George Knight

Debat tussen links en rechts

Posts Tagged ‘Irak

Na oorlog komt rouw

with 5 comments

A 7671-1

Vandaag 23 juli 2014 is het in Nederland een dag van nationale rouw voor de slachtoffers van de ramp met de MH17 van Malaysian Airlines. Voor het eerst sinds 1962 toen prinses Wilhelmina stierf. Nederland gedenkt en staat stil. Als een dief in de nacht kwam de oorlog afgelopen donderdag naar Nederland. Zoals de oorlog de afgelopen tijd ook naar Oekraïne, Syrië, Irak, Zuid-Soedan, Israël en de Palestijnse gebieden kwam. Of naar internet als dat als een apart continent beschouwd wordt. Hoe die brandhaarden heten waar mensen elkaar de koppen inslaan is bijzaak. Ze wisselen van naam. Ze heten soms Duitsland, Bosnië, Libanon of Angola, dan weer Honduras of Libië. Oorlog is intelligente domheid. Oorlog is doordachte absurditeit met grove middelen. Krijg is emotie. Daarna wacht herstel en wordt beterschap beloofd. Steeds weer. Ons mensen past treurnis.

Foto: Kazimir Malewich, ‘Suprematistische compositie (met blauwe driehoek en zwarte rechthoek)‘, 1915. Collectie Stedelijk Musuem Amsterdam.

Demonstratie in Den Haag over ISIS: moslims tegen moslims

with 5 comments

2597614

Zo’n 250 voornamelijk sjiietische moslims demonstreerden vandaag in Den Haag tegen het terrorisme. Niet dat van de ETA, de Molukkers, de IRA, de FARC, de RAF, de Rode Brigades, het Japanse Rode Leger of Lichtend Pad, maar het terrorisme van de soennitische moslims van ISIS. Dat was de directe aanleiding. Dus mensen die zich beroepen op de islam demonstreerden tegen mensen die zich beroepen op de islam. Moslims tegen moslims. Demonstranten spraken zich uit tegen ‘de zieke ideologie van terreur’ en riepen het Nederlandse parlement op om sympathiebetuigingen aan ISIS en Al Qaida strafbaar te stellen. Ze lieten op spandoelen weten dat ‘Terrorisme geen geloof kent’ en dat ‘Mens(elijk)heid tegen terrorisme’ is.  Gelijk hebben ze, maar hun demonstratie was minder verhullend en hoogdravend geweest als ze gewoon hadden gezegd waarvoor ze de straat waren opgegaan: ‘Sjiieten tegen Soennieten’. Zo eerlijk en rechtdoorzee kan protest ook zijn.

Foto: Demonstratie tegen terrorisme, Den Haag, 29 juni 2014. Credits: Jade van Doornik

Shavit hoopt op vrede Israël. Dankzij chaos Arabische landen?

with 7 comments

495172694

Twee berichten. In Irak is meer dan 90% van de 40.000 inwoners van Qaraqosh op de vlucht geslagen, aldus het Katholiek Nieuwsblad. Inwoners van deze merendeels katholieke stad bij Mosoel vrezen de jihadisten van ISIS met hun reputatie van meedogenloosheid. De linkse Israëlische journalist Ari Shavit zegt in NRC in een interview met Hendrik Spiering: ‘Ik heb Arabische vrienden die zeer kritisch staan tegenover Israël, maar als ze om zich heen kijken weten ze: het is voor hen beter in Nazareth te leven onder een zionistisch regime dan in Damascus onder de Arabische nationalisten. Het wordt niet hardop gezegd, het is een taboe. En hun politieke leiders en radicale intelligentsia verzwijgen het. Maar het heeft een kalmerend effect.

Deze commentator voor het links-liberale Haaretz meent dat Israël helemaal niet zo rechts is. Shavit hoopt dat als gematigd links aan de macht komt er een realistische vrede kan worden gesloten met ‘een echte acceptatie van het tweestaten-principe: Israël en Palestina’. Hij ziet ook bij de Palestijnen meer realisme. Is de chaos en ellende van Syrië en Irak vol sektarisme de kans voor Israël om zich aan het recente beleid van stuurloosheid en gebrek aan perspectief te ontworstelen? Het valt te hopen dat Israël moreel kan herleven door aansluiting te zoeken bij Europa. Leed van de recente geschiedenis is relatief. Daar ligt het perspectief van Israël op een doorstart. Wel wennen voor de hardliners aan Joods- en Arabisch-nationalistische kant.

