestzak-broekzak” maar zo zie ik het meestal als de subsidie de huisvestingskosten dekt (althans zolang een pand nog in overheidshanden is). Dat ‘mag je zo niet zien’ maar ik doe het toch – maar bedoelde jij dat ook?
    Die bruidsschat van Armando is immers bedoeld voor de vaste lasten, dus die zullen echt niet symbolisch zijn.

    Joke Mizée

    25 juni 2011 at 23:22

  4. @Joke
    Met vestzak-broekzak bedoel ik dat de verhuurder een hoge prijs vraagt voor het gebouw en tegelijk voor dat zelfde bedrag subsidie geeft. Wat jij dus ook bedoelt. Wat betekent marktconform dan nog? Als het allemaal al duidelijk was en uitonderhandeld zou het niet als kanttekening op de besluitenlijst van de gemeente Utrecht hoeven te fungeren.

    Ik ben het niet met je eens dat alle partijen hetzelfde denken over de besteding van de zogenaamde bruidsschat van de gemeente Amersfoort. De wethouder van Amersfoort was er in elk geval niet eenduidig over. Zoals het nu gecommuniceerd wordt is die bruidsschat niet uitsluitend voor de vaste lasten bestemd. Het lijkt erop alsof bedragen voor meerdere doelen worden ingezet om een groen licht te forceren. Een welbekende truc bij projecten die eerst laag begroot worden om in een latere fase met overschrijdingen te eindigen. Op 15 juni schreef ik over de Amersfoortse raadsvergadering van 14 juni:
    https://georgeknightlang.wordpress.com/2011/06/14/bruidschat-armando-museum/#comments

    Wethouder Barendregt verklaart dat de steun van 1 miljoen euro als het ware de opgetelde steun van komende jaren voor de exploitatielasten is. Maar tevens suggereert ze dat de bruidsschat van 1 miljoen dient om de lastige huisvesting in een rijksmonument van hoge cultuurhistorische waarde mede mogelijk te maken. Dat vraagt iets van de huisvesting en de randvoorwaarden voor een rijksmonument. (..)

    Dit klinkt op zijn minst tegenstrijdig, want het geld kan maar aan een doel besteed worden. Wordt de 1 miljoen euro van Amersfoort nou bestemd voor de inrichting van bijvoorbeeld een dure klimaatinstallatie of een kleine verbouwing of is het bestemd voor de exploitatie? Als het voor de inrichting dient, dan wordt er geld naar voren geschoven dat aan de exploitatie onttrokken wordt. Vraag is of dat bedrijfseconomisch verstandig is.

    George Knight

    25 juni 2011 at 23:41

  5. Leiden verkoopt op dit moment al zijn panden, inclusief monumenten. Het onderhoud is te duur en alle (rijks)monumentensubsidies zijn vrijwel opgedroogd. Wat de stad nog in bezit heeft, wil men niet kostendekkend verhuren maar marktconform, obv de prijs bij verkoop. Nonprofit of niet, maakt niet uit. Eenmaal verkocht is de prijs sowieso vrij, want er is geen huurbescherming zoals bij woningen. Bij ons biedt men bij voorkeur ruimte tegen de m2-prijs van kantoren(!) aan aan organisaties zonder inkomsten (de Voedselbank bv.), in ruil voor subsidie.

    Maar goed, in Leiden zijn ze achterlijk dus da’s geen goed voorbeeld. Volgens een andere definitie van marktconform is de prijs afhankelijk van de functie – waar heb je anders bestemmingsplannen voor? Dus voor een pand met een maatschappelijke bestemming rekent men een maatschappelijk tarief, en dat geldt dan als de ‘marktconforme prijs voor ateliers’, bv. Dat scheelt nogal, nl. een factor 3 (ex BTW).

    Maar zo’n aangepast tarief berekent men beslist niet aan musea. Dat zou geen gezicht zijn. Dus dat gaat al gauw over zulke schokkende bedragen, dat men er liever niet over nadenkt. Maar in nieuwe situaties ontkom je er niet aan om de huurprijs te verzilveren (dat is ook wenselijk, ivm de belasting).

