Tunesië veroordeelt FEMEN-activistes om hun mening. En krijgt kritiek

Protest oefenen in de spiegel. Als serieus werk en voorbereiding op de strijd met baardmannen van de islam.

In protest tegen de opsluiting van Amina Tyler zijn in Tunesië een Duitse en twee Franse FEMEN-activistes tot vier maanden gevangenisstraf veroordeeld. Een woordvoerder van EU-Buitenlandcoördinator Catherine Ashton veroordeelt het strenge vonnis: ‘Om de vrijheid van meningsuiting te verzekeren, onderstreept de EU de noodzaak om wetten te herzien die geërfd werden van de vorige regimes, en nu gebruikt kunnen worden om die meningsuiting te beperken’. FEMEN probeert met protesten druk te zetten op de Duitse kanselier Angela Merkel om haar invloed aan te wenden de twee Franse en de Duitse activiste vrij te krijgen. FEMEN roept op tot de vrijlating van de vier activistes inclusief Amina Tyler en veroordeelt ‘de islamistische barbaren’ in Tunesië.

Amnesty International vindt een gevangenisstraf  van vier maanden voor de drie activistes onacceptabel en in strijd met de vrijheid van meningsuiting. Mensen gevangenzetten omdat ze zich uitspreken vindt Hassiba Hadj Sahraoul van Amnessty disproportioneel. Zelfs als sommigen het protest beledigend of contra-productief vinden. ‘Als de Tunesische autoriteiten serieus zijn over hun internationale verplichtingen inzake de mensenrechten, moeten ze de drie vrouwen vrijlaten’, aldus Hadj Sahraoui. De druk wordt opgebouwd.

Foto: Protest op 29 mei 2013 van de FEMEN-activistes Marguerite Stern, Pauline Hillier en Josephine Markmann voor het Tunesische ministerie van Justitie in Tunis. Credits: EPA

Cenk Uygur: Rebellen tegenover Establishment. Het komt erop aan

Er zijn nu twee onderwerpen die het hart van Cenk Uygur van The Young Turks raken. Door de persoonlijke betrokkenheid en de urgentie die hij probeert over te brengen maakt dat z’n optredens overtuigend en in mijn ogen bijzonder. Het zijn uit wanhoop geboren hartenkreten. Ze omvatten zijn verleden en zijn toekomst.

Er is de opstelling van de Turkse premier Erdogan die zich onverzoenlijk opstelt tegenover de demonstranten en de islamisering van Turkije voortzet. Samengevat in het motto ‘Resistanbul‘. De geboorteplaats van Cenk is Istanbul. En er is de Amerikaanse president Obama die een verandering bracht waar niemand op rekende. Hij veranderde niet de VS, maar zijn beloften en mooie woorden. Obama zet het beleid van Dick Cheney voort.

Merkwaardig is dat de meerderheid van Democraten niet wenst te erkennen dat Barack Obama hetzelfde doet als president Bush. Waarbij over de laatste nog gezegd kon worden dat-ie zijn eigen waanideeën en principes volgde. Cenk Uygur is er pessimistisch over dat genoeg druk gezet kan worden om de macht die in beide middenpartijen verenigd is te veranderen. De opbouw van de controlestaat ziet-ie als niet meer te stoppen. Ondanks de publicitaire storm die opsteekt naar aanleiding van de onthullingen door Edward Snowden.

De enige kans om het beleid van president Obama nog te keren is een verenigd front van opposanten. De meerderheid van politici van de Democratische en Republikeinse partij is volgens Cenk Uygur te verregaand gecorrumpeerd om nog voor een verandering te gaan die gunstig uitpakt voor de burgers. Inclusief de gevestigde media. De rebellen vormen een zooitje ongeregeld van progressieve en conservatieve signatuur. Voor een hoger doel moeten ze hun meningsverschillen opzijzetten om een gelegenheidscoalitie te smeden.

