Onthulling over martelingen Irak belasten de VS

Pas door de onthullingen in de the Guardian documentaire ‘Iraq – Searching for Steele‘ wordt duidelijk hoe diep de Amerikanen in de vuile oorlog in Irak betrokken waren. De martelingen vertonen opvallende overeenkomsten met wat er zo’n 30 jaar geleden in El Salvador en andere Latijns-Amerikaanse landen gebeurde. En ook toont het aan hoe belangrijk de rol van klokkenluiders zoals WikiLeaks en Bradley Manning is geweest. Zonder hen was de documentaire over de US-kolonel James Steele niet van de grond gekomen. Dit verklaart de heksenjacht van opeenvolgende Amerikaanse regeringen op de klokkenluiders. Deze regeringen hebben veel te verbergen. Opvallend is dat de documentaire in Europa volop aandacht krijgt, maar in de VS door de media zo goed als genegeerd wordt. ‘Democracy Now!‘ is een van de gunstige uitzonderingen.

Zie hier het full transcript van een interview met uitvoerend producente Maggie O’Kane. Met vele details.

Amnesty verklaart Manning niet tot gewetensgevangene. Why not?

Het valt in het Westen niet mee een westerse dissident te zijn. De morele of politieke steun die een Chinese, Russische of Syrische dissident van westerse regeringen of organisaties als Amnesty krijgt missen ze. Het is simpel. Dissidenten uit landen die de vijand van de VS of EU verzwakken worden gesteund. En dissidenten van wie de VS of EU denken dat ze het Westen verzwakken worden tegengewerkt. Natuurlijk gebeurt dat niet in volle openheid. In de VS nog het duidelijkst zichtbaar waar de regering-Obama klokkenluiders hard aanpakt.

Amnesty is een wereldwijde organisatie die zich met mensenrechten bezighoudt. Het doet vaak goed werk. Nationale organisaties hebben vrijheid van handelen. Soms worden ze teruggefloten zoals in 2012 met de Zweedse afdeling gebeurde. Amnesty is dan verdeeld en laat zich voor een politiek karretje spannen. Of het koudwatervrees, berekening, politieke druk of angst is valt niet uit te maken, maar Amnesty neemt doorgaans de houding van westerse regeringen aan. Het springt eerder in de bres voor Pussy Riot dan Julian Assange.

Joe Emersberger vraagt zich af waarom Bradley Manning na meer dan 1000 dagen detentie door de VS nog steeds niet door Amnesty tot gewetensgevangene (‘prisoner of conscience’) is verklaard. Hij vroeg het aan Amnesty USA en kreeg een ontwijkend antwoord. Hem werd gezegd dat het nog wordt onderzocht. Want Amnesty zou niet zeker zijn over twee criteria: of Manning zijn informatie verantwoord geopenbaard heeft en of de regering hem gestraft heeft om te voorkomen dat de mensenrechtenschendingen aan het licht kwamen.

Twee onzinnige argumenten waarvan Amnesty USA weet dat ze onzinnig zijn. Manning heeft als politieke klokkenluider grove mensenrechtenschendingen door het Amerikaanse leger geopenbaard en is hiervoor zonder proces hard aangepakt. De speciale VN-rapporteur voor Marteling Juan Mendez heeft al een jaar geleden door onderzoek vastgesteld dat de Amerikaanse regering Manning wreed en onmenselijk behandelt. Da’s een feit. Hier werkt de dubbele standaard van een organisatie als Amnesty. Het voelt zich betrokken als het een niet-westerse dissident betreft, maar is terughoudend als het om westerse dissidenten gaat. Amnesty heeft een geloofwaardigheidsprobleem. Het moet depolitiseren en zich losmaken van de huidige politieke inmenging en invloed van westerse politici om voor iedereen aanvaardbaar te blijven als gesprekspartner.

Foto: Advertentiecampagne in opdracht van Amnesty Frankrijk uit 2008 die tot verontwaardiging leidde in China. Het internationale hoofdkantoor in Londen nam er vervolgens afstand van. Reclamebureau TBWA France won er uiteindelijk een prijs mee in een festival in Cannes.

Anti-Amerikanisme van PSY in ‘Dear America’ is wereldwijd

Kill those fucking Yankees who have been torturing Iraqi captives.
Kill those fucking Yankees who ordered them to torture.
Kill their daughters, mothers, daughters-in-law and fathers.
Kill them all slowly and painfully.