Foto: Strijders van het aan Al Qaida gelieerde ISIS marcheren door Raqqa in Syrië, januari 2014. In: Haaretz. Credits: AP.

HRW krijgt kritiek dat het te nauw verbonden is met overheid VS

leave a comment »

In een open brief richten meer dan 100 gezaghebbende critici waaronder Nobelprijswinnaars zich tot mensenrechtenorgansatie Human Rights Watch (HRW). Hun kritiek is dat HRW dat zich profileert als onafhankelijk dat door de nauwe banden met de Amerikaanse overheid niet (meer) is. Ze roepen HRW op om onmiddellijke maatregelen te nemen die de onafhankelijkheid herstellen. De band tussen HRW en de Amerikaanse overheid uit zich in het draaideur-principe dat hoge ambtenaren uit Amerikaanse regeringen de overstap naar  HRW maken, en weer terug. Dat zet volgens de critici een rem op het optreden van HRW tegen de VS. Dat vaak op sociale media en in rapporten doorgaans wel blaft richting VS, maar nauwelijks bijt.

Een van de ondertekenaars Kean Bhatt en HRW-woordvoerder Reed Brody gaan voor Democracy Now! in debat en krijgen alle ruimte voor hun argumenten. Brody kan niet goed uitleggen wat de noodzaak is dat iemand als de oud NAVO-chef als Javier Solana in de adviesraad van HRW zit. Wat zegt dat over het afzwakken van de kritiek door HRW op de NAVO? Of in andere gevallen op de regering-Obama. Dat kritiekpunt blijft hangen.

Dat mensenrechtenorganisaties als Amnesty international (AI) en HRW een verlengde van de buitenlandse politiek van westerse landen -en dan vooral de VS- zijn is een terugkerend kritiekpunt. Het debat concentreert zich op Venezuela, maar veel duidelijker bleek het uit de zuinige steun van AI en HRW voor Julian Assange of Chelsea Manning. Dat verwoordde ik in 2012 zo: ‘Waarom zwijgt Amnesty International over Julian Assange en niet over Pussy Riot?’ Beide mensenrechtenorganisaties hebben alle schijn tegen dat ze zich minder snel of zelfs helemaal niet uitspreken voor westerse dan niet-westerse dissidenten. In maart 2013 noemde WikiLeaks HRW en AI laf en ongeloofwaardig omdat ze Chelsea -dan nog: Bradley- Manning niet als politieke gevangene wensten te erkennen. Joe Emersberger zette in 2013 op een rijtje waarom AI Chelsea Manning niet als gewetensbezwaarde erkende. Dezelfde dubbele standaard constateerde hij in 2012 ook bij Syrië en Palestina.

Beroerde journalistiek over Oekraïne. Waarom zo onzorgvuldig?

leave a comment »

Er is merkwaardigs aan de hand met de berichtgeving van RT over de beschieting van een regeringsgebouw in het Oost-Oekraiense Loehansk waarbij 7 doden vielen. Het zegt niet exact te weten wie de dader is, maar schuift toch de schuld in de schoenen van Kiev. Beelden en commentaar zijn niet in lijn met de redactionele accentuering die eenduidig naar Oekraïne wijst. Daarna mag commentator Neil Clark volledig losgaan tegen ‘het Westen’. Het YouTube-kanaal van RT meldt: ‘The Ukrainian military has reportedly conducted an air raid in the eastern city of Lugansk, hitting a local administration building.’ Maar in andere berichtgeving zet RT alleen gebeurtenissen naast elkaar: ‘The blast came as Kiev deployed fighter jets to the city in eastern Ukraine.’ Gelijktijdigheid van gebeurtenissen zegt immers nog niks over de partij die het gebouw beschoot.