Foto: Schermafbeelding van Cenk Uygur in item ‘Erdogan Clamping Down On Gezi Park Protests in Turkey‘ voor The Young Turks

Vragen en twijfels bij een verslag van Inspire Magazine

Wat is verdacht in de ogen van Amerikaanse veiligheidsdiensten? De berichtgeving over de elektronische programma’s die elke toetsaanslag op een computer registeren roept die vraag op. En de twijfel over wat geoorloofd is. Neem nou Inspire Magazine. Een Arabisch en Engelstalig online tijdschrift dat gelieerd is aan al-Qaeda op het Arabisch Schiereiland. In april 2013 werd de in Melbourne wonende 24-jarige Bosnische Adnan Karabegovic gearresteerd omdat-ie vier nummers van Inspire op een USB-stick op zak had. Op zijn computer werden nog twee nummers gevonden. Met onder meer de artikelen ‘What to expect in Jihad‘ en ‘Make a bomb in the kitchen of your mum‘. Karabegovic identificeerde zich met jihadistische islamstrijders.

Het 10de nummer van Inspire trok begin maart publiciteit omdat het een ‘dodenlijst’ bevatte. Met onder meer Kurt Westergaard en Geert Wilders. De lijst werd in de media vertekend weergegeven. Mede door toedoen van de Nederlandse journalist Harald Doornbosch. Hier om de herinnering op te frissen. Nu is er het 11de nummer. Het verscheen op 30 mei en valt makkelijk via Google te vinden. Amerikaanse veiligheidsdiensten probeerden dit 11de nummer te saboteren in een poging de propaganda van Al-Qaeda te verstoren, aldus de Washington Post. Zo’n poging werkt slechts tijdelijk, zo’n nummer valt op internet toch niet tegen te houden.

Inspireert het een beetje? Er staan verhalen in over de Boston Marathon Bomber en de aanslag op de Britse militair in Londen. Propaganda van het opzichtige soort dat niet weet te verbergen dat het propaganda is. In goed Nederlands: Van Dik Hout. Maar geen dodenlijst, geen recept om een bom in de keuken te maken of het advies om veilig te internetten buiten de controle van de Amerikaanse veiligheidsdiensten om. Is het gewoon door de NSA en CIA in elkaar gezet? Zonder dat jihadstrijders in spe het doorhebben? Mijn twijfel over wat wel en niet mag op internet neemt door dit vermoeden niet af, maar brengt mijn binnenste tot rust. Voor even.

Foto: Schermafbeeldingen van de omslag en p. 12-13 van de Engelstalige versie van Inspire Magazine, nummer 11. 30 mei 2013.

Schoonheid van de grimmigheid: Turkse onlusten en sociale media

Sociale media sturen en voeden de onlusten in de Turkse steden. Vorige week werden ze door premier Recep Erdogan vervloekt. Hoewel-ie zelf miljoenen volgers heeft. Sociale media die zich tegen politieke leiders keren doorbreken de overheidspropaganda. Dan is de liefde gauw voorbij. Op actie volgt reactie. Da’s de wetmatigheid van watervlugge sociale media. Met Twitter als straatkrant, Instagram als plaatjesboek, Facebook als muurkrant en blogs die de laatste restjes geloofwaardigheid van de zittende macht afbreken.

Valt er een vergelijking te maken tussen de protesten tegen premier Erdogan en de Arabische Lente? Lastig. In het democratische Turkije heerst geen winter. Tunesische bloggers en Egyptische activisten haalden in 2011 en 2012 met steun van Amerikaanse en Europese hackers de kastanjes uit het vuur waarvan de islamisten profiteerden. In Turkije wachten de islamisten niet in de coulissen, maar vormen ze de macht. Op internet laten twitteraars of bloggers zich niet de wet voorgeschreven door de politiek of de gevestigde media die net doen alsof ze willen communiceren en de tijdgeest in hun vingers zouden hebben. Die verleidingsstrategie is uitgewerkt omdat hoogopgeleide, autonome, kritische burgers door de kloof met gevestigde media en politiek in hun eigen domein verkeren. En nagenoeg onbereikbaar zijn geworden. Ze gaan hun eigen weg. Samen.

Foto 1: Demonstrant met gasmasker gebruikt sociale media. Turkije, juni 2013.