Aldus de Engelse vertaling van de song ‘Dear America‘ van de Koreaanse experimentele rockband N.EX.T die de Koreaanse rapper PSY in 2004 zong. PSY die met ‘Gangnam Style’ een wereldhit heeft. Omdat-ie over twee weken voor president Obama in het Witte Huis optreedt, heeft-ie inmiddels zijn excuses aangeboden. Beroemdheid verplicht tot inschikken. Maar dat pikken patriottistische Amerikanen niet. De sociale media worden overspoeld met berichten die PSY niet alleen als anti-Amerikaans zien, hij zou de VS zelfs haten.

Hoe kennen Amerikanen de wereld slecht. Want wat miszegt ‘Dear America‘? Het verwoordt een sentiment dat wereldwijd bestaat. Amerikanen zijn weinig geliefd. Niet alleen omdat ze overal van alles uitvreten, maar dat ook nog eens straffeloos menen te kunnen doen. De VS onttrekken zich aan de internationale rechtsorde en schermen hun militairen en politici af. Feitelijk eisen de VS immuniteit voor de uitvoerders van hun kwaad.

Amerikanen martelden wel degelijk Iraakse gevangenen. Leden van de toenmalige regering Bush waren ervoor verantwoordelijk. Maar ze zijn nooit ter verantwoording geroepen. Noch door de regering-Bush, de regering-Obama, de VN of het Internationaal Gerechtshof. En WikiLeaks dat de waarheid naar buiten brengt wordt economisch, juridisch en politiek heimelijk door het Amerikaanse establishment gewurgd. Obama pakt alleen klokkenluiders aan. Dat bij anderen de weerzin tegen de VS dat zich aan de rechtsgang onttrekt zo groot wordt dat de hele familie van de overtreders het ergste wordt toegewenst is begrijpelijk. Uit onmacht.

In plaats van hun verantwoordiging uit te venten over dit anti-Amerikanisme uit 2004 van PSY, zouden deze Amerikaanse burgers beter in de spiegel kunnen kijken. Naar zichzelf omdat ze hun overheid en leger hun gang laten gaan. Naar de VS dat zich onaantastbaar achten als heerser van de wereld. En in Afghanistan, Jemen en Pakistan met drones burgers doden zonder verantwoording aan wie dan ook af te leggen. De VS is in oorlog. Met haar eigen geweten. Het is beter om daarover te zingen, dan om goed te praten wat krom is.

Ahmed Mater doet verslag en geeft omzichtig richting

Religie is als een magneet die gelovigen aantrekt. Hun inspiratie wordt in banen geleid. Deze dagen lopen de pelgrims die in Mekka zijn aangekomen voor de jaarlijkse haj door de stad. Op weg naar de kaaba, de kubus in het hart van de moskee van Mekka. Ahmed Mater brengt die tocht tot de essentie terug. Die bestaat in en door de massa waar iedereen gelijk is. IJzervijlsel kan zich enkel een kant oprichten. Anders valt het weg.

De Saoedische kunstenaar Ahmed Mater is een van de curatoren van #COMETOGETHER, een tentoonstelling van hedendaagse kunst van kunstenaars uit Arabische en Islamitische landen in Londen. De titel verwijst naar sociale media die ‘de aard en de kracht van de individuele stemmen en expressie in de Arabische wereld in de afgelopen jaren hebben veranderd’. Hoop en werkelijkheid van kunstenaars in de voorhoede vermengen zich in het streven naar een open samenleving. Waar het individu zich kan onttrekken aan de aantrekking. Zoiets.

Foto: Ahmed Mater, Magnetism I, 2011. Photogravure.

Sociale media verbinden de wereld: een week ‘George Knight’

De kaart geeft de landen weer met bezoekers aan dit blog gedurende de afgelopen week. Af en toe mag het, praten over wat hier gebeurt. Zoals de voetballers of schakers aan de bar napraten over hun wedstrijd. Nou ja, wedstrijd, meer een opeenstapeling van individuen vanuit de hele wereld die langskomen. Terughoudendheid past, maar zwijgen is weer het andere uiterste. Bezoekers mogen best begrijpen wie de anderen zijn.