Info Resist (pro-Maidan) geeft een andere reden. Ooggetuigen zouden hebben verklaard dat pro-Russische separatisten met een draagbaar luchtverdedigingssysteem (MANPADS) een Oekraïens vliegtuig probeerden neer te halen, maar uit onhandigheid per ongeluk het gebouw raakten. Gezien de geringe schade aan het gebouw is deze laatste verklaring aannemelijk omdat er slecht een raam in het gebouw vernietigd is. Aanval met een vliegtuig dat een raket afschoot zou meer schade aan het gebouw hebben aangebracht.

Sommige westerse media reageren verwarrend. Nu.nl zegt in een titel: ‘Doden bij luchtaanval op Loehansk’ en zegt in de tweede alinea: ‘Russische media ter plaatse meldden dat er ook veel gewonden zijn gevallen bij de aanval door een Oekraïens gevechtsvliegtuig.’ Pas in de derde alinea staat: ‘In Kiev wordt tegengesproken dat een vliegtuig een aanval heeft uitgevoerd. De autoriteiten in de Oekraïense hoofdstad stellen dat de explosie binnen in het gebouw was en moet zijn veroorzaakt door pro-Russische milities.’ Dit is tegenstrijdig en rechtvaardigt geen titel die eenduidig naar een van de partijen als schuldige wijst. Algemene westerse media die geen Rusland-specialisten in hun staf hebben opereren met blind vertrouwen in dit conflict. Ze volgen eerder de propaganda van een van de partijen dan de geijkte journalistieke codes. Wat Nu.nl doet is een schande voor de professionaliteit van Nederlandse media en zet nieuwsconsumenten op het verkeerde been.

rt

Foto: Schermafbeelding van reportage van RT.

Hoe kan Rusland de propagandaoorlog over Oekraïne winnen?

with 7 comments

Vladimir Putin live question-answer conference

De informatieoorlog woedt in het Oekraïne-conflict. Der Spiegel Online zet alles op en rijtje en legt uit hoe Rusland de propagandaslag heeft gewonnen. Het Kremlin maakt alle middelen vrij om op internet, in kranten en op televisie haar visie te geven. Zoals het echte propaganda betaamt met inzet van vermeend neutrale journalisten en analisten die echter rechtstreeks vanuit het Kremlin aangestuurd worden. Europese media en nieuwsconsumenten lezen dat als ‘objectieve’ informatie. En worden met valse informatie opgescheept.

Uiteraard staat de Russische propaganda niet op zichzelf en is opgezet als weerwoord op vooral Amerikaanse media die het standpunt van het Witte Huis geven. Het conflict in Georgië in 2008 was voor het Kremlin een les toen het de informatieoorlog verloor. Wat Moskou nu doet is in sterk contrast met onafhankelijke Europese nieuwsmedia die in elk geval streven naar verslaggeving die uitgaat van de feiten zoals ze zijn om daar duiding aan te geven, zonder dat de journalistiek ondergeschikt wordt gemaakt aan een politiek doel.

Hoe de invloed van de Russische propaganda doorwerkt heb ik hier de afgelopen maanden aan vele reacties gemerkt. Ik was het er niet zozeer mee oneens, maar was er stomverbaasd over hoe redelijk geïnformeerde nieuwsconsumenten die zich doorgaans bedachtzaam opstellen ineens praatten over neo-nazi’s en fascisten in Kiev en ontkenden dat Rusland een geheime oorlog in Oost-Oekraïne was begonnen met inzet van speciale troepen. Eveneens verbaasde me het uitblijven van medestanders die op z’n minst erkenden dat de Russische propaganda werkzaam was. Zonder wellicht nog te weten wat in de schemeroorlog nou precies waar was.

Nu beide mythes zijn doorgeprikt door de uitslag van de presidentsverkiezingen waarbij de ‘fascisten’ nauwelijks steun kregen en de centrumpartijen wonnen, en de betrokkenheid van strijders uit de Russische Federatie voor het eerst in het openbaar is toegegeven door het Kremlin zelf blijft de invloed van de Russische propaganda in het Westen werkzaam. Het leidt bij het brede publiek niet tot het inzicht hoe Rusland de publiciteit bespeelt en naar z’n hand zet. Da’s een grootste prestatie van de Russen die zo meesterlijk de Europese publiek opinie bespelen. Met als hoogtepunt de steun van extreem-rechtse partijen voor Putin.