    Dus dan krijg je de befaamde PM-post: dat bedrag daar hebben we het nog wel over (want er moet wrsl. ook weer subsidie tegenover staan). Aangezien het broekzak-vestzak is, maakt het per saldo niet zoveel uit wat je doet.

    Maar in alle gebouwenkwesties die ik de laatste jaren heb gevolgd, werd dat gaandeweg juist een probleempost. Zo’n verbouwing moet meer en meer uit de toekomstige exploitatie terug worden betaald. Meestal niet door verhoging van de subsidie, maar door commerciële(re) activiteiten.

    Ik ben trouwens gewend om de term ‘exploitatie’ als synoniem voor de beheerskant te gebruiken. Bij podiumkunsten vallen de kosten van de programmering nl. meestal weg tegen de inkomsten (de recette). Geen van de mindere goden bij ons krijgt programma-subsidie. Ook wordt vaak een knip gemaakt tussen de beheers- en de productiekant in 2 aparte organisaties, waarbij alleen de eerste zaken doet met de gemeente. En los daarvan zijn vaste lasten in de afgelopen decennia een steeds groter deel van de begroting uit gaan maken. Bijna alles gaat in de stenen zitten, en dat is een groot probleem.

    Joke Mizée

    26 juni 2011 at 00:25

  6. @Joke
    We zijn het eens over de gevaren van vestzak-broekzak en het loszingen van de realiteit. Onder exploitatiekosten versta ik alle structurele kosten om een organisatie te laten draaien. In tegenstelling tot projectkosten die incidenteel en ad hoc zijn. Deze laatste kosten zijn veel makkelijker te financieren. Bij vele organisaties (cultuur, goede doelen) loopt het spaak op het rondkrijgen van de exploitatie. Want de elasticiteit maakt dat de inkomsten slechts gering kunnen stijgen. Dat vangt nooit de stijging van de kosten op.

    George Knight

    26 juni 2011 at 11:12

  7. Misschien wordt het wel een geweldig mooi museum, in een prachtige omgeving, het stond maar te vervallen en waarom zo’n mooi gebouw niet gebruiken voor de Armando collectie? Het kan toch ook met veel liefde worden aangepast? Het gaat gewoon gebeuren, dus laten we nou afwachten wat het wordt.

    Annemarie

    12 juli 2011 at 13:54

  8. @Annemarie
    Hoe komt u erbij dat het op vervallen staat? Integendeel, landhuis Oud Amelisweerd is recent met veel liefde voor het cultureel erfgoed door deskundige en enthousiaste mensen gerestaureerd. Kortom, juist toen het moment gerealiseerd was om een nieuwe start te maken werd het restauratieproject eenzijdig gekaapt voor het Armando Museum.

    Waarop baseert u het idee dat het Armando Museum in Oud-Amelisweerd sowieso gerealiseerd gaat worden? Dat klinkt me bestuurlijk onzorgvuldig in de oren. Er zijn strenge randvoorwaarden omschreven voor landhuis en landgoed. Betrokken bestuurders zeggen die te zullen respecteren. De gemeente Utrecht zegt het rijksmonument Oud-Amelisweerd en de waardevolle landgoederen in de gaten te houden.

    Maar ik ben het met u eens dat de lobby voor het Armando Museum achter de schermen een sterke partij speelt. Men schermt zich vakkundig af van de openbaarheid en geeft tussentijds geen verantwoording. Openbare rapporten blijken niet openbaar. Een latere analyse zal uitwijzen op welke plekken zoal de spelregels geschonden zijn.

    Nog steeds hebben betrokkenen hun keuze voor het Armando Museum in Oud-Amelisweerd niet geloofwaardig beredeneerd. Want logisch is het niet om de collectie van deze 20ste eeuwse kunstenaar te huisvesten in een 18de eeuws rijksmonument. Armando verdient een industriele of romantische omgeving, geen neo-classicistische plek die ongeveer het meest van alle denkbare plekken haaks staat op zijn gedachtengoed. Maar op dit niveau weet de projectgroep niet te redeneren. Het zijn eerder bestuurlijk opportunisme en toevalligheden die de keuze voor de plek bepalen. Kortom, de logica voor deze plek is nog steeds niet aangetoond. Da’s ook logisch, want die bestaat gewoonweg niet.