Afgelopen week werd het bezoek vooral bepaald door een stuk over Charlie Hebdo. Het was waarschijnlijk niet eens de tekst, inclusief Engelse vertaling die het ‘m deed, maar de plaatsing van de gewraakte cartoons. Met de kont van de profeet Mohammed. Sinds de film ‘Innocence of Muslims‘ een nieuwe ster in de filmwereld.

Interessant is het bezoek gedurende deze week vanuit landen met grote islamitische bevolkingsgroepen. Met als hits 1: Bahrein, Afghanistan, Nigeria; 2: Oman, Kameroen, Syrië; 3: Jemen, Irak; 5: Jordanië; 8: Tunesië, Marokko, Mauritius; 9: Pakistan; 10: Koeweit; 11: Turkije; 12: India; 13: Algerije; 14: Singapore, Egypte; 15: Verenigde Arabische Emiraten; 17: Kenia; 22: Libanon; 24: Saoedi-Arabië; 31: Indonesië; 53: Maleisië. Na Nederland wordt de top-5 gevormd door België, VS, VK, Frankrijk en Canada. Bezoekers uit 76 landen.

Deze cijfers bevestigen dat de wereld een dorpsplein is. Wereldwijd bestaat op de sociale media gretigheid naar nieuws. Internet is een middel. En dit blog doet daar aan mee als schakel. Kortom: laat 1000 bloemen bloeien op internet. Op pogingen in de cultuursector om de informatievoorziening te centraliseren reageerde ik negatief. Dezelfde manier van denken bedreigt op termijn ook de verscheidenheid van de blogosfeer: ’Het internet heeft de gevestigde media niet nodig. Voor de aanwas is het eerder andersom. De oudere media verouderen in snel tempo, en de nieuwe media volgen hun eigen logica. De twee komen vanzelf samen. Waar markt is. Elke poging om dat van bovenaf te willen regelen is een verstoring van een natuurlijk proces.’

Foto: Schermafbeelding ‘Top Views by Country for 7 days ending 2012-09-22 (Summarized)‘ van ‘George Knight‘ op WordPress.

Media reageren bij affaire-Assange voorspelbaar in patronen

Voor sympathisanten van Julian Assange valt het niet mee om de media aan het werk te zien. Na zijn optreden op het balkon van de Ecuadoriaanse ambassade in Londen werpen journalisten zich op in hun enerzijds-anderzijds commentaar. Woorden als mits en hoewel ogen evenwichtig en suggereren nuance, maar zijn geen van beide. Een deftige mantel bedekt het opereren van de macht met liefde. De klassieke opvatting van journalistiek met hoor en wederhoor verhindert journalisten de waarheid te zien. Halverwege blijven ze hangen in de persoon Assange en zijn vermeende onhebbelijkheden. Ze stoppen als het er toe gaat doen.

Een commentaar in Trouw onder de titel ‘Sympathiek doel WikiLeaks is geen reden om verhoor in Zweden te ontlopen‘ mist volledig de hoofdzaak. Exemplarisch voor een naïeve opstelling die de gevestigde macht zwaar laat wegen en niet echt verder kijkt. Het meent dat de VS een rechtsstaat zijn en Assange niks te vrezen heeft. Maar onder president Obama zijn de VS nog slechts deels een rechtsstaat. Wie in de VS de confrontatie met het establishment zoekt valt buiten de rechten van de rechtsstaat. Het commentaar noemt Bradley Manning al.

Hoe kan het anders dat Julian Assange die geen hoogkwalificeerde staatsgeheimen lekte door belangrijke Amerikaanse politici dood gewenst wordt, terwijl klokkenluider Daniel Ellsberg 40 jaar geleden z’n veel geheimere Pentagon Papers kon openbaren zonder vervolging? In de VS van Obama is het slechter gesteld met de rechtsbescherming dan onder president Nixon. Is het logisch dat Assange en zijn juridisch team niet vertrouwen op een eerlijke rechtsgang? De geheime ‘grand jury‘ in Virginia die al eind 2010 een aanklacht tegen Assange formuleerde staat het de aangeklaagde niet eens toe zich voor te bereiden op z’n verdediging.