Foto 2: Demonstranten met sociale media om hun boodschap te verspreiden. Credits: Oren Ziv/Al Jazeera. Turkije, juni 2013.

Foto 3: Demonstrante met gasmasker gebruikt sociale media. Turkije, juni 2013.

Femen Akbar. Uit de top voor Allah

De vrouwen van FEMEN gaan weer eens uit de top. Ze bidden tot Allah voor de Tunesische ambassade in Parijs. En roepen ‘Amina Akbar’, ‘Pauline Akbar’, ‘Marguerite Akbar’ en ‘Josephine Akbar’. En blokkeren het verkeer. Ze zetten druk in de aanloop van het proces tegen FEMEN-activistes in Tunesië, zoals Amina Tyler. Pauline, Marguerite en Josephine werden in hun protest voor Amina vastgezet. Hoewel het de vraag is of het in Tunesië indruk maakt. FEMEN botst herhaaldelijk met de radicale islam. Of Allah het gebed gehoord heeft is niet bekend. Mogelijk maakt Allah een einde aan de sharia, de achterstelling van vrouwen en de vermenging van politiek en islam binnen zijn rechtsmacht. Die emancipatie is in elk geval het streven van de sextremistes van FEMEN. Voor deze eisen voeren ze actie. De Egytische blogster Alia Al Mahdi ging voor in gebed.

Foto: Protest door FEMEN voor de Tunesische ambassade in Parijs, Rue Barbet de Jouy. 5 juni 2013.

Imad Habib, Angelo Scola, blasfemie en secularisme

Aldus Moral Courage Channel (‘standing up when others want you to sit down’). Imad Habib is op de vlucht voor de Marokkaanse autoriteiten. Is-ie moordenaar, dief of bankrover? Wat heeft-ie misdaan? Iets heel ergs: hij is atheïst en verbergt dat niet. Gisteren riepen zijn medestaanders uit tot ‘International Imad Day‘. Met het advies dat de Marokkaanse overheid beter degenen die met fatwa’s en doodsbedreigingen komen vervolgt dan vrijdenkers. Gelden dan in Marokko de mensenrechten niet? De vraag stellen is de vraag beantwoorden.

Een indirect antwoord gaf vorige week op een conferentie de Milanese kardinaal en bijna-paus Angelo Scola. Opvallend sprak-ie zich uit tegen godlasteringswetten en pleitte voor ‘gezond secularisme‘. Met voor allen godsdienstvrijheid. Scola ziet in het bestaan ervan de echte lakmoesproef van de beschaafde samenleving. Hij verwijst met zijn uitspraak overduidelijk naar landen met een intolerante versie van de islam waar geen godsdienstvrijheid bestaat. Daar worden christenen, vrijdenkers en islamitische minderheden actief vervolgd.

Interessant is dat het Vaticaan aansluiting zoekt bij de pluriformiteit van de liberale democratie omdat het daar de voordelen van inziet. De meer behoudende protestanten aarzelen met die stap. Weliswaar verwerpen ze de islam totaal en in de diepste kern en willen ze een islamdebat, maar in hun wereldbeeld zit het wantrouwen tegen vrijdenkers en liberalen diep ingebakken. Zo sprak nog vorig jaar de Estlandse ECPM (Europese Christelijke Politieke Beweging)-voorzitter Peeter Võsu over ‘agressief secularisme‘. De omarming van het secularisme door het Vaticaan en het begrip dat secularisme in de kern niet anti-religieus is, is meer dan een kleine stap. Om maanwandelaar Neil Armstrong te parafraseren: ‘Een reuzensprong voor religie’.

Foto: De aartsbisschop van Milaan Angelo Scola draagt de mis op. Rome, 2013. Credits: Christian van der Heijden.

Valt Imran Khan omhoog of omlaag van podium?

De Pakistaanse politicus en cricket-legende Imran Khan viel vandaag van een podium. Of liever gezegd van een lift die hem naar het podium voert. Het gebeurde in Lahore tijdens een manifestatie in de aanloop naar de verkiezingen van zaterdag 11 mei. Khan was licht gewond en legde vanuit zijn ziekbed een verklaring af. Hij vraagt op zijn partij Movement for Justice te stemmen. De Pakistaanse Taliban zorgt voor een golf van geweld. De footage van Imran Khan is schitterend van schreeuwerige onbeholpenheid. Nagenoeg hedendaagse kunst.