    George Knight

    13 juli 2011 at 10:49

  9. U vindt het niet logisch dat het werk van Armando wordt getoond in een neo-classicistische omgeving. Een persoonlijk mening lijkt me.
    Ik heb ook een persoonlijke mening: ik vind dat het werk van Armando prima tot zijn recht komt in een neo-classicistische omgeving. Het Armandomuseum gevestigd in een neo-classicistische hallenkerk was zo’n omgeving.

    Herman

    13 juli 2011 at 14:37

  10. Oud-Amelisweerd is opgeknapt omdat men al jaren bezig is er een bestemming voor te vinden. Nu is die bestemming er, namelijk de Armando collectie, die ook in Amersfoort in een neo-classicistische omgeving hing, nl. de Elleboogkerk en daar meer dan uitstekend tot zijn recht kwam. Waarom bent u toch zo tegen Armando’s kunst in OAW? Wat zou u er dan liever in gezien hebben? Het behang blijft behouden, ik neem aan dat alle regels zullen worden gerespecteerd, en ik denk dat Armando’s kunst daar goed tot zijn recht komt. Ik baseer mijn idee dat het een zekere zaak is dat de collectie daar komen zal omdat men in tijden van bezuiniging niet zo lang praat over de herhuisvesting als men er tegen zal gaan stemmen op het laatste moment. Ik denk dat het echt wel door gaat. Bestuurlijk onzorgvuldig zoals u zegt is het feit dat de Gemeente Amersfoort het Armando Museum laat vertrekken uit Amersfoort, na een brand waar zij niets aan konden doen. De Elleboogkerk wordt binnenkort opgebouwd en wat gaat daar mee gebeuren? Komen er flats in, of een tapijthal? Een disco wellicht? Ik ben het met u eens als u zegt dat Armando in Bunnik geen verleden heeft, maar wel in Amersfoort. Het gedachtengoed van Armando is mij niet bekend, maar ik denk dat hij liever in OAW exposeert dan dat zijn kunst verloren gaat voor de liefhebbers.

    Annemarie

    14 juli 2011 at 14:49

  11. @Herman
    We hebben allen onze eigen kijk op de zaak. Maar dat betekent niet dat alle meningen uitwisselbaar zijn. We zijn het er denk ik over eens dat het werk van Armando een passende plek verdient. Juist daarom kom ik terecht bij een industriele (Zero) of een romantische ( ‘Duits’ werk) omgeving. In het postmodernisme valt alles met alles te combineren, maar waarom het zo ingewikkeld maken als het makkelijk kan? Ik zie een neo-classicistische plek niet als direct voor de hand liggend en logisch voor het tentoonstellen van de Armando-collectie.

    @Annemarie
    Ok, we zijn het erover eens dat landhuis Oud-Amelisweerd gerestaureerd is, niet in vervallen toestand verkeert en klaar is voor een nieuwe bestemming. Ik vind het ongelukkig dat zonder brede evaluatie over die bestemming enkele betrokkenen met onaanvaardbare belangenverstrengeling elkaar de bal toespelen en zo een zorgvuldige afweging hebben verstoord. Ik wees eerder op de mogelijkheid om met de bestemming aan te haken bij de 18de eeuw, het Chinees behang en de landhuizen. Als je zo redeneert vallen vorm en inhoud samen. Da’s met Armando niet het geval. Maar er zijn nog meer opties die meer voor de hand liggen dan het huisvesten van de Armando Collectie.

    Deze hele affaire is een voorbeeld van onzorgvuldig bestuur en verregaand opportunisme. De media zwijgen. De gemeente Amersfoort wil bezuinigen omdat het vindt dat het een te ruime culturele jas draagt en exporteert de eigen problemen naar elders. Een Utrechtse museumdirecteur die Oud-Amelisweerd beheert neemt samen met zijn partner die directeur van het Armando Museum is de binnenbocht en slaat alle discussie dood. Gevolg is dat slechts de haalbaarheid van een enkele locatie voor het huisvesten van het Armando Museum wordt onderzocht. Allerlei kandidaat-locaties in Midden-Nederaland worden niet onderzocht. Ofwel, men zet alleen in op Oud-Amelisweerd. Is dat niet merkwaardig? Waarom onderzoekt men slechts de haalbaarheid van een bepaalde locatie? Ik kom er op het eind op terug.