Karakteristiek van journalistiek die zich op de borst klopt over eigen spitsvondigheid, objectiviteit en openheid is dat het bij kritiek de luiken sluit. Journalisten staan zichzelf toe de affaire-Assange te reduceren tot het karakter van de hoofdpersoon. Of het idee dat recht eerlijk te halen is. Maar persoonlijke kritiek op de persoonlijke kritiek wordt niet aanvaard. M’n reactie bij zo’n ’deftig‘ pseudo-academisch commentaar van Tristan Stewart-Robinson op het Britse Firstpost.com werd verwijderd. Daarom plaats ik het maar hier:

‘Julian Assange may be a not too nice person. That’s not what it’s about. Don’t make it into a Hollywood movie in which characters are more important than society and structure. Look behind the person Assange, Mr. Stewart.

Since two years WikiLeaks is under pressure by an economic blockade. Assange has a Red Notice by Interpol so he couldn’t travel abroad. In both cases institutions weren’t transparant in their decisions. Shouldn’t you call that a threat?

Journalists missed the big story about Iraq and Afghanistan while WikiLeaks delivered breaking stories. Is it envy or collaboration in bullying Assange? It makes you human.

Let Assange be, he’s not important. Try to look behind the story. Look at MI5 or CIA. Look at the political and juridical irregularities. Look at president Obama who has a bad record concerning human rights. But don’t consider yourself objective by taking reality for a movie. Try to be a journalist, Mr. Stewart.’

Foto: Susan Benn, rechts, van Julian Assange Defence Fund, praat met leden van de media voor de Ambassade van Ecuador in Londen, vrijdag 29 juni 2012. Credits: Lefteris Pitarakis / AP

Progressieve media laten zich gebruiken tegen Assange

Cenk Uygur fileert de oppervlakkigheid van de New York Times die naar zijn idee opereert als dommekracht voor de regering-Obama. De krant, ooit een gezaghebbende progressieve en onafhankelijke krant, doet alles om in het gevlij te komen bij de zittende macht. Dus bij president Obama die dissidenten en klokkenluiders harder aanpakt dan elke president voor hem. Zo laat de NY Times zich gebruiken om Assange af te branden.

De medewerking van de Times aan de jacht op Assange doet steeds meer denken aan het jarenlang inslikken van kritiek op president Bush over zijn inval in Irak in 2003. Pas later bekenden de Amerikaanse media dat ze het verhaal gemist hadden en Bush te blindelings hadden gevolgd in zijn speculaties en halve waarheden. Nu speelt zich echter hetzelfde scenario af en volgen de progressieve media Obama blindelings. Ze hebben niks geleerd en trappen er opnieuw in. Net als Nederlandse media verzaken ze hun kritische en onafhankelijke rol.

De opstelling van de Times gaat samen met media die economisch en daarom ook politiek onder druk staan. Maatschappijkritiek wordt overgenomen door blogs op internet of niet aan westerse regeringen gebonden nieuwsbronnen als Russia Today of Al Jazeera English. Of The Young Turks met Cenk Uygur. Assange heeft met z’n jaloerse vrienden bij de New York Times geen vijanden meer nodig. Zo zijn de contouren bepaald.

Demonstraties in Tunesië voor de gelijkheid van man en vrouw

Gisterenavond gingen in Tunis vrouwen in twee demonstraties de straat op om te demonstreren voor gelijke rechten. Die dreigen in een nieuwe grondwet door toedoen van de islamitische partij Ennahda geschrapt te worden. De partij vormt een coalitie met twee centrum-linkse partijen. Vergeleken met islamitische partijen in omringende landen wordt Ennahda als gematigd gezien. Of die opstelling gemeend is of een tactiek om de macht te grijpen is de vraag. De Arabische Lente voelt koud aan en is akelig tot stilstand gekomen.

In autoritaire, maar min of meer seculiere staten als Tunesië, Syrië, Egypte  en Irak kenden minderheden, waaronder vrouwen jarenlang relatieve bescherming. Door verkiezingswinst in de diverse landen eisen islamitische partijen nu hun rechten op. Vaak vanuit de flanken opgejaagd door salafistische partijen die de sharia willen invoeren. Zodat een oude opvatting van pluriformiteit wordt ingewisseld voor een nieuwe. Met een wisseling van winnaars en verliezers, en een grotere rol voor de islam. Bij een strikte opvatting van de islam hebben vrouwen niks te winnen omdat hun per definitie een rol als tweederangsburger wacht.