Foto: Banner van verkiezingssite Imran Khan

Amina Tyler ontsnapt aan haar familie: FEMEN Tunesië

De Tunesische Amina Tyler die topless poseerde en protesteerde tegen de politieke islam die de vrouwenrechten inperkt is ontsnapt aan haar familie. In een gesprek met Alexandra Shevchenko van FEMEN blijkt dat ze nu in veiligheid is. Ze kreeg drugs toegediend. Haar familie die haar gevangen hield geeft een tegengestelde lezing. De moeder zegt voor haar dochter te vrezen omdat ze vanwege psychiatrische klachten medicatie zou krijgen. De moeder meent dat haar dochter gebruikt wordt door sommige groepen. Maar Amina ontkent en beweert juist door haar familie te zijn gekidknapt. Ze zegt zelf de vrijheid te hebben gezocht.

Foto: Amina Tyler aan haar familie ontsnapt, op Skype.

In Egypte worden de mensenrechten steeds meer geschonden

In Egypte gaat het niet goed. Moslimbroeders en bondgenoten krijgen de economie niet onder controle en niet-moslims worden tot tweederangsburgers gemaakt. De Moslimbroeders houden niet eens meer de schijn op dat ze niet tegen kritiek kunnen. Kleine berichten zeggen meer dan analyses. Op Democracy Now! geven de journalisten Sharif Kouddous en Lina Attalah trouwens een scherpe analyse van het mensenrechtenbeleid van president Morsi. Wat er op dit moment in Egypte gebeurt toont een berichtje in Egypt Independent aan:

Vier zesde-klassers op een basisschool in Bulaq al-Dakrur, Giza gouvernement, werden naar verluidt geslagen door hun godsdienstleraar voor het niet dragen van de hijab, aldus het Egyptische Centrum voor Vrouwenrechten.

De mensenrechtengroep heeft een verklaring afgelegd en veroordeelt het incident scherp. Het roept de staat op om het internationale verdrag over de kinderrechten toe te passen’. Dat bepaalt dat de regering de nodige maatregelen neemt om ervoor te zorgen dat onderwijsinstellingen de waardigheid van alle kinderen respecteren.

Gawaher al-Zahery, een activist die met het centrum werkt, vertelde Al-Masry Al-Youm dat de beschuldigde leraar naar verluidt tegen een van de vermeende slachtoffers zei: “Je zal dus een christen onder hen zijn [haar gesluierde klasgenoten].” De leraar , die ook Arabische taal doceert, beledigde naar verluidt de vier meisjes en sloeg ze in het bijzijn van hun klasgenoten.

Families van de meisjes dienden geen klacht in tegen de leraar uit angst dat het tegen de studenten zou uitpakken, aldus Zahery.

Foto: Meisjes met hijab.

Islamisten in Bangladesh betwisten secularisme met protest

In Nederland gaat een streep door de wet op de smadelijke godslastering. In Bangladesh gaat het de andere kant op. Ondanks pogingen van de overheid demonstreerden honderdduizenden radicale moslims vandaag in de hoofdstad Dkaka om te eisen dat de overheid optreedt tegen mensen die de islam zouden beledigen. Ze richten hun pijlen op seculiere bloggers die ze voor atheïst houden. Dat verklaart waarom de islamisten van de Hifazat-e-Islam andersdenkenden die pleiten voor pluriformiteit geen plek in de samenleving gunnen. Ze zijn ook tegen de Ahmaddiyya die ze voor niet-moslims houden, de vrijheid voor vrouwen en buitenlandse invloeden. In welke mate deze radicalen de overheid onder druk weten te zetten is de vraag. Door hun intolerante opstelling zetten ze de islam in een kwaad daglicht. Vraag is waarom de ‘gematigde’ islam niet machtig genoeg is om deze uitbarsting van onverdraagzaamheid te verhinderen. Bangladesh faalt als staat.