    Oud-Amelisweerd is een rijksmonument met zeldzaam Chinees behang dat zelfs een Chinese minister die het onlangs bezocht tot uitroepen van bewondering bracht. Kortom, het cultureel erfgoed van landhuis en inrichting is zeldzaam en geclassificeerd en verdient zorgvuldige behandeling. Anders gezegd, de collectie van Armando kan overal ondergebracht worden, maar het landhuis Oud-Amelisweerd kan niet verplaatst worden en is te zeldzaam om op te offeren. Zeker omdat de huisvesting van Armando niet gedwongen en logisch is. Het is uit opportunisme van enkele betrokkenen tot stand gekomen maar kent geen innerlijke noodzaak.

    De initiatiefnemers denderden in november 2010 met een stoomwals door de publiciteit en publiceerden persberichten waarin ze al vooruitliepen op de uitkomst van het haalbaarheidsonderzoek. Ze zagen zich al in Oud-Amelisweerd zitten. Maar zo simpel was het niet. Nu heeft men de strikte opzet van het Armando Museum al moeten laten vallen en praat men over een Museum Oud-Amelisweerd dat onder andere een Armando Collectie huisvest. Het valt te bezien hoe kosmetisch dat is.

    Een en ander staat overigens haaks op de belofte van het Amersfoortse college dat de raad had beloofd dat het Armando Museum uit de Elleboogkerk verplaatst zou worden. Dat gebeurt nu dus niet meer. Het is in mijn ogen merkwaardig waarom de Amersfoortse raad het college niet aan haar belofte houdt. Waarschijnlijk zijn zowel college als raad allang blij dat de Armando Collectie Amersfoort verlaat. En de kosten die dat vraagt. De Amersfoortse raadsleden laten zich om de tuin leiden en doen net alsof wij dat niet doorhebben en zien.

    Landhuis Oud-Amelisweerd is van origine een zomerverblijf. Een buitenplaats die alleen in de zomer werd bewoond. Een door en door koel en koud huis. Ik heb de afgelopen jaren de verschillende bewoners die op de eerste verdieping woonden ’s winters regelmatig bezocht en ik kan zeggen dat het niet warm te stoken valt. Anders gezegd, het zomerverblijf is ook infrastructureel geen logische plek om er ’s winters activiteiten te houden. Dat kan alleen met technische ingrepen die miljoenen aan klimaatinstallaties vergen. Maar dat tast het monumentale karakter van het landhuis weer aan.

    Volgens zeggen van Marco van Vulpen van organisatiebureau BMC Groep die ad interim directeur van Amersfoort-in-C is moet een Museum Oud-Amelisweerd jaarlijks minimaal 30.000 bezoekers kunnen trekken. Da’s een uitspraak van een man die werkt voor een bedrijf dat adviseert voor de publieke sector en zeer nauwe banden met de gemeente Amersfoort heeft. Behalve de belangenverstrengeling tussen de directeuren van Centraal Museum en Armando Museum bestaat er dus in deze kwestie ook belangenverstrengeling tussen BMC, het Amersfoortse college en Amersfoort-in-C. Er valt nauwelijks te determineren wie nog namens wie spreekt, hoe de geldstromen lopen en wie de beslissingen neemt. De cultuurwethouder of BMC?

    Voor het uitbaten van een museum in Oud-Amelisweerd zet Van Vulpen dus in op 30.000 bezoekers. Misschien om uit te komen op 20.000. Maar de aard en karakter van het rijksmonument Oud-Amelisweerd laten zo’n grote bezoekersstroom niet toe. Diverse onderzoeken naar de klimatisering en de kwetsbaarheid tonen aan dat grootschaligheid niet bij een bestemming als Oud-Amelisweerd past. Dat was vanaf het begin duidelijk en is genegeerd door betrokken bestuurders. Men hoopte ongetwijfeld een technische truc te vinden. Nog los van de winters wanneer er zoveel graden bijverwarmd moet worden dat het gebouw aangetast wordt. Kortom, het gezond uitbaten van een middelgroot museum in Oud-Amelisweerd valt niet te combineren met het behoud van het cultureel erfgoed van dit rijksmonument.