Dat blijkt in Tunesië. Vrouwen protesteren tegen een grondwetsvoorstel dat op 1 augustus in een commissie aangenomen is dat stelt dat vrouwen ‘complementair‘ zijn aan de mannen: ‘L’Etat assure la protection des droits de la femme, de ses acquis, sous le principe de complémentarité avec l’homme au sein de la famille et en tant qu’associée de l’homme dans le développement de la patrie’. Dus, ‘De staat beschermt de rechten van vrouwen (..) krachtens het beginsel van complementariteit aan de man (..)‘. Ennahda vindt de verwijten overdreven en stelt dat in de preambule van de toekomstige grondwet gendergelijkheid wordt vermeld.

Mogelijk steekt Ennahda de teen in het water van het maatschappelijk debat. Daarom is het goed dat Tunesische vrouwen -en mannen- het niet pikken en demonstreren tegen een grondwetswijziging die de de vrouw degradeert tot complementair aan de man. Internationale mensenrechtenorganisaties en de EU kunnen de druk opvoeren. Want als in het relatief liberale Tunesië de rechten van vrouwen al zo geschonden worden, dan wacht de conservatieve islamnaties in de regio nog minder hoop op gelijkgerechtigheid van man en vrouw. Deze landen dienen te beseffen dat door vrouwen achter te stellen ze kiezen voor de achterlijkheid.

Foto: Tunesische vrouwen verwerpen elk idee van complementariteite aan de man en pleiten voor gelijkheid. Credits AFP

Romney kiest met Paul Ryan een ‘bold’ running mate

De Republikeinse presidentskandidaat Mitt Romney kiest Paul D. Ryan van Wisconsin als kandidaat voor het vice-presidentschap. Een afgevaardigde die betrekkelijk weinig verantwoordelijkheid heeft gedragen buiten zijn kiesdistrict in Wisconsin. Volgens analist Nate Silver van de New York Times is Ryan een ‘bold choice‘, een vette en veilige keuze. Ryan ligt goed bij de conservatieve achterban vanwege zijn fiscale politiek van bezuinigen. Romney dreigt daarmee de onafhankelijke kiezers te verliezen. En die maken het verschil.

De keuze voor Ryan is voorspelbaar en trekt de Republikeinse partij  naar rechts. Blijkbaar voelde Romney zich ertoe gedwongen en was-ie te onzeker om een gematigde kandidaat te kiezen. Ryan wordt een intellectueel genoemd en bewondert het Objectivisme van schrijfster en filosofe Ayn Rand. Politiek kiest-ie daarmee voor een anarcho-kapitalisme dat aan de rechterkant van het libertarisme staat en staatsinmenging beperkt. Zijn fiscale politiek wijst daarop. Onduidelijk is of Ryan ook de logische consequentie trekt, zoals Ron Paul doet, dat de VS zich niet moeten verliezen in oorlogen overzee. Als dat zo is dan halen Romney en Ryan hun tegenstanders Obama en Biden links in op het gebied van buitenlandse politiek en nationale veiligheid.

Foto: Rep. Paul Ryan (rechts), R-Wis. introduces Mitt Romney at the Grain Exchange in Milwaukee, April 3, 2012. (Credit: AP Photo/M. Spencer Green)

Filmgeweld is ondergeschikt aan oorlogsgeweld: The Dark Knight Rises

Moord in de bioscoop. De trailer van Gangster Squad van Ruben Fleischer toont het. Vanachter het doek, als een Dark Rose of Cairo loert de dood uit machinegeweren. De overstap van de film naar de echte wereld is snel gemaakt. Zoals vandaag gebeurde in Aurora, Colorado tijdens een voorstelling van de Batmanfilm van Christopher Nolan The Dark Knight Rises. Met twaalf doden. How come? Roept geweld geweld op?

Prikkelen impulsen zwakke geesten om zich te voegen in het geweld? Waarom wordt altijd de bioscoop, het stripboek of een game focus van aandacht als het weer misgaat? Waarom dan kijken naar het filmgeweld in de bioscoop, en niet naar wat er in Afghanistan, Syrië, Irak of Chicago gebeurt? En waarom niet naar president Obama die drones naar Pakistan stuurt om mensen zonder proces te doden? Of naar alle synchrone en asynchrone legers die zich tot de tanden wapenen om elkaar voor rot te schieten? Film volgt oorlogsgeweld.