Dat roept vragen op hoe westerse mediaconsumenten toegerust zijn om door professioneel georkestreerde informatieleugens heen te prikken. Het maakt niet uit of dat Britse en Amerikaanse propaganda over de oorlog in Irak is, of Russische propaganda over Oekraïne. Het kritische vermogen van westerse consumenten schiet tekort. Ze weten door de complexiteit hun weg niet meer te vinden binnen de berichtgeving door feiten op te sporen en te wegen. Da’s voor velen een te zware opgave en vraagt om media-educatie voor jongeren in het onderwijs, maar ook voor educatie van het brede publiek. Zodat ze niet in fabeltjes gaan geloven door zich te wapenen in de informatieoorlog. De nieuwe rol van de kritische nieuwsconsument is om geen enkele autoriteit op voorhand te geloven en zich te wenden tot nieuwsbronnen die nog steeds uitgaan van de feiten.

Foto: President Vladimir Putin en de pers.

Journalisten RT veroordelen inval Krim. Propaganda of journalistiek?

with 4 comments

De Amerikaanse journaliste Abby Martin werkt voor RT America, de spreekbuis van het Kremlin. Ze maaktBreaking the Set’ en veroordeelt in haar programma de militaire interventie van Rusland op de Krim: ‘Just because I work here, for RT, doesn’t mean I don’t have editorial independence and I can’t stress enough how strongly I am against any state intervention in a sovereign nations affairs. What Russia did is wrong.’

Glenn Greenwald maakt naar aanleiding van Abby Martins terzijde voor The Intercept een vergelijking tussen de kritiek van westerse media op de inval in Irak en die van Russische media op de inval van de Krim. Volgens hem blijkt eruit dat er in de hoofdstroom geen onafhankelijke pers bestaat. Kritiek op de politiek van het andere land gaat makkelijker dan de kritiek op het eigen land. Ook nu weer meten Amerikaanse media met twee maten. Ze veroordelen Rusland voor z’n ‘imperialistische agressie’, maar vergoelijken de VS als het andere landen binnenvalt zoals Rusland nu de territoriale integriteit van Oekraïne schendt. Of zoals Martin het zegt: ‘Furthermore the coverage I have seen of Ukraine has been truly disappointing from all sides of the media spectrum and rife with disinformation.’ In de verslaggeving verzaken media in Rusland en VS hun rol.

Journalistiek in de gevestigde media treedt maar al te vaak op als een verlengstuk van de zittende macht. Da’s staande praktijk. Jammergenoeg is dit soort journalistiek  leidend in de informatievoorziening aan het grote publiek. Dat wordt dus foutief geïnformeerd. En zelfs opgehitst. Dit soort journalistiek is zo ingesnoerd in uiteenlopende belangen dat het zich niet onafhankelijk kan opstellen. Erger nog, het leent zich tot het geven van desinformatie die de eigen regering dient. Dat gebeurt zowel in Rusland als de VS. Met journalistiek die zich baseert op de feiten heeft dit niks te maken. Abby Martin is moedig, maar de vraag is of haar contract bij RT verlengd wordt. Ondanks de verklaring van RT dat het Martin niet berispt en ze naar de Krim mag afreizen.

Een andere anchor bij RT America Liz Wahl die afgelopen jaar verslag deed van het proces tegen Chelsea Manning nam twee dagen nadat Martin haar verjaring aflegde ontslag. Ook Wahl kon zich niet verenigen met de inval van Rusland in de Krim. Ze wilde niet langer deel uitmaken van ‘een omroep die de acties van Putin witwast’. Verschil met Martin is dat Wahl ontslag neemt en zich tamelijk Amerikaans-patriotistisch opstelt. Liz Wahl stapt van de ene naar de andere kant van de propaganda, terwijl Abby Martin kiest voor journalistiek.