    Ik kan nog langer doorgaan om uit te wijden over alle bestuurlijke onzorgvuldigheden, tunnelvisies, belangenverstrengelingen, tegenstrijdigheden en onlogische beslissingen. Onderliggend en verborgen is uiteindelijk een financieel belang. De keuze voor Oud-Amelisweerd was bedoeld als een gratis ritje voor het Armando Museum. Maar door de voorzieningen die sowieso aangebracht zullen moeten worden als het doorgaat bestaat dat gratis ritje allang niet meer. Door het prestige van de betrokkenen en het gokken op slechts een paard zijn er geen alternatieven onderzocht. En waarschijnlijk is het ritje op kosten van de gemeenschap nog steeds goedkoper dan het moeten huren van een locatie op de commerciele markt. Oplopende kosten zijn dan ook de relevante hindernis om het project alsnog niet door te laten gaan. Maar dan moet de rapportage ervan wel in alle eerlijkheid gebeuren. Of ooit werkelijk alle kosten in de openbaarheid in rekening zullen worden gebracht valt echter te betwijfelen gezien de voorgeschiedenis van dit traject. Betrokkenen vermijden immers angstvallig de openbaarheid. Het is een spookproject in een spookhuis. Enfin, dan heeft de gemeente Utrecht straks ook haar eigen Betuwe-lijn om trots op te zijn. Maar men was gewaarschuwd.

    George Knight

    14 juli 2011 at 17:04

  12. ze zijn trouwens nu nog steeds bezig (of alweer) met het restaureren van oud-Amelisweerd, ik liep er laatst langs en het stond nog steeds in de steigers (met zo’n oranje doek er voor).

    goed dat je hierover schrijft trouwens, toen het VKblog nog bestond heb ik wel eens onder je blog gereageerd (dat over de komst van het Armando museum naar Oud-Amelisweerd ging).

    Ik ben zelf tegen de komst van het museum naar het landgoed, het is er al druk genoeg in het gebied en het kan het mijns inziens niet echt aan! Er komen jaarlijks zo’n 1,2 miljoen bezoekers naar Amelisweerd las ik ergens. Er is geen goed OV voor de komst van een museum en het is druk zat op de wegen daar! (Koningsweg).
    En in het gebouw (Oud-Amelisweerd) ben ik zelf helaas nog niet geweest, maar ik denk dat ze dan beter een iets andere bestemming kunnen kiezen, waarom stond het al die jaren zo wat leeg en moet er nu dan opeens een museum komen waar 40.000 of 30.000 bezoekers per jaar verwacht worden?

    Moet wel eerlijk zeggen dat ik het bidboekje er best wel mooi uit vond zien.

    de gemeente Utrecht kan verder het geld beter besteden, en wellicht is er in amersfoort of elders wel een betere en goedkopere plek voor het museum.

    helena

    28 oktober 2011 at 21:47

  13. @Helena
    Je naam kan ik me zeker nog herinneren. Nee, goed openbaar vervoer naar het gebied is er niet. Maar het is een misverstand dat het landhuis al die jaren leeg stond. Er waren steeds activiteiten, maar kleinschalig. Maar je zult begrijpen dat een grootscheepse restauratie niet echt samengaat met ruime openstelling. Dus dat laatste werd gewoon even opgeschort. En toen kwam dat Armando Museum dat een bloem zag die het voor anderen dat deden wilde plukken. En de eigenaar, te weten Utrecht liet het toe. De beste plek voor het Armando Museum is de Elleboogkerk. Da’s een passende schaal. Alle misverstanden en onzin heb ik vandaag in een andere posting op een rijtje gezet:
    https://georgeknightlang.wordpress.com/2011/10/28/verhuizing-armando-museum-naar-oud-amelisweerd-in-10-raadsels/

    George Knight

    28 oktober 2011 at 22:01


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: