Nogmaals Tariq Ramadan: retoriek van de duivel?

Er worden conclusies getrokken uit de opstand in Noord-Afrika. Zo zou Geert Wilders bij democratisering geen spookbeeld meer hebben om tegen te trappen. Mensen als Bertus Hendriks zeggen dat in Egypte eerder een Turks dan een Iraans model te verwachten valt. Weer anderen zeggen dat Turkije onder de conservatieve AK-partij afglijdt naar een politiestaat en geen lichtend voorbeeld is. De Moslimbroederschap gaat zich organiseren als politieke partij. Tariq Ramadan komt weer in beeld. Of eerder schuift het beeld naar hem en zijn factie toe.

Ramadan werd in 2007 door een meerderheid in de Rotterdamse raad aangesteld als bijzonder hoogleraar en bruggenbouwer. Later is mede door onhandig manouevreren van burgemeester Cohen die erover in aanvaring kwam met zijn Amsterdamse PvdA-fractie, het begrip compenserende neutraliteit in diskrediet geraakt. Een strategie die trachtte overheidssteun te geven aan een gematigde islam. Dat beschadigde Ramadan omdat hij daar als representant van gezien werd.

Het tij verliep en de sfeer sloeg om. Het vertrouwen in het optuigen van een gematigde islam nam af. Onder druk van rechts, maar ook door vernieuwd inzicht bij delen van links. Wat evenmin hielp was dat het Rotterdamse bruggenbouwer-project geen eigen dynamiek kreeg. Het leverde buiten een kring van betrokkenen weinig op. De 173 nationaliteiten in Rotterdam voelden zich onvoldoende betrokken bij deze moslim die moslim bleef en zijn identiteit als moslim voorop bleef stellen. Dat laatste hielp niet om een brug te bouwen naar niet-moslims.

Ramadan had nooit brede steun. Een magere basis die ooit moest breken. Zijn onderbouwing ontbrak. Hij ontmoette ongenuanceerde tegenstand, maar het was niet uitsluitend aan de ander te wijten dat dat gebeurde. Ramadan heeft door eigen gebrek aan souplesse, empathie en begrip voor de Nederlandse heterogeniteit het de Rotterdamse politiek moeilijk gemaakt. Karakterologisch had-ie achteraf gezien het verkeerde profiel voor een rol als bruggenbouwer. Niet de dolken in zijn rug, maar de watjes in zijn oren waren het probleem.

Kan Ramadan een representant van een gematigde islam zijn? Omkeringen verhullen de waarheid. Is zijn houding tegenover homosexuelen nou haatspraak, of een gevolg van haatspraak? Interessant is dat Mohamed ElBaradei in de race voor president is gestapt. Zijn voorwaarde is dat de grondwet niet wordt aangepast zoals het plan is, maar volledig wordt herschreven. Zodat de islam naar de moderniteit wordt gebracht. Het antwoord op deze voorwaarde toont het ware gezicht van de Moslimbroeders. En van Tariq Ramadan.

Foto: Devils on the Doorstep van Jiang Wen, 2000

Een gedachte over “Nogmaals Tariq Ramadan: retoriek van de duivel?

  1. Pingback: Nieuwe stemmen in de Europese islam. Waarom zijn er zo weinig? | George Knight

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.