Oekraïne: wat komt er na de euforie van de verdreven leider?

with 6 comments

!_1393066625

Nadat de dictator verdreven is komen beelden van de paleizen. Aarzelend betreden de durfals de domeinen. Ze verkennen oprijlanen, ondergrondse bunkers, filmzalen en ontvangstruimtes. Vol chroom en marmer. Want zo ziet de wansmaak van de macht eruit. Deze geschiedenis herhaalt zich steeds weer en is onderdeel van ons collectieve geheugen. Zo bekend van Nicolae Ceaușescu, Saddam Hoessein of Muammar al-Gaddafi. En nu ook van de gevluchte Oekraïense leider Viktor Janoekovitsj. De euforie van de overwinning heerst. De gehate leider met bloed aan de handen is verjaagd, vermoord of tandeloos gemaakt. En zie de luxe waarin-ie woonde. Ten koste van het volk. Maar hoe gaat het verder? In Roemenië, Irak en Libië brak de echte chaos pas na de oorlog uit.  Er is geen garantie dat dat in Oekraine anders gaat. Voor even is er de gelukzalige blijdschap van het verjaagde bewind. Maar de kas is leeg. Wat dan, wat dan? Na zo’n kantelmoment in de geschiedenis.

530872e037c55

Foto 1: Jacht Janoekovitsj in Mezhyhirya.

Foto 2: Journalisten bezoeken buitenverblijf Mezhyhirya.

Zó moeten vrouwen in islamlanden zich kleden. Hoe absurd is dat?

with 4 comments

Islam, vrouwen en onvrijheid. Ze horen bij elkaar als Rutte, Willem-Alexander en Schippers die naar Sochi gaan. Of de Drie Gratiën, de Grote Drie (Toon Hermans, Wim Sonneveld en Wim Kan, dan wel W.F. Hermans, Harry Mulisch en Gerard Reve) of de Drie Tenoren (Plácido Domingo, José Carreras en Luciano Pavarotti).

Een onderzoek van Pew toont aan hoe vrouwen in de moslimlanden Tunesië, Egypte, Irak, Libanon, Pakistan, Saoedi-Arabië en Turkije geacht worden zich in het openbaar te kleden. De meesten vinden dat vrouwen wel hun haar, maar niet perse hun gezicht hoeven te bedekken. Hoe dan ook is dit tamelijk abnormaal. Het zou nog verteerbaar zijn als mannen werden geacht hetzelfde te doen. Zoals, ‘scheer die snor of die rafelige baard eens af’, ‘zet die pet op’, ‘trek eens een leuke jurk aan’ of ‘schmink die bidplek op je voorhoofd eens weg‘. Maar naar wat mannen in de betreffende landen worden geacht te dragen wordt geen onderzoek gedaan. Dat alleen al tekent de ongelijkheid. De uitkomsten van dit onderzoek zijn ontluisterend. Voor de mannen in deze landen die de vrouwen hun vrijheid niet gunnen. En daar in hun religie rechtvaardiging voor zoeken. Absurd.

FT_styleofdress1314

Foto: Onderzoek van Pew Research naar wat vrouwen in zeven islamlanden in het openbaar geacht worden te dragen.

Hersch: Obama was niet waarheidsgetrouw over gifgasaanval Syrië

with 2 comments

Onderzoeksjournalist Seymour Hersh publiceert zijn artikel ‘Whose sarin‘ in de London Review of Books. Hij heeft kritiek op het Syrië-beleid van president Obama. Over een aanval met gifgas die veel publiciteit kreeg en bijna tot een Amerikaanse inval leidde zegt-ie: ‘When the attack occurred al-Nusra should have been a suspect, but the administration cherry-picked intelligence to justify a strike against Assad.’ Niet het regime van Assad maar de moslimradicalen van Al-Nusra hadden de gifgasaanval uitgevoerd. Maar dat kwam Obama niet goed uit, zijn regering stelde de zaken anders voor, gaf geen openheid en verdraaide de waarheid.

In een geo-politieke analyse over de regio inclusief Turkije maakt Hersch aannemelijk dat het Westen sinds begin 2013 geen andere keuze had dan het regime van Assad te steunen omdat de gematigde opstandelingen het onderspit dolven tegenover de moslimradicalen die door Saoedi-Arabië en andere Soennitsche landen worden gesteund. Dit maakt de beweegreden van Obama om in te grijpen tegen Assad nog onverklaarbaarder. Was het die rode lijn? Hersh lijkt begripvol voor Obama, maar verwijt hem niet de waarheid te spreken.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 215 andere volgers